บทที่ 14 พวกเราหย่ากันเถอะ

ถึงแม้ว่าติรณาจะรู้ว่าระหว่างรสิกากับถนิตนั้นเป็นไปไม่ได้ แต่การหมั้นอย่างกะทันหันของถนิต รสิกาจะต้องรู้สึกไม่สบายใจอย่างแน่นอน

เธอรู้สึกว่าเส้นทางความรักของรสิกานั้นขรุขระมาก

"แล้วจะทำอย่างไรกับเงินนี้ล่ะ" ติรณาถาม

รสิกาหรี่ตาลง หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เธอพูดเบา ๆ ว่า "รับไว้ เพราะฉันคงทำอะไรไม่ได้แล้ว จะให้นอนกับเขาฟรี ๆ นานขนาดนั้นได้อย่างไร?"

ขณะที่พูด น้ำเสียงของเธอนั้นดูเหมือนเยาะเย้ยตนเองเล็กน้อย ซึ่งทำให้ติรณารู้สึกไม่สบายใจ

"ไปกันเถอะ เข้าไปข้างในกันเถอะ" รสิกาเปิดกระเป๋าแล้วโยนบัตรธนาคารเข้าไปข้างใน กล่าวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "เรื่องนี้คาราคาซังมานานแล้ว ถึงเวลาต้องจบเสียที"

เธอคือรสิกา นักออกแบบชั้นนำที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองซี เรื่องเหล่านี้ไม่สามารถทำให้เธอพ่ายแพ้ได้!

หลังพายุฝนผ่านไปแล้ว เธอยังคงต้องดำเนินชีวิตต่อไป

"ธนพจน์เคยมาหาเธอหรือเปล่า?" ติรณาถาม

"ทำไมจู่ ๆ ถึงถามเขาล่ะ?" รสิกาเหลือบมองเธอ

ติรณากล่าวว่า "ก่อนหน้านั้นธนพจน์โทรมาหาฉันเพื่อขอหมายเลขโทรศัพท์ของเธอ แต่ฉันไม่ได้เขา เพราะกลัวว่าเขาจะมาตามตื๊อเธออีก"

รสิกาครุ่นคิด "ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง......"

"เขามาหาเธอแล้ว?" เมื่อเห็นสีหน้าของรสิกา ติรณาถาม

"มาหาแล้ว" รสิกากล่าว

"ถ้าเขามาขอคืนดีกับเธอ เธออย่าตกลงเด็ดขาด!" ติรณากังวลว่ารสิกาจะถูกทำร้ายเหมือนเมื่อก่อน "แม้ว่าเธอจะหย่ากับชญตว์แล้วกลับเป็นโสด ธนพจน์ก็ไม่ใช่คนที่ใช่สำหรับเธอ และเธอก็ไม่สามารถชอบเขาได้อีกแล้ว"

รสิกาอดที่จะหัวเราะไม่ได้ "ได้โปรดเถอะ! ฉันดูเหมือนคนไร้สมองหรือ?"

"มันก็ไม่แน่"

"เอาล่ะ ไม่ต้องห่วงหรอก" รสิกาไม่สนใจเรื่องนี้จริง ๆ ความจริงแล้วเธอไม่ได้สนใจแม้แต่ธนพจน์

อย่างไรก็ตาม ตอนนั้นเธอรักเขามาก ถึงแม้ตอนนี้จะไม่รักเขาแล้ว แต่ก็ยังมีรอยแผลเป็นอยู่ในใจ และการกรีดรอยแผลนั้นมันทรมาน

ทั้งสองเดินเข้าไปในลิฟต์ แล้วไปยังห้องพักผู้ป่วยของพิมพ์พิศา

เมื่อมาถึงประตูห้องพักผู้ป่วย ก่อนที่พวกเธอจะเปิดประตู ได้ยินเสียงของพิมพ์พิศาอารมณ์เสียอยู่ข้างใน

"พวกเราจะทำอย่างไรดี! ถ้ารสิกาเผยแพร่คลิปวิดีโอจริง ๆ พวกเราจบเห่แน่นอน!"

"ผมจะสามารถทำอะไรได้? ตอนนี้ถนิตสนับสนุนเธออยู่เบื้องหลัง" เสียงหงุดหงิดของชญตว์ดังขึ้น "บาดแผลทั่วร่างกายของคุณก็เป็นฝีมือของถนิต คุณก็รู้ว่าเขาเป็นคนที่โหดเหี้ยมแค่ไหน?"

"คุณเป็นสามีของเธอไม่ใช่หรือ? พวกคุณแต่งงานกันมาหลายปี ยังมีความผูกพันอยู่แน่นอน คุณไปขอร้องเธอสิ" พิมพ์พิศากล่าว

"ผมไปขอร้องเธอ?" ชญตว์หัวเราะเยาะเย้ย "คุณก็รู้จักนิสัยของรสิกา เธอเป็นคนดื้อรั้น ใครจะพูดเกลี้ยกล่อมเธอได้?"

เมื่อฟังถึงตรงนี้ รสิกาไม่ลังเลอีกต่อไป เธอผลักประตู คนสองคนที่กำลังพูดอยู่ข้างในก็เงียบทันที พวกเขาหันมามองทางประตู เมื่อเห็นรสิกา สีหน้าของพวกเขาสองคนดูน่าเกลียดเล็กน้อย

ใบหน้าของพิมพ์พิศายังคงบวมอยู่ มองไม่ออกว่าก่อนหน้านั้นหน้าตาเธอเป็นแบบไหน เธออ้าปากแล้วอยากจะพูดอะไรกับรสิกา แต่ไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ ร่างกายของเธอสั่น แล้วกลืนคำพูดทุกอย่างที่อยากจะพูด

"คุณมาทำไม?!" ชญตว์กำหมัดไว้แน่น แล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ แม้ว่าขาของเขาจะยังบาดเจ็บอยู่ แต่การยืนดูดีกว่าการนั่ง

"หย่า" รสิกากล่าวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ "ชญตว์ พวกเราหย่ากันเถอะ"

ชญตว์ตกตะลึงกับคำพูดของเธอ "คุณพูดว่าอะไรน่ะ......?"