บทที่ 42 ช่างมันเถอะ

อารณีย์เม้มปาก และขมวดคิ้วเล็กน้อย: "น้าถามรุ้งเกี่ยวกับคนที่ขึ้นหนังสือพิมพ์ในวันนั้นแล้ว นั่นไม่ใช่หล่อน แอน เธออย่าพูดจาเหลวไหล "

"ไม่ใช่หล่อน?" ชรรินเบิกตากว้าง"จะเป็นไปได้ยังไง!"

กันต์ชัยมองดูเธออย่างไม่พอใจแวบหนึ่ง ชรรินถึงได้รู้ตัวว่าตัวเองแสดงท่าทีได้ค่อนข้างตื่นเต้น เธอรีบอธิบายว่า: "หนูรู้จักกับรสิกามาหลายปี อย่าว่าแต่แผ่นหลังทั้งตัวเลย ต่อให้เป็นแผ่นหลังครึ่งหนึ่งหนูก็จำหล่อนได้ น้าอารณีย์ น้าอย่าหลอกหนูแล้ว ในรูปใบนั้นต้องเป็นรสิกาอย่างแน่นอน"

"รุ้งเป็นลูกสาวของน้า ไม่มีใครรู้จักเธอดีกว่าน้าแล้ว" อารณีย์มองชรรินอย่างเรียบเฉยแวบหนึ่ง"หล่อนบอกว่านั่นไม่ใช่ ฉันก็เชื่อหล่อน กลับเป็นเธอสิแอน ทำไมจะต้องคิดว่านั่นเป็นรุ้งด้วยล่ะ? รุ้งกับคุณถนิตข้องเกี่ยวอะไรกัน ฉันจำได้ว่า เหมือนเธอต่างหากที่วนเวียนป้วนเปี้ยนอยู่ข้างกายของคุณถนิตน่ะ"

สีหน้าของชรรินเปลี่ยนไป กำลังจะพูดอะไร ก็ถูกอารณีย์ขัดจังหวะ: "ฉันยังได้ยินว่า......เมื่อไม่นานมานี้วัชรเดชานนท์กรุ๊ปยกเลิกการร่วมลงทุนกับตระกูลปิติภัทรไพศาลอย่างกะทันหัน เหมือนว่าจะเป็นเพราะว่าแอนด้วยน่ะ"

สีหน้าของกันต์ชัยไม่พอใจ: "แอน เกิดอะไรขึ้นกับเรื่องนี้กันแน่? เรื่องที่วัชรเดชานนท์กรุ๊ปยกเลิกการร่วมลงทุนกับพวกเราเกี่ยวข้องกับแกงั้นเหรอ?"

"พ่อ! พ่ออย่าไปฟังน้าอารณีย์พูดจาเหลวไหล คุณถนิตยกเลิกการร่วมลงทุนจะเป็นเพราะหนูได้ยังไง หนูมีเกียรติมากขนาดนั้นที่ไหนกัน!" ชรรินพูดจบ มองไปที่อารณีย์อย่างโหดร้าย

เธอประเมินอารณีย์ต่ำไป คาดไม่ถึงว่าอารณีย์จะรู้เรื่องนี้ด้วย! รสิกาจะต้องเป็นคนบอกหล่อนอย่างแน่นอน!

"เหตุการณ์นั้นบานปลายเป็นเรื่องใหญ่ในคืนนั้น น้าจะพูดจาเหลวไหลได้ยังไง" อารณีย์ค่อยๆเอื้อมมือไปแตะขมับ ต่อจากนั้นยกถ้วยชาขึ้นจิบด้วยท่าทางที่สง่างาม"คืนนั้นใน1989เกิดอะไรขึ้น แอนเธอรู้ดีกว่าฉันนะ"

1989......

1989......

สีหน้าของชรรินซีดเซียวในทันที ในคืนนั้นมีผู้คนมากมายอยู่ในงาน รสิกาก็เป็นหนึ่งในนั้น