ตอนที่ 22
บทที่22 หลิวลานเมิ่งจำคนผิด
October 22, 2026
บทที่22 หลิวลานเมิ่งจำคนผิด
“เขา……คือฮีโร่คนหนึ่ง……ฉะ……ฉัน……”
สีหน้าของหลิวลานเมิ่ง ในตอนนี้ ซีดลงมาทันที ร่างกายทรงตัวไม่อยู่ ตึกๆๆถอยหลังไปสองก้าว ปากยังพูดพึมพำ“ฉันปรักปรำ……ฉะ……ฉินเฟิง”
“ใช่ครับ คุณผู้หญิง ฉันเป็นพนักงานที่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้คุณเมื่อคืนเองค่ะ เพราะว่าเมื่อคืนคุณดื่มจนเมาหนักมาก อาเจียนจนเปรอะเปื้อนเสื้อผ้าไปหมด คุณผู้ชายคนนั้นจึงให้ดิฉันไว้ห้าร้อยหยวน ให้ดิฉันช่วยเอาเสื้อผ้าของคุณไปซัก แต่แล้ววันที่สอง ในตอนที่ฉันกำลังจะเอาเสื้อผ้ามาให้คุณ คุณกลับไม่อยู่แล้ว”
พนักงานที่อยู่ข้างๆตำรวจคนนั้น เดินออกมาพูดเพื่ออธิบาย
“ฉันดื่มจนเมา แล้วอ้วกเปื้อนไปทั้งตัว คุณเป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฉันหรอคะ？ ”
เหมือนฟ้าผ่าลงมาก็ไม่ปาน หลิวลานเมิ่งตื่นขึ้นมาพบว่าเสื้อผ้าของเธอได้หายไปหมดแล้ว คิดมาโดยตลอดว่าฉินเฟิงเป็นคนชั่วที่ทำเธอ แต่คิดไม่ถึงว่า กลับเป็นเพราะตัวเอง
ฉินเฟิงช่วยตัวเองไว้ ถ้าหากไม่ได้ฉินเฟิงช่วยไว้ วันนั้นเธอคงจะไม่รอดแล้ว
แต่ ตัวเธอเองกลับไปใส่ร้ายเขาไว้！
ไม่เพียงแต่ไม่ขอบคุณเขา ยังด่าฉินเฟิงไปฉาดใหญ่ กระทั่งยังทำให้อิ่นซินกับฉินเฟิงทั้งคู่ร้าวฉาน！
เป็นคนผิด！
“เสี่ยวซิน ฉันขอโทษนะ”
หลิวลานเมิ่งหันไปมองอิ่นซินอย่างช้าๆ รู้สึกแข็งทื่อเล็กน้อย ใบหน้าขาวซีด นัยน์ตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด หล่อนยื่นมือออกไป อยากจะจับสัมผัสอิ่นซิน แต่กลับหยุดชะงักไว้“ขอโทษด้วยนะ ฉันเข้าใจฉินเฟิงผิดไป เขาคือฮีโร่คนหนึ่งเลย”
“สามี……”
นัยน์ตาทั้งสองของอิ่นซินเหม่อลอยทันที ในมือจับการ์ด VIP ใบนั้นไว้จนแน่น วินาทีต่อมา รอบดวงตาแดงก่ำ น้ำตาหยดรินไหลลงมาทั้งสองข้าง ขอโทษนะคะ ขอโทษ ฉันไม่ควรไม่เชื่อใจคุณ ฉันไม่น่าไม่เชื่อใจคุณเลยจริงๆ“”
ฝ่ามือหนึ่ง
เธอตบพลาดแล้ว
น่าจะตบหน้าของตัวเอง
ฉินเฟิงไม่ได้หักหลังเธอ เป็นเธอเองที่เข้าใจฉินเฟิงผิดไป
เวลานี้เอง อิ่นซินเหมือนคนรู้สึกตัวขึ้นมาได้ รีบล้วงหยิบมือถือออกมา โทรศัพท์ออกไปทันที“ฮัลโหล……คุณสามีคะ ฉันผิดไปแล้ว ขอโทษด้วยนะคะ คุณอยู่ไหนคะ ฉันจะไปหาคุณ……”
คำพูดที่ร้อยเรียงต่อกัน พูดขึ้นอย่างรวดเร็ว มีเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุด
“ยัยเมียบ๊องเอ้ย อย่าร้องไห้นะ ผมไม่โทษคุณหรอก”
เสียงของฉินเฟิงจากปลายสายของโทรศัพท์ดังขึ้นมา แล้วฉินเฟิงก็พูดต่อไปว่า“ผมอยู่บนชั้นดาดฟ้า คุณขึ้นมาเถอะครับ”
“ได้ค่ะ”
หลังจากที่วางสายไปแล้ว อิ่นซินก็สูดฟุดฟิดตรงจมูก รีบวิ่งขึ้นไปลิฟต์อย่างไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น
“นี่ ลูก กำลังอยู่ในขั้นเซ็นสัญญานะลูก ขอเพียงแค่เซ็นสัญญากับบริษัทเฟิงซิ่งกรุ๊ปแล้ว ขอแค่เซ็นเรียบร้อย หนูก็ชนะพนันที่เดิมพันไว้แล้วนะลูก หนูจะสามารถเอาตำแหน่งประธานกรรมการกลับมาได้ คุณลูกขา”
จางลี่เห็นอิ่นซินที่วิ่งออกไป จึงรู้สึกร้อนใจมาก“ต่อไปใกล้ได้เวลาเซ็นสัญญาแล้วนะลูก ถึงจะเป็นเรื่องใหญ่มากขนาดไหนก็ตาม หนูจะออกไปจากตรงนี้ในเวลานี้ไม่ได้นะคะลูก”
แต่ อิ่นซินไม่ได้หันกลับมา ราวกับไม่ได้ยินเสียงอะไรยังไงอย่างงั้น ตรงเข้าไปที่ลิฟต์ทันที
ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
ภาพนี้ ทำให้ผู้คนต่างรู้สึกตกใจไปตามๆกัน
“วิ่งออกไปแบบนี้เนี่ยนะ？ทิ้งประธานกรรมการบริษัทเฟิงซิ่งกรุ๊ปไปเลยอย่างงั้นหรอ？นี่มันบังอาจเกินไปแล้วนะ คิดว่าพิธีตัดริบบิ้นฉลองเปิดงานเป็นบ้านของพวกเขารึไง คิดจะไปก็ไป จะมาก็มา”
“อิ่นซินคนนี้ ได้ใจเกินไปแล้ว โชคดีหน่อย รู้ว่าประธานกรรมการของบริษัทเฟิงซิ่งกรุ๊ปชอบอะไร แต่ไม่รักษาโอกาสไว้เลยแม้แต่น้อย กลับวางหนังสือสัญญาไว้ไม่เซ็น วิ่งออกไปดื้อๆ จริงๆเลยเชียว”
“ผู้หญิงคนนี้ ทำธุรกิจไม่เป็น เรื่องอะไร จะไปสำคัญเท่ากับการเซ็นหนังสือสัญญาล่ะ ดูสิ เธอกำลังผิดใจกับบริษัทเฟิงซิ่งกรุ๊ปนี่ โปรเจคนี้ เธอคว้าไว้ไม่ได้แล้วล่ะ”
ในใจของทุกคนกำลังหัวเราะอย่างชั่วร้าย เนื้อที่มจ่อมาถึงปากแล้ว ยังทำให้หลุดมือไปได้
จริงๆเลยเชียว
โง่เกินไปแล้ว