บทที่ 84 อดีตหัวหน้าชั้น

ในปีนั้น ฉินเฟิงถูกตระกูลฉินขับไล่ออกจากบ้าน หลังจากที่แม่ของเขาเสียชีวิต เขาก็ตกเป็นเป้าหมายของคนในตระกูลฉิน ถูกบังคับให้ร่อนเร่พเนจร เก็บขยะคุ้ยถังขยะบนถนนเป็นเรื่องปกติ

บางครั้งยังทะเลาะกับสุนัขจรจัดเพื่อแย่งเนื้อที่คนอื่นไม่เอาแล้ว

จนกระทั่งวันหนึ่ง ฉินเฟิงได้พบกับเฉินจื่อซวนในถังขยะ และเกิดการต่อสู้กับเฉินจื่อซวนเพื่อที่จะแย่งแอปเปิลกัน เรียกว่าถ้าไม่ตีกันก็ไม่รู้จักกัน

เฉินจื่อซวน อายุน้อยรุ่นราวคราวเดียวกับเขา เป็นเด็กกันทั้งคู่ ต่อมาทั้งสองได้มาอยู่ด้วยกัน เก็บขยะและวิ่งหนีเอาชีวิตรอดด้วยกัน

แม้ว่าพวกเขาจะมีช่วงเวลาที่ยากลำบาก แต่ทั้งสองก็มีชีวิตรอดมาได้

ต่อมา ฉินเฟิงก็ได้เรียนรู้ว่า เฉินจื่อซวนไม่ใช่เด็กกำพร้า เขามีครอบครัวที่ร่ำรวยอยู่ในหยุนเจียง ไม่ต้องพูดถึงว่าร่ำรวยแค่ไหน แต่มีแน่ๆ ถึงล้านสองล้าน

ดังนั้นฉินเฟิงจึงถามเฉินจื่อซวนว่า “จื่อซวน ในเมื่อนายมีครอบครัว ทำไมนายถึงหนีออกจากบ้าน?”

“เพราะว่า พ่อแม่ไม่เข้าใจในตัวฉัน”

เฉินจื่อซวนนอนอยู่บนพื้นหญ้า เหยียดแขนเหยียดขาแล้วบอกว่า “พ่อแม่ของฉันมักจะบอกว่า ควรไปสอบข้าราชการ ไปเป็นข้าราชการ ได้เงินเดือนดีบ้างล่ะ การงานมั่นคงบ้างล่ะ หาแฟนง่ายบ้างล่ะ สร้างเนื้อสร้างตัวง่ายบ้างล่ะ พ่อของฉันก็เป็นข้าราชการใหญ่โตคนหนึ่ง ให้ความช่วยเหลือฉันได้มาก “

“แต่ฉันไม่ชอบเลย ฉันอยากไปสอบเป็นดีไซเนอร์ สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว วาดภาพออกแบบ อ้อ ภาพออกแบบที่เป็นศิลปะหน่อยน่ะ ฉันเป็นอิสระมาโดยตลอด สะอาดสะอ้านมาโดยตลอด ฉันไม่ชอบถูกผูกมัด นี่คือเหตุผลของฉัน”

หลังจากนั้น เฉินจื่อซวนก็อยู่กับฉินเฟิงมาเป็นเวลาหนึ่งปี ทั้งสองคนร่อนเร่ไปด้วยกัน เฉินจื่อซวนชอบวาดภาพ คอยส่งภาพไปที่บ้านของเขาเป็นครั้งคราว เพื่อบอกว่าเขายังมีชีวิตอยู่

อย่างไรก็ตาม ในเวลาเพียงหนึ่งปี พ่อแม่ของเฉินจื่อซวนก็หาเขาพบ

ในเวลานั้น เฉินจื่อซวนขอให้พ่อแม่รับเลี้ยงฉินเฟิง แต่พ่อแม่ของเขาไม่ยินยอม เฉินจื่อซวนจึงเอาความตายมาขู่บังคับ แต่ฉินเฟิงปฏิเสธ เพราะเขาไม่ชอบการผูกมัด

