บทที่ 506 ปัดเศษขึ้น หมายความว่าร่วมเรียงเคียงหมอนไม่ใช่หรือไง?

สีหน้าสวี่ซวนซวนเต็มไปด้วยความดุ เหมือนกับสัตว์น้อยที่ปกป้องเจ้านาย

“ครับ”

ลูกน้องสีหน้าอดกลั้น สุดท้ายก็ถอยกลับไป

คนๆนี้วางยาเสน่ห์อะไรให้กับคุณหนูกันแน่

ถึงทำให้คุณหนูเชื่อฟังเขาขนาดนี้

ที่สำคัญคือ ฉินเฟิงเองก็ไม่รู้ เขาไม่อยากมีความสัมพันธ์อะไรกับสวี่ซวนซวนคนนี้ เขาไม่ชอบใช้ประโยชน์จากผู้หญิงที่ไม่มีอาวุธอะไร ดังนั้นเขาจึงเย็นชาใส่อยู่ตลอด เย็นชาเป็นอย่างมาก

แต่ว่า สวี่ซวนซวนกลับเหมือนว่ายิ่งชอบเขามากขึ้น

เขาไม่รู้ว่าในโลกของสวี่ซวนซวน ผู้ชายล้วนเหมือนกับว่าถูกสร้างมาเหมือนกัน เมื่อเห็นเธอ ต่างก็ทำดีกับเธอหวังร่างกายของเธอ แต่ในเวลาสำคัญ กลับไม่รู้ว่าหายตัวไปไหน

แต่ฉินเฟิงไม่เหมือนกัน ถึงแม้จะเย็นชา แต่ในช่วงเวลาอันตรายก็สามารถพึ่งพาได้

ทำให้คนรู้สึกถึงความปลอดภัยอย่างมาก

ที่สำคัญที่สุดคือ สวี่ซวนซวนคิดว่าการเย็นชาเป็นเรื่องที่ดี ความเย็นชาพิสูจน์ได้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่เจ้าชู้ ถ้าหากว่าพวกเขาคบหากัน ก็จะทำดีกับเธอแค่เพียงผู้เดียว แล้วเย็นชากับผู้อื่น

ผู้ชายอย่างนี้ พบเจอได้แต่ขอมาไม่ได้

ดังนั้น ยิ่งฉินเฟิงเย็นชาใส่เธอมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งดีใจ ยิ่งชอบฉินเฟิงมากขึ้น

คุณหนูยังไงก็เป็นคุณหนู

ไม่เหมือนกับผู้หญิงทั่วไป

ในเวลานี้ ผู้คนที่เหลือ และพวกรี่รี่ คิดอยากจะหนี ยังไงซะคุณหนูคนนี้ พวกเขาก็มีเรื่องด้วยไม่ไหว แต่ว่า ในเวลานี้เอง สวี่ซวนซวนหันหน้ากลับไป มองดูพวกเขา สีหน้าดุร้าย

“พวกนายอยากจะหนี?”

คำพูดประโยคนี้ มีความดุร้ายอยู่ด้วย ทำเอาพวกเขาหยุดฝีเท้าในทันที

รี่รี่หันหน้ามองไปที่สวี่ซวนซวน ยิ้มขมขื่นพูดว่า “คุณหนูสวี่คะ นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิด เป็นเรื่องเข้าใจผิดจริงๆค่ะ”

“ใช่ๆๆ เข้าใจผิดครับ เข้าใจผิด”

“ผมมาเพื่อดื่มชาครับ”

“ผมมาดื่มชาเป็นเพื่อนเขาครับ”

“ผมมาดื่มชาเป็นเพื่อนพวกเขาครับ”

ลูกพี่มากมายในวงการนักเลงต่างก็พูดยิ้มแห้ง ไม่มีความโหดเหี้ยมอย่างก่อนหน้านี้เหลืออยู่อีก

ความโหดเหี้ยมของพวกเขา ใช้กับคนธรรมดาทั่วไป แต่ตอนนี้คนนี้คือสวี่ซวนซวน คุณหนูเศรษฐี ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะเผชิญหน้าด้วยได้ ถึงขั้นสามารถพูดได้ว่า เพียงแค่พ่อเขาโบกมือ พวกเขาจะต้องตายยังไงก็ไม่รู้

ดังนั้น ทำได้เพียงแค่ทำหน้าเป็นมิตร

แต่ว่า สวี่ซวนซวนกอดแขนไว้และพูดว่า “พวกนายคิดว่า ฉันเชื่อมั้ย?”

“หลี่รี่รี่ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอออกไปให้พ้นจากเมืองเปียนไห่ซะ คนอย่างเธอ อยู่ที่เมืองเปียนไห่ ทำได้แค่ทำให้เมืองเปียนไห่อับอายขายหน้าก็เท่านั้น”

“ค่ะๆๆ”

รี่รี่รีบหนีไปแล้ว

ถึงขั้นไม่กล้าที่จะเถียง

ออกไปจากเมืองเปียนไห่ ยังไงก็ดีกว่าตาย

ผู้หญิงคนนี้ฆ่าคนไม่เป็น แต่พอของเธอทำเป็น

“ส่วนพวกนาย…..”

สวี่ซวนซวนหันไปมองพวกไอ้โหดยี แล้วก็พูดว่า “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉินเทียนเป็นลูกพี่ใหญ่ของพวกนาย พวกนายห้ามขัดคำพูดของเขา ไม่อย่างนั้น ถ้าฉันรู้ละก็ เหอะๆ….”

เสียงหัวเราะเย็นชาด้านหลัง

สวี่ซวนซวนไม่ใช่ผู้หญิงโง่ใสซื่อ เป็นคนที่มีความเจ้าเล่ห์ ยังไงซะก็เป็นลูกสาวของสวี่เทียนโย่ว

แต่ว่า เมื่อเธอหันหลัง ก็เปลี่ยนท่าทางกิริยาเป็นอีกอย่าง เปลี่ยนเป็นน่ารักเรียบร้อย “คือว่า พี่ฉินเทียนคะ คุณว่าจัดการเป็นนี้ โอเคมั้ยคะ? หรือว่า จะเอาให้หนักกว่านี้อีกคะ?”

หนักกว่านี้อีก?

ทำเอาพวกไอ้โหดยีตกใจกลัวกันหมด ยังจะให้หนักว่านี้อีก?

แล้วมันระดับไหนกัน

ตัดแขนตัดขา?

ทันใดนั้น คนพวกนี้ก็รีบหันไปทำความเคารพฉินเฟิง พูดอย่างพร้อมเพรียงว่า “ลูกพี่ครับ”

ตะโกนได้อย่างพร้อมเพรียงมาก

ลูกพี่

เหมือนกับว่าฉินเฟิงเป็นลูกพี่จริงๆ

แต่ว่า ฉินเฟิงเพียงแค่เหลือบมองสวี่ซวนซวน แววตาเย็นชา พูดว่า “ไม่ต้องการ”