ตอนที่ 346

Everyone Else is a Returnee โดดเดี่ยว 1000 ปี – ตอนที่ 346 บทที่ 346 – พระเจ้า (7)

“ฉันคิดไว้แล้วว่ามันจะต้องเป็นแบบนี้”

เมื่อมาถึงสวรรค์ยูอิลฮานก็หยักไหล่ออกมา สิ่งที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาก็คือท้องฟ้าไร้จุดสิ้นสุดพร้อมกับหมู่เมฆที่มีอยู่เต็มไปหมด รวมไปถึง…

[เป็นครั้งแรกเลยนะที่เราได้มาเจอกันแบบนี้ยูอิลฮาน?]

ซาตานได้ยืนอยู่บนภูเขาซากศพทูตสวรรค์ ปีกสิบสามข้างที่อยู่บนหลังของเขาได้สะบัดไปมาอย่างสบายๆราวกับเยาะเย้ยยูอิลฮานกับคนอื่นๆ

“นี่มัน ทูตสวรรค์ทุกคน…” “ซาตานนีนายทำอะไรลงไป! ทูตสวรรค์พวกนี้ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย… ถึงยูอิลฮานจะเคยทำแบบนี้มาก่อนก็เถอะ แต่ถึงแบบนั้น!” “ในมุมหนึ่งของจิตใจฉันยังเชื่อในตัวนายอยู่นะลูซิเฟอร์…”

อดีตทูตสวรรค์ยูเรียลได้โมโหขึ้นมา เธอได้หลั่งน้ำตาที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้าและรังเกียจออกมา ซาตานได้ยิ้มแห้งๆออกมาหลังจากที่ได้ยินคำพูดของยูเรียลก่อนที่เขาจะหยักไหล่ออกมา

[เธอน่าจะมีคนอื่นที่เธอสามารถจะเชื่อใจได้อยู่นะยูเรียล ฉันคือศัตรูของเธอนับตั้งแต่ที่ฉันได้สร้างกองทัพจรัสแสงขึ้นมาแล้ว เธอก็รู้ดีนี่?] “ทำไมกันล่ะ? ทั้้งๆที่พวกเราต่างก็คิดเหมือนกัน ฉัน รวมไปถึงทั้งกาเบรียล มิ…” [หยุดเพ้อฝันได้แล้วคุณผู้หญิง]

ซาตานได้ถอนหายใจออกมา เขาได้พูดตำหนิยูเรียลออกมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังไม่ออกว่าพูดจริงหรือโกหก

[เธอคิดไปเองคนเดียวตั้งแต่แรกแล้ว พวกเราทั้งห้าคนต่างก็มีเป้าหมายที่ต่างกัน] “ลูซิเฟอร์ ไม่สิ ซาตาน…! ตอนนี้ฉันมั่นใจแล้ว นายคือศัตรูของเรา! เป็นตัวตนที่ไม่อาจจะให้อภัย ตัวตนที่ต้องถูกฆ่าเท่านั้น!”

ยูเรียลได้พูดออกมาและหันไปหายูอิลฮาน เธอให้ความรู้สึกเหมือนกับเด็กน้อยที่ไปขอให้พ่อแม่เธอดุด่าฝ่ายตรงข้ามหลังจากที่เพิ่งทะเลาะกันมา เพราะงั้นยูอิลฮานจึงหัวเราะออกมาทั้งๆที่สถานการณ์เป็นแบบนี้จากนั้นเขาก็เกาหัวและพูดออกมา

“ถ้าฉันมาเร็วกว่านี้ฉันน่าจะลดความเสียหายลงได้จนเหลือน้อยที่สุด ทั้งๆที่ฉันรีบแล้วแต่มันก็ยังกลายมาเป็นแบบนี้ นายเพิ่งจะมาถึงที่นี่ได้ไม่นานเหมือนกันใช่ไหมล่ะ?” [นายเป็นคนที่ฉลาด นายน่าตะได้นยินเสียงที่อยู่ตรงนั้นถูกไหม?]

ซาตานได้ชี้นิ้วไปที่อีกฝากหนึ่งของกำแพงแห่งความโกลาหลล ยูอิลฮานได้หยักหน้า เขารู้อยู่แล้วว่าใครกำลังปะทะกันอยู่ที่นั่น

“มิคาเอลกับความโลภ… ไม่สิ ถ้าให้เดาก็เป็นพระเจ้าแห่งสวรรค์สินะ? ฉันคิดว่าพวกเขาน่าจะยังสู้กันอยู่” […!] “อะไรนะ!?” “อิลฮาน นายเพิ่งจะพูดอะไรออกมา?”

