ตอนที่ 343

Everyone Else is a Returnee โดดเดี่ยว 1000 ปี – ตอนที่ 343 บทที่ 343 – พระเจ้า (4)

มิคาเอลได้ก้าวเดินต่อไป เขาได้ใช้แสงสว่างในตัวลบล้างทุกๆอย่างในโลกที่เต็มไปด้วยคำสาปและพิษร้าย แต่เดิมภายในเอลโลคาทร่าไม่เคยมีแสงสว่างเลย แต่นี่ก็ไม่สำคัญแล้ว มิคาเอลคือแสงสว่าง และเขาสามารถใช้พลังเวทย์สร้างแสงสว่างขึ้นมาเองได้

[ความโลภ!] [เข้ามาสิ] [ความโลภ] [นายเกือบจะมาถึงแล้ว] [ความโลภภภภภ!!!!]

ในตอนนี้เองมิคาเอลได้ปลดปล่อยแสงสว่างออกมาพร้อมๆกับเสียงตะโกน ตรงหน้าของเขาได้มีปราสาทยักษ์ปรากฏขึ้นมา นี่เป็นครั้งแรกเลยที่มีคาเอลได้เห็นอะไรแปลกๆแบบนี้

[ฉันเฝ้ารอนายมาอย่างยาวนาน ฉันกำลังเฝ้ารอให้นายสมบูรณ์แบบตลอดเวลา] [ไร้สาระ นายมันก็แค่สัตว์ป่าและเป็นสัตว์ป่าที่ยโส ฉันรู้ว่ากำลังไปที่ไหน] [นายรู้? ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!]

โลกได้สั่นสะเทือน บางทีนี่อาจจะเป็นอิทธิพลของพลังในการปกครองของความโลภในพื้นที่ของเขาก็ได้ ในที่สุดมิคาเอลก็รู้ว่านี่คือโลกหลักของศัตรูและเขากำลังต่อสู้กับเจ้าแห่งโลกใบนี้ด้วยตนเอง

ยังไงก็ตามเขาไม่ได้ถอย เขาจะฆ่าความโลภและยึดเอาเอลโลคาทร่าให้กลายมาเป็นโลกบริวารของสวรรค์ สวรรค์จะเป็นของเขา และเขาจะยุติการอารวาดของยูอิลฮานและเอาชีวิตซาตานมาด้วยมือของเขาเองด้วย เขาจะไม่ให้กองกำลังอื่นๆได้ทำตามใจอีกแล้ว

สวรรค์จะต้องเป็นหนึ่งเดียวและมีแค่กองกำลังเดียวเท่านั้น ในเมื่อเขาคือพระเจ้าเพียงหนึ่งสิ่งมีชีวิตทั้งหมดก็จะติดตามเขา เขาจะได้ยืนอยู่ในจุดสูงสุดของทุกๆสิ่งมีชีวิต

[เผยตัวออกมาซะความโลภ] [เข้ามาเองสิ ทำไมล่ะ? นายกลัวงั้นหรอ?] [กลัว?]

มิคาเอลได้หัวเราะออกมา

[นี่มันคือนิสัยของกองทัพปีศาจวิบัติของนายงั้นหรอ? ยั่วยุคนอื่นหน้าด้านๆ? มันดูเหมือนว่าจะมีแค่ลิ้นของนายนะที่ได้ฝึกนะเจ้าสัตว์ป่า ความกลัวน่ะมันคือความรู้สึกอ่อนแอที่จะเกิดขึ้นเมื่อเผชิญหน้ากับคนท่แข็งแกร่ง นายหนีไปในทันทีที่มาถึงสวรรค์ทั้งๆที่นายตั้งใจมากกลืนกินสวรรค์แทๆ นั่นแหละคือการกระทำของพวกคนขี้ขลาด นั่นแหละคือความกลัว] [ถ้างั้นก็เข้ามาสิ]

ปราสาทได้เปิดออกมา นี่คือนรก แม้กระทั่งคลาส 7 ก็ไม่อาจจะเข้าใกล้ที่นี่ได้เพราะความหนาแน่นของมานาเพียงอย่างเดียว ยังไงก็ตามมิคาเอลได้เผชิญหน้ากับมันอย่างเย่อหยิ่งและละลายมานานั่นทิ้งไปด้วยแสงสว่าง

[ฉันจะตรงไปหานายเอง]

แสงสว่างของมิคาเอลได้ละลายความมืดจำนวนมากของโลกนีไป เขาได้เผาคำสาป พิษร้าย และทำให้พวกมันบริสุทธิ์กลายมาเป็นของเขา ในเวลาต่อมานี้เอง

[ฉันจะใช้กำลังเอาทุกๆอย่างมาจากนายเอง]

มิคาเอลได้พุ่งตัวออกไปด้วยความเร็วแสง ความมืดทั้งหมดที่ดูเหมือนจะกลืนกินเขาได้สลายไปในทันทีที่มันได้เข้าใกล้เขา พื้นที่รอบๆได้บิดเบือนไปพร้อมๆกับปราสาทที่กำลังละลายลง

