บทที่ 592 เจี่ยซิวก็มาแล้ว

"อยู่ที่นี่นานแล้ว ควรกลับไปละ"

ฉินเฟิงมองดูเวลา ควรกลับบ้านแล้ว

ที่นี่ไม่ไกลจากบ้านของฉินเฟิงมากนัก ดังนั้นฉินเฟิงจึงจะเดินกลับไป ตอนนั้นเขาได้ขอทานตามทางที่เจียงเฉิงอยู่นาน เขาถูกทุบตี ถูกด่าทอ ขัดสน ตอนนั้นแม้จะทนทุกข์ แต่เขาก็ได้รู้เส้นทางทุกอย่างในเจียงเฉิง

รู้ว่าที่ไหนมีเศษอาหาร

ที่ไหนมีสะพาน

ที่ไหนสามารถไปนอนได้

สมัยนั้น ไม่ง่ายเลยที่จะกินอาหารดีๆ แล้วนอนหลับอย่างสงบสุข

อันที่จริง ฉินเฟิงในสมัยนั้นค่อยๆเติบโตขึ้น และเขาสามารถเลี้ยงตัวเองได้ด้วยการทำงานหนัก

อย่างไรก็ตาม เขาไม่สามารถต้านทานฝั่งจิงตูได้ พ่อของเขา ภรรยาที่เพิ่งแต่งงานใหม่ ไม่ยอมปล่อยพวกเขาไปอย่างนั้น เธอส่งคนไปตามพวกเขาตลอดทาง ไม่ใช่เพื่อปกป้องพวกเขา แต่เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาได้งานทำ

แม่ของเขา ซึ่งเป็นผู้มีการศึกษาสูงเช่นกัน ไม่สามารถหางานทำ รวมทั้งกวาดพื้นและล้างจาน

เพราะตระกูลฉินได้แจ้งไว้แล้ว มันเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงในจิงตู เมื่อพวกเขาประกาศออกมาแบบนี้ เจียงเฉิงนี้หรือบริษัทในเมืองเล็กๆอื่นๆ กล้าที่จะขัดขืนได้ยังไง ดังนั้น แม่ของเขาจึงพาฉินเฟิงกลับไปที่ตระกูลฉิน คุกเข่าอยู่หนึ่งวันหนึ่งคืนในวันที่หิมะตกหนัก

แค่ขอให้ปล่อยพวกเขาไป

ในท้ายที่สุด ตระกูลฉินก็เฉยเมย และแม่ของเขาเสียชีวิตด้วยอาการป่วยระหว่างทางกลับ

และเขาก็เร่ร่อนมาโดยตลอด

จนกระทั่งได้พบกับอิ่นซิน

พูดตามตรง ฉินเฟิงรู้สึกขอบคุณอิ่นซินมาก เพราะข้อมูลประจำตัวทั้งหมดของเขาถูกทำลายโดยตระกูลฉินในเวลานั้น ราวกับว่าไม่มีบุคคลนี้อยู่บนโลก สุดท้ายอิ่นซินก็ไปบันทึกข้อมูลประจำตัวให้เขาใหม่อีกครั้ง

สิ่งนี้ทำให้เขามีโอกาสไปเป็นทหาร

ดังนั้น ในโลกนี้ หากมีใครที่สามารถมีความสำคัญเท่ากับชีวิตของเขา ก็มีเพียงแม่ของเขา อิ่นซินและกั่วกั่ว

หู้

ฉินเฟิงกำลังเดินอยู่บนสะพาน ลมเย็นพัดโชย ฉินเฟิงยื่นมือออกไป รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกของลม สายตาของเขาเต็มไปด้วยความคิดถึงความหลัง และพึมพำว่า "แม่ อีกไม่นานก็จะถึงวันรำลึกวันตายของท่านแล้ว บอกตามตรง ทุกครั้งที่ผมอยากพุ่งเข้าไปในตงจิง พุ่งเข้าไปในตระกูลฉิน จับคนที่ไร้หัวใจคนนั้น คุกเข่าลงต่อหน้าหลุมศพของท่าน ก้มกราบให้ท่านสักสองสามครั้ง แล้วฆ่าเขา ผมอยากจะล้างแค้นให้ท่านจริงๆ แต่ท่านไม่อนุญาต ผมก็ไม่ไป”

เลือดพลุ่งพล่านในหัวใจของฉินเฟิง

เขาอยากจะนำกองทัพและทำลายล้างตระกูลฉินจริงๆ!

ฆ่าผู้ชายคนนั้น!

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่แม่จะเสียชีวิต แม่ของเขาจับมือเขาและบอกเขาว่า อย่าไปแก้แค้น

“ถ้าท่านไม่อนุญาต ผมก็ไม่ไป”

ฉินเฟิงได้ยับยั้งเจตนาฆ่าของเขาต่อตระกูลฉินเสมอ

ฉินเฟิงไม่เข้าใจ ผู้ชายคนนั้น ทำไมแม่ถึงรักเขามากขนาดนี้ได้ยังไง ทั้งๆที่ผู้ชายคนนั้นช่างโหดร้ายเหลือเกิน ขับไล่พวกเขาออกไปด้วยมือของเขาเอง และมองดูสองแม่ลูกตาย!

ไอ้สารเลวแบบนี้ ได้ความรักของแม่ได้ยังไง!

และถึงกระนั้น มันคือความรักที่คงอยู่ตลอดไป!

ในขณะนี้ ผู้คนรอบๆฉินเฟิงรู้สึกหนาวสั่นอย่างอธิบายไม่ถูก และรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย จากนั้น ฉินเฟิงก็หลับตาลง หายใจออก และค่อยๆสงบลง จากนั้นเขามองไปที่ฝั่งตรงข้ามลมฤดูใบไม้ร่วงที่ค่อยๆเย็นลง พูดอย่างซับซ้อน “แม่ครับ อีกไม่นานผมจะไปหาท่าน ลูกชายของท่านสำเร็จแล้ว ได้กลายเป็นนายพล แต่งงานแล้ว และเขายังมีลูกสาวที่น่ารัก”

หลี่ซิ่นเย่แม่ของฉินเฟิง วันรำลึกวันตายกำลังใกล้เข้ามา

ฉินเฟิงจะไป

จะไปแน่นอน

หลังจากนั้น ฉินเฟิงสงบสติอารมณ์ของเขา เมื่อกี้เขามาสถานที่นี้จึงทำให้นึกถึงอดีต และเขาเกือบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ อย่างไรก็ตาม ก็มีเพีนงเวลาแบบนี้เท่านั้น เขาอยู่ในกองทัพมาหลายปี อารมณ์ของเขานั้นมั่นคงมาก