บทที่ 597 ผม ฉินหยูจง ขอบคุณเทพสงคราม!

ความอัปยศอดสู

เขาไม่เคยรู้สึกอับอายขายหน้าขนาดนี้มาก่อน

เขาคือใคร ผู้นำแห่งตระกูลฉิน พ่อของไอ้สารเลวนั่น ทำไมวันนี้ถึงมาบีบบังคับเขา ให้รับการ์ดเชิญนี้ด้วยสองมือที่ส่งมาจากเขา เมื่อเขารับไว้ ทั้งจิงตู ชื่อเสียงของเขานั้นเสียอย่างสมบูรณ์

"กล่าวขอบคุณเทพสงครามซะ!"

ดวงตาของฉีหยุนหรี่ลง และเสียงของเขาก็เข้มงวด

รัศมีที่แข็งแกร่งถูกปลดปล่อยออกจากร่างกายของเขา

ก็กดขี่ฉินหยูจงทั้งคนอย่างกะทันหัน ค่อยๆลดตัวลง แม่ของฉินเฟิงบอกว่าห้ามไปถึงที่จิงตู ไปฆ่าล้างตระกูลฉินและฆ่าเขา แต่ไม่ได้บอกว่า เขาไม่สามารถบีบบังคับพ่อคนนี้ได้

ในท้ายที่สุด ฉินหยูจงไม่มีทางเลือก เขายื่นมือออกมาและรับการ์ดเชิญไว้

“ผม ฉินหยูจง ขอบคุณเทพสงคราม”

สีหน้าของฉินหยูจงแดงก่ำ

เขาโตมาขนาดนี้ และไม่เคยถูกทำให้อับอายขายหน้าเช่นนี้มาก่อน

"หึ"

ในท้ายที่สุด ฉีหยุนเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา จากนั้นหันหลังกลับและจากไปพร้อมกับกองทัพขนาดใหญ่

ฉินหยูจงยืนอยู่ที่หน้าประตูด้วยสีหน้าน่าเกลียด

ทันทีที่กองทหารเหล่านี้จากไป ดูเหมือนเขาจะสามารถได้ยินการเยาะเย้ยรอบๆตัวเขาโดยตรง เยาะเย้ยว่าเขามีลูกชายที่เป็นเทพสงคราม เดิมที มีสถานะที่ทะยานฟ้า ไม่มีใครเทียบได้ในจิงตู แต่เขากลับกลายเป็นผู้ถูกรังแกโดยลูกชายเทพสงครามผู้นี้ทุกหนทุกแห่ง

สิ่งนี้ช่างตลกจริงๆ

แต่ก็นะ ใครให้ไอ้หมอนี้ ไม่ใช่คนดีล่ะ

"ไป"

เหยาหญ่าย่านดึงฉินหยูจงและรีบเข้าไป

หลังจากเข้ามาแล้ว ฉินหยูจงต้องการโยนการ์ดเชิญลงบนพื้นด้วยความโกรธ แต่เขาหยุดกะทันหัน และมองออกไปข้างนอกอย่างสงสัย เขาสงสัยว่ายังมีคนอยู่ข้างนอก

เมื่อเขาโยนทิ้งจริงๆ คนเหล่านั้นอาจรีบพุ่งเข้ามา

ให้ฉายาเขาว่า 'ไม่เคารพต่อเทพสงคราม'

งั้นเขาก็ติดกับดักของพวกเขาแล้ว

ดังนั้น ฉินหยูจงไม่เพียงแต่ไม่โยนทิ้ง แต่ยังวางมันไว้บนโต๊ะอย่างดี เหยาหญ่าย่านเห็นแล้วก็ขมวดคิ้ว "คุณยังไม่ทิ้ง มัวรออะไรอยู่ หรือคุณอยากไปร่วมงานแต่งของลูกชายเทพสงครามของคุณ”

“ผมกลัวโดนคนอื่นวางแผนใส่ร้าย”

ฉินหยูจงยิ้มอย่างบิดเบี้ยว"อีกอย่าง ผมจะกล้าไปได้ไง ถ้าผมไป ถ้าเขาควบคุมไม่ได้และต้องการฆ่าผมจริงๆ ผมจะไปหาความยุติธรรมที่ไหนได้ ตอนนี้ผมทำได้แค่นี้ ผมไม่กล้าออกไปจิงตูแล้ว”

อยู่ในจิงตู เขาก็มีชื่อเสียงไม่น้อยเหมือนกัน

อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่ฉินเฟิงมีชื่อเสียง เขาจึงไม่กล้าออกจากจิงตู

แม้ว่าเขาจะรู้ว่า อดีตภรรยาของเขาได้สั่งให้ฉินเฟิง ห้ามแก้แค้น แต่ว่า พูดก็ส่วนพูด ถ้าเขาควบคุมไม่ได้ งั้นเขาก็จะต้องตายแน่นอน และไม่มีใครกล้าไปหาเรื่องฉินเฟิงเทพสงครามผู้นี้

ดังนั้น เขาจึงทำได้เพียงซ่อนตัวอยู่ในจิงตูแห่งนี้เท่านั้น

เพราะยังไงแล้วมันก็เป็นเมืองหลวง ท่านนี้ไม่กล้าทำอะไรเกินไปหรอก

“ตอนนั้นฉันได้เตือนคุณแล้ว โค่นกล้วยอย่าไว้หน่อ โค่นกล้วยอย่าไว้หน่อ แต่คุณก็ไม่ยอมฟัง บอกว่าเป็นแค่ขอทาน ไม่มีวันพลิกตัวหรอก ปล่อยให้เขาเป็นขอทานไปตลอดชีวิต แบบนี้เจ็บปวดกว่าตายอีก"

เหยาหญ่าย่านคว้ามือ "แต่ว่า เจ้าเด็กนี่ ตอนนี้ เป็นถึงเทพสงคราม ไม่ได้ คุณกับฉันจะต้องหาทางฆ่าผู้ชายคนนี้ให้ได้"

เธอต้องการที่จะฆ่าฉินเฟิงคนนี้

เธอเป็นถึงคุณหนู แต่เธอกลับถูกทำให้อับอายขายหน้าแบบนี้

“ผมก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน”

ฉินหยูจงยิ้มอย่างขมขื่น เขาคิดไม่ถึงจริงๆ

สิ่งที่เขาคิดในตอนนั้นคือ การปล่อยให้ฉินเฟิงมีชีวิตอยู่ แต่เป็นขอทานไปตลอดชีวิต เพราะเห็นแก่ที่ฉินเฟิงเป็นลูกชายของเขา และให้โอกาสเขาที่จะมีชีวิตอยู่ แต่สิ่งที่เขาพูดก็ไม่ผิดนิ การเป็นขอทานตลอดชีวิต เจ็บปวดยิ่งกว่าตายเสียอีก

จากนั้น ใครจะคิดว่าเรื่องจะเป็นแบบนี้

นกต้าเผิงโบยบินขึ้นฟ้าในวันหนึ่ง และทะยานขึ้นไป 90,000 ไมล์

จากขอทาน กลายเป็นเทพสงครามอันดับหนึ่งในต้าหัว

อำนาจมหาศาล ไม่มีใครเทียบ