ต่อมาฉินเฟิงก็เข้าร่วมกองทัพ ทั้งสองได้คุยโทรศัพท์กันบ้างเป็นครั้งคราว ฉินเฟิงได้รู้ว่าเฉินจื่อซวนสอบเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยหยุนเจียง จนเรียนจบปริญญาเอก จากนั้นเขาก็ไปที่เมืองเจียงเฉิง ต่อมาฉินเฟิงก็ยุ่งอยู่กับการทหารและสถานะก็ไม่เหมือนเดิม สายสัมพันธ์นี้จึงถูกตัดขาดกันไป

เมื่อคำนวณดู พวกเขาไม่ได้ติดต่อกันมาสามสี่ปีแล้ว

บอกตามตรง ฉินเฟิงคิดถึงเขามาก

ต่อมาฉินเฟิงก็โทรศัพท์หาฉีหยุน “ช่วยผมตรวจสอบคนที่ชื่อเฉินจื่อซวนที่อยู่ในเมืองเจียงเฉิงหน่อย”

“ครับ”

ฉีหยุนตอบกลับ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ฉีหยุนก็ส่งข้อมูลรายละเอียดกลับมา เฉินจื่อซวน ตอนนี้อยู่ในบาร์เหล้าชั้นใต้ดินเลขที่ 24 ถนนบูรพา เมืองเจียงเฉิง เขาเป็นเจ้าของบาร์เหล้า

“บาร์เหล้า?”

ฉินเฟิงขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่รีรอ เขาตรงไปที่บาร์เหล้าแห่งนี้ เมื่อมาถึงบาร์เหล้า เขาเงยหน้าขึ้นและมองไปที่คำว่า ‘บาร์เหล้าภาพลวงตา’ สี่คำนี้

เขายังไม่อยากเชื่อสายตา

หลังจากเข้าไปแล้ว ภายในบาร์เหล้าเต็มไปด้วยชายหญิงหลากสีสัน กำลังบิดตัวไปมาอย่างบ้าคลั่ง ส่วนใหญ่เป็นวัยรุ่น

เรื่องพวกนี้ฉินเฟิงไม่รู้สึกแปลกใจเลย

จากนั้นเขาก็มองไปรอบๆ ผู้คนจนพบเฉินจื่อซวน เขานั่งอยู่บนเคาน์เตอร์ ย้อมผมหลากสี สวมเสื้อหนังสะพายโซ่หลายเส้น ดื่มเหล้าไปพลางสูบบุหรี่ไปพลาง

“จื่อซวน”

ฉินเฟิงมองดูคนคนนั้น แม้จะแต่งตัวแตกต่างไปจากเดิม แต่เขาก็ยังจำได้

“มีคนโทรหาผมเหรอ?”

เฉินจื่อซวนที่กำลังดื่มเหล้าอยู่ พอได้ยินว่ามีคนเรียกเขาก็ชะงักทันที จากนั้นเขาก็หันกลับมาและเห็นฉินเฟิง วินาทีถัดมา ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความปีติยินดี

พลั่ก

เฉินจื่อซวนทุบหัวไหล่ของฉินเฟิงด้วยกำปั้น แต่ไม่ได้ออกแรงมากนัก เขาพูดอย่างตื่นเต้น “เจ้าหนู หลายปีมานี้ จู่ๆ ฉันก็ติดต่อนายไม่ได้ ยังคิดว่านายสละชีพไปแล้วเสียอีก ให้ตายสิ หลายปีมานี้ ทำให้ฉันต้องทนทุกข์จากความกลัวมาตลอด”

“ยังดี”

ฉินเฟิงพูดด้วยรอยยิ้มบางๆ

“มานี่ นั่งสิ”