ในที่สุดมิคาเอลก็ได้เผชิญหน้ากับความโลภตรงๆแล้ว มอนสเตอร์ขนาดมหึมาที่ทั้งร่างกายได้ผูกติดอยู่กับกำลัง กลุ่มก้อนความโลภที่ไม่มีใครรู้ต้นกำเนิด มันแทบจะเป็นการหลอมรวมของทุกๆสายพันธ์แล้ว

มิคาเอลได้โกรธขึ้นมาในทันที เขาไม่ชอบความจริงที่เขาจะต้องใช้พลังมาสู้กับสิ่งมีชีวิตน่าขยะแขยงนี่

[นับตั้งแต่ที่นายได้พยายามจะกัดสวรรค์ก็ผ่านมาเนิ่นนานแล้ว เวลาได้ผ่านไปแล้วนายได้มีขนาดใหญ่ยิ่งกว่าเดิมอีก][อ่า นายพูดถึงตอนนั้น… น่าเสียดาย หากว่าไม่มีกองกำลังอื่นเข้ามาช่วย ฉันก็คงได้ทุกๆอย่างมาโดยที่ไม่ต้องมาผูกมัดตัวเองแบบนี้]

คิ้วมิคาเอลได้ขมวดขึ้นมา

ใช่แล้ว สวรรค์ไม่ได้ต้านทานกองทัพปีศาจวิบัติด้วยตัวเองเพียงลำพัง สวนอาทิตย์อัสดงกับกองทัพจรัสแสงได้เข้ามาช่วยพวกเขาด้วย หรือก็คือกองกำลังที่เหลือทั้งหมดได้ร่วมมือช่วยกันต่อต้านกองทัพปีศาจวิบัติ

ซาตานนั้นเดิมทีเคยเป็นคนจากสวรรค์ แต่ว่าในตอนนั้นมิคาเอลไม่รูเลยว่าทำไมสวนอาทิตย์อัสดงถึงได้มาช่วยด้วย ยังไงก็ตามในตอนนี้เขารู้แล้ว หัวหน้าสวนอาทิตย์อัสดงก็คือกาเบรียล เขาถูกหลอกให้เป็นไอ้โง่จนกระทั่งมาถึงตอนนี้…

[กรอดดด]

มิคาเอลได้โยนความโกรธกาเบรียลให้ศัตรูที่อยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้ กาเบรียลไว้ค่อยตามไปจัดการ ในตอนนี้เขาจะต้องฆ่าเจ้าสิ่งมีชีวิตน่าขยะแขยงนี่ก่อน

[มาสู้กันความโลภ ได้เวลามอบบทลงโทษศักดิ์สิทธิ์ให้กับนายแล้ว][ก็… มาลองดูสิ!]

โซ่โลหะหลายสิบเส้นได้ปรากฏขึ้นจากเพดานปราสาทพร้อมๆกับเสียงตะโกนของความโลภ มันทำมาจากอะไรไม่รู้ แต่ว่าโลหิตที่เป็นสีดำและพิษสีม่วงดำได้ทำให้มิคาเอลรู้สึกไม่สบายใจ

มิคาเอลได้ปล่อยแสงสว่างออกมาป้องกันตัวทันที แต่ว่าการโจมตีของหัวหน้ามันไม่ใช่สิ่งที่ธรรมดา มันไม่มีทางจะหายไปง่ายๆอยู่แล้ว ความโลภที่เห็นแบบนี้ได้หัวเราะเยาะมิคาเอลออกมา

[แสงสว่างของนายมีแค่นี้เองงั้นหรอ? ทำไมนายไม่ตะโกนคำอย่าง ‘หนึ่งเดียวและเพียงหนึ่ง’ อะไรแบบนี้มาอีกล่ะ?][ความโลภ!]

แสงสว่างที่มิคาเอลปล่อยออกมาได้ทรงพลังยิ่งขึ้น แสงสว่างพลังงานสูงได้กระจายออกไปรอบๆและขวางกันโซ่โลหะที่มาจากกำแพง พื้นปราสาทและหน้าต่าง

[ของเด็กเล่น… อั๊ก!?]

ความโลภได้โยนมือซ้ายของเขาออกมาพร้อมๆกับเสียงโซ่ที่ดังขึ้น! นี่ไม่เพียงแต่จะมีพละกำลังที่มหาศาลเท่านั้น แต่ยังมีพลังแรงดึงดูดที่กลืนกินมานาทั้งหมดรอบๆอีกด้วย

แสงสว่างที่มิคาเอลปล่อยออกมาก็ถูกกลืนกินลงไปเช่นกัน นี่คือความสามารถในการกลืนกินพลังงาน! นี่คือสิ่งที่ทำให้ความโลภเป็นหัวหน้ากองทัพปีศาจวิบัติ

[แต่…]

มิคาเอลได้ต่อยหมัดที่ห่อหุ้มด้วยแสงสว่างออกไป เมื่อเทียบกับความโลภแล้วหมัดของมิคาเอลเหมือนกับไม้จิ้มฟัน แต่ว่าหมัดของเขาก็ได้ดูดพลังงานจากความโลภมาและดันกลับไป!

[นายไม่ใช่คนเดียวที่ขโมยพลังได้หรอกนะเจ้าสัตว์ป่าหน้าโง่!]