บทที่ 94 เจ้าชายน้อยซ่านโฉ่ว

“สู้เก่งจริงๆ”

ชายหัวล้านยิ้มเยาะแล้วออกคำสั่งว่า “เข้าไปสิ พวกนายคนเยอะขนาดนี้ กองทับเขาตายยังได้เลย”

“ครับ ฟันเขาให้ตาย”

คนอีกกลุ่มหนึ่งกรูเข้าไป

แต่แล้วก็มีเสียงร้องโหยหวนดังขึ้นมา ตอนแรกชายหัวล้านยังไม่เปลี่ยนสีหน้า ยังเอามือกอดอกมองดูเหตุการณ์ด้วยสีหน้าคาดหวัง

ต่อมา การแสดงออกของเขาก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป

จากความคาดหวังในตอนแรก ก็เปลี่ยนเป็นแปลกใจ สุดท้ายก็แข็งทื่อ

ก็เพราะว่า

ปัง

ลูกสมุนอีกคนล้มลง ฉีหยุนปรบมือ “คนที่สามสิบสี่ ทุกคนมีกระดูกซี่โครงหักสี่ซี่ นอนรักษาในโรงพยาบาลสองเดือนก็หาย อย่าหาว่าผมรังแกพวกคุณเลย”

“คุณ!”

คนรอบข้างล้วนหวาดกลัวจนถอยหลังก้าวหนึ่ง

ในตอนแรกมีคนกว่าห้าสิบคนที่ปิดล้อมฉีหยุน แต่ตอนนี้เหลือเพียงสิบกว่าคนเท่านั้น ที่เหลือทั้งหมดถูกฉีหยุนตีจนหมอบกับพื้น

และสิ่งที่ฉีหยุนพูดนั้นถูกต้อง ทั้งหมดที่ล้มลงล้วนกระดูกหักสี่ซี่

แต่ละคนไม่มีใครมากหรือน้อยกว่าใคร

“สมควรตาย”

หัวล้านสีหน้าบึ้งตึง เขาเดินเข้ามาพร้อมกับกระบองเหล็กในมือ “หลบไป ไอ้พวกเศษสวะ คนคนเดียวพวกแกยังจัดการไม่ได้”

ลูกสมุนเหล่านั้นหลีกทางทันที

“ท่านครับ แล้วเจ้าหมอนี่ล่ะ? เขาเป็นตัวการ ให้ฆ่าให้ตาย? หรือว่าหักกระดูกซี่โครงหลายซี่? หรือว่าอะไร?”

ฉีหยุนถามฉินเฟิง

เขาเป็นสมาชิกกองทัพคนหนึ่ง ได้สังหารผู้คนในสนามรบมาตลอดทั้งปี

“ทำตัวเงียบๆ ดีกว่า ลูกสมุนคนอื่นๆ คุณก็หักกระดูกซี่โครงไปสี่ซี่ ถ้าอย่างนั้นคนนี้คุณก็หักแปดซี่ก็แล้วกัน ถึงอย่างไรก็เป็นตัวการที่ทำผิด”

ฉินเฟิงเอามือไพล่หลังออกคำสั่ง

“ครับ”

หลังจากฉีหยุนได้รับคำสั่ง ก็เอียงคอแล้วทำเสียงแหบพร่า “พวกนี้น่าเบื่อ คิดไปคิดมา ผมสามารถอยู่เล่นกับคุณได้นานอีกหน่อย”

“หือ? ผมเหรอ?”

หัวล้านหัวเราะลั่น “ผมรู้ว่าทำไมชายหัวทองคนนั้นถึงออกไปจากที่นี่ เพราะพวกเขาไม่สามารถจัดการกับพวกคุณได้ แต่ผมไม่ใช่เศษสวะแบบนั้น ผมมีฉายาว่าไอ้เขี้ยว ในสมัยนั้นเป็นอันดับหนึ่งในเรื่องซ่านโฉ่ว ตั้งแต่มาเดินในทางสายนี้ ก็ไม่มีใครสามารถต้านทานหมัดของผมได้เลย”

“แล้วคุณถือกระบองเอาไว้ทำไม?”

“ใช้กระบองก็เพราะให้เกียรติคุณ”

เมื่อฉีหยุนได้ยินเช่นนี้ก็ส่ายหัว “พูดแบบนี้มันไม่ถูกต้อง อย่างเช่นถ้าผมดูถูกคุณ หมายความว่าผมไม่สามารถเอาชนะคุณได้งั้นเหรอ? สิงโตจับกระต่าย ใช้กำลังทั้งหมดที่มี นี่คือหลักการที่ท่านสอนผม”

“ผมไม่อยากเสียเวลากับคุณแล้ว”

หัวล้านเริ่มหมดความอดทนในทันที เขาคาดคะเนด้วยเท้าทั้งสอง เดินมาที่ข้างกายฉีหยุน แล้วหันข้าง ขยับร่างกาย เพื่อหาตำแหน่งที่ดีที่สุดในการโจมตี

จากตรงนี้จะเห็นได้ว่าเขามีทักษะพื้นฐานบางอย่าง

จากนั้นหัวล้านก็ออกหมัดไปทางซ้าย โจมตีเข้าที่ศีรษะของฉีหยุน ส่วนฉีหยุนก็ออกหมัดมาหมัดหนึ่ง หัวล้านเห็นดังนั้นก็ยิ้มพลางกล่าวว่า “คุณจำได้แล้ว”

เขาแกล้งเหวี่ยงหมัดไปทางซ้าย

ทางด้านขวา กระบองเหล็กในมือของเขาคือการเคลื่อนไหวของนักฆ่า เขาเหวี่ยงกระบองเหล็กในมือขวาออกไปทันที ขณะที่กำลังจะตีถูกฉีหยุน ใบหน้าของหัวล้านก็มีความดุร้ายเล็กน้อย

เพียงแต่ในวินาทีต่อมา ชายผู้ดุร้ายก็หยุดนิ่ง

กระบองเหล็กที่โบกด้วยมือขวาของเขาหยุดลง

“บัดซบ!”

หัวล้านนึกสาปแช่งอยู่ในใจ มองลงมาช้าๆ พบว่าหมัดของฉีหยุนกระแทกเข้าที่หน้าอกของเขา ความเจ็บปวดเสียดแทงหัวใจถ่ายทอดออกมาเป็นระยะ

เขารู้ว่ากระดูกซี่โครงของเขาหักแล้ว

บางทีอาจจะหักไปแปดซี่จริงๆ