เตียงพิศวาส ตอน เสพรักมิรู้ตื่น 4

“มาถึงเมื่อไหร่ ทำไมไม่แวะมาหาฉัน ถ้าไอ้เดี่ยวไม่พูดฉันคงไม่รู้สินะ เพิ่งรู้ว่าทุกวันนี้ฉันเป็นตอไม้ให้เธอข้าม” เอ่ยเหน็บไปในประโยค

“คลีนขอโทษค่ะ พอดีมาแบบด่วนๆ ค่ะ” หญิงสาวก้มหน้าก้มตาตอบ ก็เธอยังไม่พร้อมจะเจอนายหัวเลย ด้วยกลัวว่าจะยังตัดใจไม่ได้ เพราะตลอดเวลาที่เรียนหนังสือ จนตอนนี้ตัดสินใจคบกับผู้ชายคนหนึ่ง เพื่อจะได้ลืมผู้มีพระคุณ แต่ตอนนี้ชักไม่มั่นใจแล้วว่าลืมได้รึยัง เพียงแค่เห็นหน้านิ่งๆ ขรึมๆ ของคนตรงหน้าหัวใจก็สั่นเสียแล้ว

“ไม่เป็นไร ว่าแต่ลามากี่วันเห็นไอ้เดี่ยวบอก 5 วันนิ”

“ค่ะนายหัว 5 วัน และถ้าไม่มีอะไรคลีนขอตัวไปช่วยแม่ในครัวนะคะ” ไม่อยากนั่งอยู่ตรงนี้นาน เพราะกลัวหัวใจตัวเองจะหลงรักชายตรงหน้าแบบถอนตัวไม่ขึ้น เพราะเท่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็ไม่รู้จะถอนรากถอนโคนยังไงแล้ว ถึงจะรู้ว่าบุรุษตรงหน้านี้ไม่เคยคิดจะรักใครจริง ผู้หญิงนั้นก็เปรียบเหมือนทิชชูที่ใช้เช็ดครั้งเดียวแล้วก็ทิ้ง จึงยากที่จะเป็นคนที่ชายหนุ่มจะเลือกใช้ไปตลอดชีวิต

“อืม!...ไปเถอะ ไม่มีอะไรแล้วแหละ” ว่าแล้วก็วางแก้วชาลุกขึ้นเดินจากไป โดยทิ้งให้คีชฎานั่งมองตาม แผ่นหลังหนาไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย

ครั้งนี้หญิงสาวรู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดบางอย่าง แต่ไม่รู้อะไร แต่ที่แน่ๆ คือนายหัวของเธอนั้นดูแปลกไป ไม่ถามอะไรให้มากความเหมือนครั้งก่อนๆ ที่กลับมาอยู่บ้าน แต่เป็นแบบนี้ก็ดีแล้วจะได้ตัดรักไปให้ขาด แอบรักมานานแรมปีก็ไม่สมหวัง และที่สำคัญตอนนี้ก็มีแฟนแล้วด้วย จึงควรจะสนใจเฉพาะคนที่เป็นแฟนเท่านั้น