บทที่ 349 เพื่อนชัยเดช

“เพราะที่นี่คือบ้านเราไง” รสิกาย่อตัวลง ลูบศีรษะทิมทิม ยิ้มตาหยีแล้วพูดขึ้น “ที่นี่คือบ้านเรา คราวที่แล้วไม่ได้พาลูกมา แต่คราวนี้เราจะอยู่บ้านเรา”

ทิมทิมรู้สึกทำอะไรไม่ถูก

บ้านพวกเขา?

แล้วบ้านพวกเขาหลังนี้ รวม……ถนิตด้วยไหม?

ขณะที่เขาคิด สายตาก็ค่อยๆ หันไปมองถนิตที่ยืนนิ่งไม่พูดอะไรอยู่ข้างๆ

แต่ไม่คิดว่าจะสบตากับถนิต เขาก็กำลังมองเขาอยู่เหมือนกัน

ดวงตาทิมทิมเหมือนถูกอะไรบางอย่างทิ่มแทง ยังไม่ทันเห็นชัดๆ เลยว่าถนิตทำสีหน้ายังไงก็รีบเบนสายตาออกมา

แน่นอนว่ารสิกาเห็นปฏิกิริยาบนใบหน้าเขา เธอปวดใจนิดหน่อย ทิมทิมเห็นถนิตแล้วยังมีปฏิกิริยา ก็แสดงว่าในใจเขายังใส่ใจเขาอยู่

แค่ตัวเขาไม่รู้สึกถึงความใส่ใจนี้ของตัวเองก็เท่านั้น

“ไปกันเถอะ” รสิกายืนขึ้นมา จูงมือทิมทิมเดินเข้าไปในตึก

ที่นี่คือบ้านที่เธอซื้อในเมืองซีในตอนแรก ตอนจากไปถึงแม้คิดจะขายทิ้ง แต่สุดท้ายก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ก็ไม่ได้ขายสักที

และถนิตมีกุญแจบ้านเธอมาโดยตลอด ดังนั้นถึงแม้ว่าไม่มีใครมาอยู่หลายปี แต่ด้านในกลับสะอาดสะอ้าน เหมือนมีคนอยู่อาศัย

แต่นึกถึงสิ่งที่ถนิตพูดก่อนไปเมืองเอ รสิการู้คร่าวๆ ได้ว่า ในช่วงปีที่เธอจากไป ถนิตคงจะอยู่ที่นี่ตามลำพังล่ะมั้ง

เวลาทั้งหมดห้าปีเต็ม……

รสิกาอดไม่ได้ที่จะมองไปยังชายที่ยืนข้างตน ยื่นมือไปเกี่ยวนิ้วเขา

ถนิตไม่ได้หันไปมองเธอ แค่ออกแรงกุมมือเธอ จากนั้นก็ปล่อย

ยังไงแล้วทิมทิมก็ยังอยู่ ต้องระวังผลกระทบ

“ฉันจะเอากระเป๋าเข้าไปเก็บ” เขาพูด

“ค่ะ”

หลังจากถนิตเข้าไปในห้อง รสิกาก็จูงทิมทิมเดินเข้าไปในห้องรับแขก เดินไปด้วยพูดไปด้วย “ช่วงนี้เราอยู่ที่นี่แหละ”

ทิมทิมลังเล ก่อนจะถามขึ้น “แค่เราเหรอ?”

เขามีความหมายซ่อนอยู่

รสิกาพยักหน้า “ใช่ แค่เรา”

“แล้ว……” ดวงตาเขามองไปทางห้อง ถึงจะพูดประโยคนี้ไม่จบ แต่ความหมายไม่ต้องพูดก็เข้าใจ

รสิกาพูดขึ้น “เขาไม่อยู่กับเรา”

“อ่อ” ทิมทิมถึงได้ตอบ ก็ไม่แน่ใจว่าผิดหวังหรือดีใจ

“วันนี้พักผ่อนให้เต็มที่ก่อน พรุ่งนี้เราค่อยไปดูน้าติรณา โอเคไหม?”

“โอเค” ทิมทิมตอบอย่างน่ารัก

รสิกายิ้ม วางกระเป๋าเป้บนไหล่เขาลง “มา เราไปดูห้องกัน”

ตอนแรกห้องนี้มีแค่ห้องเดียว เธอคิดว่าตัวเองอยู่คนเดียวไม่ต้องใหญ่มากก็ได้ แต่ไม่คิดว่าต่อมาตัวเองจะมีลูก

และไม่กี่วันมานี้ เธอนอนห้องเดียวกับทิมทิมได้

ทั้งสองเข้าไปในห้อง ถนิตกำลังเปิดประตูกระจกบานใหญ่ ได้ยินเสียง ก็หันมามอง

รสิกายังไม่ทันพูดกับเขาก็เห็นบนเตียงเปลี่ยนเป็นผ้าปูใหม่เอี่ยม เธอตกตะลึง จากนั้นก็มองถนิตอย่างเหลือเชื่อ

เธอไม่คิดเลยว่าแม้แต่เรื่องพวกนี้เขาก็เตรียมไว้เรียบร้อยด้วย

และผ้าปูเตียงเหล่านี้ยังเป็นแบบที่เธอชอบด้วย

ถนิตเห็นเธอมองผ้าปูเตียง แล้วพูดขึ้น “ถ้าเธอไม่ชอบ เปลี่ยนใหม่ได้นะ”

“ไม่ต้อง สวยดี” รสิการีบกะพริบตา แล้วยิ้มให้เขา “ตั้งใจทำแล้ว”

เพิ่งพูดจบโทรศัพท์ถนิตก็ดังขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าแล้วหันหลังเดินไปรับ

รสิกาไม่ใช่คนที่ชอบฟังคนอื่นคุยโทรศัพท์ จึงพาทิมทิมเตรียมออกไป แต่เพิ่งหันตัวมาก็ได้ยินถนิตพูดขึ้น “เธอว่าไงนะ?”