หลังจากได้ยินคำพูดยูอิลฮานคนอื่นๆต่างก็นึกว่าฟังผิดไป หัวน้ากองทัพปีศาจวิบัติคือพระเจ้าแห่งสวรรค์จริงๆงั้นหรอ? ทั้งสองคนนี้มีความเกี่ยวข้องกันตรงไหนบ้างเนี้ย? ยูอิลฮานได้ตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจ

“อะไรล่ะ? ไม่เห็นน่าแปลกใจเลย อดีตเทวทูตอย่างซาตานก็ยังสร้างกองทัพปีศาจจรัสแสงแล้วก็ตาแก่กาเบรียลก็ยังสร้างก็กำลังตัวเองเหมือนกัน เพราะงั้นมันไม่มีทางที่หัวหน้าใหญ่อย่างพระเจ้าจะไม่ทำอะไรแบบนี้จริงไหมล่ะ? เฮ้ ขนาดฉันยังสร้างกองกำลังมาแล้วเลย”“นายสร้างมันจริงๆนั่นแหละ… ไม่สิ ไม่ ไม่ นั่นมันไม่ใช่เรื่องสำคัญนี่ เรากำลังพูดถึงพระเจ้าอยู่ เขาคือหัวหน้ากองทัพปีศาจวิบัติเองงั้นหรอ…!?”“ห๊ะ นี่ไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลยงั้นหรอ? มันคงจะไม่มีวันที่ฉันจะได้มอบชุดคลุมผู้สังหารภัยร้ายแฝงให้พวกนายสินะ ช่างน่าเศร้า”“ได้ไงกัน!”“ทำไมล่ะ!”“ฉันปวดหัวววว!”

คนอื่นๆต่างก็ตกอยู่ในความสับสนพร้อมๆกัน! และซาตานก็ยังไม่เว้น

[นาย… นี่นายรู้เรื่องนี้ด้วย?]“ฉันคิดว่าฉันต้องบอกนายจริงๆสินะ แต่ไม่เป็นไร ถือเป็นบริการพิเศษจากฉันแล้วกัน”

ยูอิลฮานได้หยักไหล่ออกมาและอธิบายให้ซาตานฟังด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

“ในกลุ่มของฉันเต็มไปด้วยผู้คนที่มีศักยภาพ มีกระทั่งคนที่ค้นพบโลกของกองกำลังต่างๆที่ซ่อนอยู่หรือมิติทับซ้อน”[ค้นพบโลกที่ถูกซ่อน…?]“แล้วฉันก็มีความสามารถในการลบโลกพวกนั้นและดูดเข้ามาในโลกของเรา”[เป็นเรื่องที่น่าสนใจดีนะ ใช่แล้ว ฉันก็ยังรู้สึกสนุกเลยในตอนที่เจอของที่ถูกซ่อน เพราะงั้นนายจะบอกว่านายได้ลบโลกที่ถูกซ่อนอยู่ทั้งหมดแล้วทำให้กลายเป็นของนายงั้นหรอ?]“ถูกแล้ว แล้วก็ในหมู่โลกพวกนั้นนะ”

ยูอิลฮานได้พูดออกมาต่อ

“มันเป็นโลกของความโลภ หรือก็คือเนื้อของพระเจ้านั่นแหละ”“เนื้อ….?”“อ่า!”

เมื่อยูอิลฮานพูดถึงแบบนี้คนในกลุ่มของเขาก็เข้าใจแล้ว นายูนาได้เบิกตากว้างอุทานออกมา

“มีบางอย่างที่ดูเหมือนคนกินอะไรลงไปแล้วคายของเสียออกมาอยู่!”“ขอบคุณนะที่ทำให้นึกถึงฉากน่าขยะแขยงยูนา”“เฮะๆ”“ฉันไม่ได้ชม”

ซาตานไม่ได้รู้กระบวนการสร้างเร็กน่ากับเร็กน่าระดับสูง แถมยังไม่ได้รู้เรื่องการสร้างโลกใหม่ที่พระเจ้าชอบพูดมาตลอดด้วย ไม่ว่าตัวซาตานจะมีศักยภาพยังไงเขาก็มีขีดจำกัด ยังไงก็ตาม… หากเขาได้คิดเกี่ยวกับมัน มันเป็นไปได้จริงๆ