บทที่ 605 งานแต่งงาน 6

และในเวลานี้ มาสองคน แขกที่ซับซ้อนมากๆ

สองคนนี้ ตอนที่เดินออกมาจากประตู ทั้งห้องโถงก็เงียบลงเล็กน้อย ก็มองไปทางพวกเขา เพราะว่าสองคนนี้ สถานะทางสังคมไม่ได้สูงส่งขนาดนั้น แต่สถานะกลับพิเศษมาก

จางลี่และอิ่นหยวน

พ่อและแม่ของอิ่นซิน

แต่ว่า ใครก็รู้ว่า อิ่นซินตัดขาดกับสองคนนี้แล้ว

ดังนั้น พวกเขาจะไปที่ไหนได้

ปัญหานี้ อิ่นซินก็มองดูพวกเธอ แต่ไม่ได้พูดอะไร และสีหน้าของอิ่นหยวนและจางลี่ก็ซับซ้อนเป็นอย่างยิ่ง พวกเขามาแล้ว แต่ควรไปทางไหน

นี่ต่างหากที่เป็นปัญหา

“มานี่ จางลี่ เราไม่ได้อยู่ด้วยกันนานแล้ว”

ทางกู้หยุนเฟยนี้ มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

นายหญิงฟางกำลังใส่แก้วแหวนเงินทอง ดูหรูหรา เจี่ยซิวยืนอยู่ข้างกาย กำลังกวักมือให้กับจางลี่พวกเขา สำหรับทำไมเจี่ยซิวจำฉินเฟิงไม่ได้ ยังเป็นเพราะการแต่งตัวในวันนี้ของฉินเฟิง เปลี่ยนไปมาก ด้วยเสื้อคลุมลายมังกรทอง รัศมีเฉพาะตัว

ยิ่งไปกว่านั้น ความสนใจของเจี่ยซิวนั้นไม่ค่อยมีอยู่ที่ผู้ชาย เขากำลังอยู่ในกลุ่มคน เล็งคุณหนูตระกูลใหญ่เหล่านั้น หรือผู้หญิงชั้นสูงที่ร่ำรวย

ตอนนั้นเขาก็ได้คบหากับนายหญิงฟางแบบนี้

และจางลี่ มองไปทางนายหญิงฟาง มองไปที่แบรนด์เนมเหล่านั้นบนตัวของนายหญิงฟาง อิจฉาตาร้อนขึ้นมาในทันที พวกเธอสองคนเป็นคู่แข่งตัวฉกาจกัน แข่งกันมาหลายปี มองเห็นท่าทางนั้นของนายหญิงฟางก็ย่อมไม่ยอมเข้าไป

พวกเขาสองคนก็มองไปทางอิ่นซินอีก

อิ่นซินเพียงแค่มองดูพวกเขา ไม่ได้พูดอะไร

ทำให้พวกเธอค่อนข้างไม่สบายใจ

สุดท้าย อิ่นซินถึงได้เอ่ยปากพูดว่า: “พ่อค่ะ แม่ค่ะ จะมาร่วมงานแต่งงานของหนูเหรอ?”

ร่วมงานแต่งงาน!

นี่มันบ่งบอกว่า พวกเขาจะอวยพรกับสามีภรรยาคู่นี้

และจางลี่คงจะไม่มีทางอวยพร สุดท้ายเธอมองไปทางอิ่นหยวน ท้ายที่สุด อิ่นหยวนก็ถอนหายใจ ยกเก้าอี้มาจากข้างๆ และนั่งอยู่ข้างนอก: “พวกเราไม่เข้าไป ก็รออยู่ข้างนอก ยังไงซะ วันนี้พวกเราก็แค่มาดู”

พวกเราไม่ได้มาอวยพร

แค่มาดู

ดูอะไร?

ก็ย่อมมาดูเรื่องน่าขายหน้าทางอิ่นซินเป็นธรรมดา จากนั้นทำให้เธอรู้ว่า ตั้งแต่ต้นจนจบ พวกเขาต่างหากที่เป็นฝ่ายถูก

“ก็ได้ค่ะ”

อิ่นซินละสายตากลับมา ใครก็ไม่รู้ว่า ในดวงตาของเธอ ซ่อนความโศกเศร้าไว้มากเพียงใด

ไม่สิ ฉินเฟิงรู้

ฉินเฟิงกอดอิ่นซินไว้ กั่วกั่วก็เข้ามา ยังพูดขึ้นมาว่า: “แม่ไม่ร้องนะ คุณปู่คุณย่าไม่อยู่กับแม่ ยังมีพ่อและกั่วกั่ว พวกเราก็อยู่ตลอดไป ร้องไห้แล้วก็ไม่สวย กลายเป็นเจ้าแมวน้อยตัวลาย”

“ลูกนะ”

อิ่นซินลูบจมูกของกั่วกั่ว จากร้องไห้เปลี่ยนเป็นยิ้มแย้ม

ในไม่ช้า งานแต่งงานก็จะเริ่มขึ้นแล้ว

เฉียนปู้เวยก็ลุกขึ้นมาอย่างกะทันหัน ในมือถือกล่องไว้ และตะโกนเสียงดังว่า: “ทุกคน พวกคุณเคยได้ยินมามั้ย หยกไข่มุกเคยปรากฏตัวในภาคตะวันออกของต้าหัว และต่อมา ถูกคนทำเป็นสร้อยคอ มูลค่าหลายสิบล้าน!”

“หยกไข่มุก! ฉันได้ยินมาว่า มันเป็นสร้อยไข่มุก แต่กลับมีเนื้อสัมผัสและสีของหยก ตอนนั้นตกตะลึงกันไปทั่ว ต่อมาถูกคนประมูลขาย ก็ขายได้ราคาสูงเสียดฟ้า”

“ฉันก็ได้ยินมาว่า มันเป็นสมบัติ”

“ราชินีแห่งอัญมณี ฉันไม่เคยเห็นสร้อยคอสิบล้านมาก่อน”

“จู่ๆ เขาพูดเรื่องนี้ทำไม หรือว่า”

ทุกคนทยอยสูดลมหายใจเข้า

และเฉียนปู้เวย ได้ยินคำพูดของพวกเขา จากนั้นพูดต่อว่า: “ทุกคน ก็ต้องเดาได้ว่าในมือนี้คืออะไร ถูกต้อง ก็คือสร้อยคอหยกไข่มุก เครื่องประดับที่ดีที่สุด”

เฉียนปู้เวยเปิดมันออกมา ข้างในเป็นสร้อยคอที่ดูวิจิตรบรรจง และละเอียดอ่อนกว่านี้ไม่ได้แล้ว ทั้งเส้นเป็นสีขาว เหมือนหยก แล้วก็เหมือนไข่มุก ซึ่งสวยงามมาก

“และฉันคิดว่า สร้อยคอแบบนี้ มีเพียงภรรยาของคุณชายกู้ ถึงมีสิทธิ์สวมใส่ และนายหญิงกู้สวยราวกับนางฟ้า ไม่มีใครเทียบได้ ดังนั้น ฉันจึงตัดสินใจมอบสร้อยคอนี้ให้กับคุณชายกู้”

เฉียนปู้เวยพูดเสียงดังมาก แล้วยื่นกล่องให้กู้หยุนเฟย