บทที่ 602 งานแต่งงาน 3

“บอส พวกเราคิดถูกแล้ว พวกเขาถูกพวกเราขวางอยู่ข้างหลังได้สำเร็จ”

คนขับรถหันหน้าไปพูดกับกู้หยุนเฟย

ขวางฉินเฟิงพวกเขาไว้ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นความตั้งใจ

ความจริงพวกเขาไม่ต้องใช้เส้นทางนี้ก็ได้ แต่กู้หยุนเฟยพวกเขาก็ยังเลือกไปอยู่ดี เพราะว่าใช้เส้นทางนี้ สามารถที่จะขวางขบวนรถของฉินเฟิงพวกเขาไว้ได้ ทำให้ขบวนรถของพวกเขา ตามอยู่ข้างหลัง

ถึงเวลานั้น คนอื่นจะคิดว่า พวกเขาเป็นรถงานแต่งที่เหลือ

ไม่ได้รับความสนใจ

ไม่มีความรู้สึกมีส่วนร่วม

สนุกมาก

กู้หยุนเฟยสามารถจินตนาการได้ว่า สีหน้าของอิ่นซินไม่มีความสุข

“หยุนเฟย นายฉลาดมาก”

ข้างๆ อิ่นเสี้ยงสวี่ก็สวมใส่ชุดเจ้าสาว พิงอยู่ข้างกายของเขา เพียงแต่ว่า เธอในวันนี้ สีหน้าแดงกว่าเมื่อก่อนนี้ แดงก่ำมาก ดวงตาดูมีเสน่ห์เล็กน้อย

กู้หยุนเฟยไม่ได้คิดมาก เขาเพียงแค่คิดว่าอิ่นเสี้ยงสวี่มีความสุขในวันนี้ หรือเป็นเพราะผลของการแต่งหน้า

ถึงได้มีใบหน้าแดงก่ำขนาดนั้น

อย่างที่ทุกคนรู้ นี่เป็นผลงานเมื่อคืนนี้ของเจี่ยซิว

และในขณะนี้ เจี่ยซิวยังคงอยู่ในรถแต่งงานข้างหลัง เขาไม่ใช่เพื่อนเจ้าบ่าว เขายังไม่มีสิทธิ์เป็นเพื่อนเจ้าบ่าว ทำได้เพียงเข้าร่วมงานแต่งงาน ในฐานะสมาชิกในครอบครัวเท่านั้น

“หยุนเฟย ฉันคาดว่า อิ่นซินคงจะโมโหแทบตายแล้ว คิดถึงท่าทางของเธอ ฉันจะมีความสุขมาก”

อิ่นเสี้ยงสวี่เอามือโอบคอของกู้หยุนเฟย และเป่าลมร้อน

ทันใดนั้นกู้หยุนเฟยกระสับกระส่ายเล็กน้อย มองดูที่รูปลักษณ์ที่เซ็กซี่ของอิ่นเสี้ยงสวี่ ถ้าไม่ใช่ว่าอยู่บนรถแต่งงาน เขาก็สามารถที่จะทำอะไรกับแบบนั้นกับหญิงสาวแล้ว เป็นเรื่องจริง

แต่ว่า การกระทำเล็กๆน้อยๆก็ยังได้อยู่

อย่างไรก็ตาม ตอนที่เขาเตรียมจะกระทำเล็กๆน้อยๆ ทันใดนั้นก็มีรถสีดำคันหนึ่ง พุ่งออกมาจากข้างๆของเขา ตามด้วยรถคันที่สอง สาม และสี่ ทำให้กู้หยุนเฟยตกตะลึง

รถมาจากไหนกัน

และในเวลานี้ คนขับที่ขับรถอยู่ข้างหน้า ได้สูดหายใจเข้าลึกๆ และพูดขึ้นมาว่า: “เจ้านาย รถเหล่านั้นเป็นของอิ่นซิน ข้างหน้าติดคำว่ามงคลไว้ด้วย พวกเขาปรากฏอยู่ตรงหน้า”

“อะไรน่ะ!”

สีหน้าของกู้หยุนเฟยเปลี่ยนไป: “นายพูดกับฉันอีกรอบสิ เป็นรถของพวกเขาเหรอ? ข้างหลังของพวกเรา มีรถหลายสิบคัน เกือบจะขวางถนนเส้นนี้ไว้ทั้งหมด พวกเขามาตรงหน้านี้ได้ยังไง บินมาเหรอ?”

“ผมจะถามเดี๋ยวนี้ครับ”

คนขับรถก็มึนงงเช่นกัน

เขาก็คาดไม่ถึงว่า รถคันนี้จะปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขาได้ยังไง

แต่ว่า หลังจากที่เขาถามคนอื่นๆ เขาถึงได้เผยให้เห็นสีหน้าเหลือเชื่อ สุดท้าย ยิ้มอย่างขมขื่น หันหน้าไปหากู้หยุนเฟย และพูดขึ้นมาว่า: “คุณชาย พวกเขาแซงมาทีละคัน แซงขึ้นมา!”

“แซงขึ้นมา!”

สีหน้าของกู้หยุนเฟยก็ไม่พอใจ ชี้ไปที่ข้างนอก: “พวกเรามาขวางไว้ ก็เหลือทางไว้เล็กขนาดนี้ พวกเขาแซงขึ้นมาเหรอ? ล้นเล่นอะไรกันเนี่ย แกว่า แกมาขับ แกแซงได้มั้ย?”

“ผม……ผมทำไม่ได้……แต่ว่า พวกเขาก็แซงขึ้นมาแบบนี้”

คนขับรถพูดด้วยรอยยิ้มขมขื่น

เขาก็ไม่สามารถอธิบายได้

ประเด็นสำคัญคือ คนข้างหลังก็พูดแบบนี้ ก็แซงขึ้นมา

คนหนึ่งอาจจะโกหกได้ แต่เป็นไปไม่ได้ที่จะโกหกกันทุกคน

ในเรื่องราวแบบนี้ โกหกจะมีความหมายอะไร

“ฉัน…….”

กู้หยุนเฟยสีหน้าไม่พอใจ เขาอยากจะโกรธ แต่ไม่รู้ว่าจะระบายไปทางไหน เขาวางแผนอย่างยากลำบาก ขวางฉินเฟิงพวกเขาไว้ แต่คาดไม่ถึงว่า สุดท้าย จะแซงพวกเขาไปแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เขามองไปทางข้างหน้า

ขบวนรถของฉินเฟิงอยู่ตรงหน้า

คราวนี้ เปลี่ยนเป็นรถของฉินเฟิงมาขวางพวกเขาไว้

“ออกคำสั่งลงไป พวกเขาแซงไปได้ พวกเราก็แซงไปได้ แซงเดี๋ยวนี้”กู้หยุนเฟยพูดอย่างไร้ความปรานี

“นี่…….”

คนขับต้องการจะพูดอะไร แต่ถูกกู้หยุนเฟยจ้องเขม็ง ก็ไม่กล้าแล้ว

ตอนนี้เจ้านายกำลังโมโหมาก

รอเจ้านายหายโมโหแล้ว ค่อยพูด