บทที่ 611 งานแต่งงาน 12(ตอนจบ)

อิ่นซินมองดูพวกเธอจากไป แววตาซับซ้อน

และในเวลานี้ ฉินเฟิงวางมือข้างหนึ่งไว้บนไหล่ของเธอ กั่วกั่วจับมือของเธอไว้ ในดวงตาของอิ่นซิน ค่อยๆปรากฏความอ่อนโยน ตัวเองมีครอบครัวใหม่แล้ว

“พวกพี่สองคน ไม่ต้องดูแล้ว ถึงเวลาแล้ว”

ทันใดนั้น อิ่นหนิงหยู่ก็ตะโกน

เธอก็รู้เรื่องนี้ แต่เธอทำอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงจบเรื่องนี้

“ใช่ๆๆ เร็ว เร็ว เร็ว งานแต่งงานได้เริ่มขึ้นแล้ว”

“เพื่อนเจ้าสาว เพื่อนเจ้าบ่าวเร็วเข้า เตรียมตัวให้พร้อม”

ทุกคน ถึงได้ตอบโต้

ทันใดนั้น ทางนี้ก็เริ่มงานขึ้น ในไม่ช้า เพื่อนเจ้าสาวก็กำลังจะเข้ามา เพียงแต่ว่า ในหมู่เพื่อนเจ้าสาว หลิวลานเมิ่งทั้งคนก็ยังคงเหม่อลอย เกิดอะไรขึ้น ทำไมจู่ๆถึงกลายเป็นแบบนี้

ฉินเฟิง คือเทพสงครามเหรอ?

“ฉัน ฉันปรักปรำฉินเฟิงอีกแล้วเหรอ?”

หลิวลานเมิ่งค่อยๆเข้าใจ ใบหน้าค่อนข้างกระอักกระอ่วน

ไม่นึกเลยว่าเธอจะปรักปรำฉินเฟิงอีก

ครั้งที่สอง

เธอคิดอยู่เสมอว่าฉินเฟิงเป็นเพียงเศษสวะ แต่กลับคาดไม่ถึงว่า เขาเป็นเทพสงครามผู้มีอำนาจแห่งต้าหัวในวันนี้ อำนาจไร้ที่เปรียบ ทำอะไรได้โดยไม่เกรงกลัวต่อกฎหมาย

แต่ว่า มองดูอิ่นซินและฉินเฟิงในที่สุดก็ได้อยู่ด้วย ในใจของเธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

โชคดี

คู่กันแล้ว ย่อมไม่แคล้วกัน

โชคดี โชคดี

ตอนที่เธอยังคงชื่นชมยินดี อิ่นหนิงหยู่เดินไปที่ข้างกายของหลิวลานเมิ่ง มองดูฉินเฟิง แต่กลับพูดกับหลิวลานเมิ่งว่า: “ใช่แล้ว มีเรื่องหนึ่ง ลืมบอกกับเธอ เจ้านายของเจ้านายของเธอ ประธานของบริษัทเฟิงซิ่งกรุ๊ป อันที่จริงก็คือพี่เขยของฉัน เจ้าชายเปียโนตัวน้อย ก็คือพี่เขยของฉัน Mr.X ก็คือพี่เขยของฉัน ผู้ที่ใช้เงินโดยไม่สนใจอะไร ก็คือพี่เขยของฉัน ส่วนเทพสงครามผู้มีอำนาจแห่งต้าหัว ก็คือพี่เขยของฉัน”

อิ่นซินตัดสินใจลืมเรื่องนี้ไป ไม่พูดถึงอีก

หลีกเลี่ยงทำให้เพื่อนสนิทของตัวเองอับอาย

แต่ว่า เธอไม่พูด ไม่ได้หมายความว่าอิ่นหนิงหยู่จะไม่พูด

แม้ว่าอิ่นหนิงหยู่จะเรียกแต่ไอ้แซ่ฉินแต่ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับฉินเฟิงนั้นดีมาก ปกติเธอก็รู้ว่าหลิวลานเมิ่งคนนี้จ้องแต่รังแกพี่เขยของตัวเอง ก็เห็นแก่หน้าพี่สาวตัวเอง ฉินเฟิงไม่ได้ว่าอะไร

แต่ว่า เธอไม่ใช่คนใจกว้าง

หึ

ก็จะทำให้เธอโมโห

โมโหไปเลย

เธอจะต้องระบายความโกรธแทนฉินเฟิง

และคำพูดนี้ หลิวลานเมิ่งสีหน้าซีดเซียว ตอนนี้เธออยากจะหาที่มุดเข้าไป ต่อจากนั้นไม่ปรากฏตัวตรงหน้าของผู้คน พระเจ้า ก่อนหน้านี้เธอทำอะไร บุคคลที่ตัวเองชื่นชมมาโดยตลอด ไม่นึกเลยว่าจะเป็นฉินเฟิง

แต่ว่า ตัวเองดูถูกฉินเฟิงตั้งแต่ต้นจนจบ

พระเจ้า

ตัวเองทำเรื่องโง่อะไรลงไป

และในเวลานี้ อิ่นซินค้นพบการเคลื่อนไหวทางนี้ ก็เห็นอิ่นหนิงหยู่ รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ส่งสายตาตำหนิให้กับอิ่นหนิงหยู่ อิ่นหนิงหยู่แลบลิ้นแล้วออกไป ต่อจากนั้นอิ่นซินถึงได้เข้ามา

“เสี่ยว……เสี่ยวซิน……ขอโทษด้วย……ฉัน…….ฉันไม่เป็นเพื่อนเจ้าสาวให้กับเธอดีกว่า……ฉันไม่คู่ควร…….”

หลิวลานเมิ่งก็ร้องไห้ขึ้นมาในทันที

เธอเติบโตมาขนาดนี้ ยังไม่เคยร้องไห้แบบนี้มาก่อน

แต่ว่า ครั้งนี้เธอร้องไห้กับความโง่ของตัวเองจริงๆ

ตัวเองกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย

“ไม่เป็นไรหรอก”

อิ่นซินยื่นมือออกไป เช็ดน้ำตาของหลิวลานเมิ่ง: “พวกเราเป็นเพื่อนกันมาหลายปีแล้ว ฉันรู้ว่า เธอหวังดีต่อฉัน ไม่ร้องนะ ไม่ร้องนะ ถ้าเธอเสียใจจริงๆ เดี๋ยวขอโทษฉินเฟิงก็ได้ ยังไงซะ…….”

“อือ อือ อือ เดี๋ยวฉันจะไปขอโทษเขาอย่างแน่นอน”

หลิวลานเมิ่งพยักหน้าต่อเนื่อง

“ไม่ร้องนะ เดี๋ยวจะเริ่มงานแล้ว ร้องไห้จนเครื่องสำอางเลอะก็แย่นะสิ”

อิ่นซินก็พูดปลอบโยน

“อือ”

หลิวลานเมิ่งถึงได้กลั้นน้ำตาไว้ จากนั้นหยิบกระจกออกมา และไปแต่งหน้า วันนี้เป็นงานแต่งงานของเพื่อนสนิทของเธอ เธอจะทำให้ตัวเองหน้าเลอะเทอะไม่ได้

ในไม่ช้า