บทที่ 591 พบท่านหลิวอีกครั้ง

ฉินเฟิงและตู้ต้วนเทียนออกไปหลังจากพูดคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง

เขาไม่ได้ไปหาโหวเฟยและส่งเขากลับ แต่เดินไปคนเดียว และในที่สุดก็มาถึงถนน มีต้นไม้ใหญ่ ใต้ต้นไม้ใหญ่มีลุงและป้ามากมายพูดคุยกันอยู่ที่นี่

อย่างไรก็ตาม คุณป้ากำลังพูดคุยกัน ส่วนคุณลุงกำลังเล่นหมากรุกอยู่ที่นี่

เมื่อแก่ตัว ก็ไม่มีความทะเยอทะยานใดๆ

เล่นหมากรุกบ้าง ดื่มชาบ้าง คุยโม้บ้าง และเริ่มต้นชีวิตในวัยชรา

และเช่นเดียวกับในความทรงจำของฉินเฟิง ต่อหน้าชายชราคนหนึ่ง มีเกมหมากรุก มีตัวอักษรใหญ่สองสามตัวเขียนอยู่ข้างๆ "สิบบาทต่อเกม แพ้หนึ่งใช้สิบ"

ที่นั่น ไม่มีใครอยู่รอบๆ

เห็นได้ชัดว่า ไม่กล้าไป

อย่างไรก็ตาม ฉินเฟิงนั่งลง "บอส ผมมา"

ทันทีที่มีคนมาที่นี่ พวกเขาก็หันความสนใจไปที่มัน เพราะเนื่องจากชื่อเสียงของท่านหลิวแพร่กระจาย โดยทั่วไปไม่มีใครอยากมาเล่นหมากรุกที่นี่ ดังนั้นพวกเขาทั้งหมดจึงมองไปที่ฉินเฟิง

“ไอ้เด็กคนนี้ แค่ดูก็รู้ว่าไม่เคยโดนท่านหลิวจัดการ และเขายังกล้าเล่นหมากรุกกับเขา”

“เล่นไม่กี่ครั้ง เด็กคนนี้หน้าซีดแน่นอน”

ชายชราหลายคนรอบๆหัวเราะ และบอกว่าพวกเขาเคยมีประสบการณ์กับมัน แต่จู่ๆก็มีเสียงอ่อนๆพูดขึ้นมาว่า “เอิ่ม พวกคุณสังเกตเห็นไหมว่า ไอ้เด็กคนนี้ คล้ายกับเด็กที่เคยเล่นหมากรุกกับท่านหลิวเมื่อไม่กี่เดือนก่อนมาก จนท่านหลิวต้องยอม”

"มันเหมือนกับ... เด็กคนนั้น"

"เป็นเด็กคนนั้นจริงๆด้วย"

พวกเขาเช็ดตา และพบว่าจริงด้วย

พวกเขายังคงจำได้

ทันทีที่พวกเขามองไปที่ท่านหลิว ก็หัวเราะออกมา "ท่านหลิว ปกติชอบหยิ่งยิ่งนัก ตอนนี้มีเด็กมาจัดการคุณแล้ว ดูเหมือนว่า คราวนี้คุณจะโดนรังแกรอีกครั้ง"

“ใช่ๆๆ ใครให้ปกติคุณชอบรังแกพวกเรา”

มีคนพูดติดตลก

อย่างไรก็ตาม ท่านหลิวโบกมือของเขา “เหลวไหล ครั้งที่แล้ว แค่ผมประมาท คราวนี้ ผมมั่นใจว่าเขาจะแพ้สิบเกมติดต่อกัน”

จากนั้น ท่านหลิวมองไปที่ฉินเฟิงด้วยรอยยิ้มที่มุมปากของเขา

เด็กน้อย

คุณกลับมาแล้วเหรอ

“ไม่เจอกันนานเลยนะ มาเลย สิบเกม ผมจะทำให้คูณแพ้สิบครั้งติดๆกัน”

ท่านหลิวลูบเคราของเขา

"ได้เลย"

ฉินเฟิงยิ้มและเริ่มเล่นหมากรุก

คนนี้ ถือว่าเป็นเพื่อนเก่าเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม มันไม่ได้รู้จักโดยตรง แต่เพราะท่านหลิวคนนี้ หลานสาวของหลิวโจงกั๋ว หลิวหลิน ต้องการจับกุมฉินเฟิงตลอดทั้งวัน แต่หลังจากนั้นพวกเขาก็ได้รู้จักกันเพราะเหตุนี้

ต่อมา หลิวหลินได้ลงไปที่หนานโจวกับเขา

“ไอ้หนุ่ม หลานสาวของผม ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง ไม่ได้เป็นภาระคุณใช่ไหม”

ท่านหลิวยิ้มและถาม

เขาเรียกฉินเฟิงว่าไอ้หนุ่ม แน่นอนว่าได้ เพราะเขาแก่มากแล้ว ตอนที่เขาอยู่ในกองทัพ ฉินเฟิงยังไม่เกิด และตอนนี้เขาอายุ 80 กว่าแล้ว

เป็นผู้อาวุโสแล้ว

ดังนั้น ฉินเฟิงจึงให้เกียรติท่านและเรียกแกว่าท่านหลิว

แม้ว่าเขามีสถานะสูงกว่า แต่ความเคารพและความสุภาพ ฉินเฟิงก็ไม่เคยขาด

“หลิวหลินสร้างผลงานในสนามรบ และทำได้ดีมาก ตอนนี้เธอได้รับการเลื่อนยศเป็นร้อยโท เธอน่าจะยังคงอยู่ในหนานโจว เพื่อจัดการกับเรื่องที่ต้องติดตาม และจะกลับมาเร็วๆนี้”

ฉินเฟิงอธิบาย

ในตอนนั้น เขาไม่ได้อยากให้หลิวหลินไป แต่หลิวหลินบอกว่าคำสั่งของฉินเฟิง คือให้ทหารทั้งหมดไปและเธอก็ไปด้วยเช่นกัน

ตอนหลังๆ มันสำคัญมากจริงๆ

ในการจัดการกับบางสิ่ง หลิวหลินมีความสามารถมากจริงๆ

ไม่ได้หมายความว่าต้องอยู่ข้างหน้า กล้าหาญแค่ไหน จึงจะเป็นผู้ที่เก่งได้ แต่ถ้าคุณสามารถทำให้สถานการณ์ในด้านหลังมีเสถียรภาพ ก็เป็นความสำเร็จที่ยอดเยี่ยมและมีความสามารถมากเช่นกัน

“ไอ้เด็กคนนั้น ดื้อมาก”