บทที่ 45 งั้นพี่ไปเอง

บริษัทงานยุ่งมากจริงๆ เขาก็ไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้นาน

"ได้อยู่แล้ว"รสิกายิ้มอย่างเรียบเฉย"คุณอย่าประเมินฉันต่ำไปนะ"

"มีอะไรโทรหาผมนะ" ถนิตพูด

รสิกาเพียงแค่ยิ้มเล็กน้อยไม่ได้พูด

หลังจากที่มองตามหลังของถนิตไป เธอถึงได้โทรหาคนของบริษัทประกันภัย

เหตุเพราะว่ารถยนต์โดนทุบตี รสิกาไปบริษัทสายแล้ว เมื่อไปถึงก็เกือบเที่ยงแล้ว

"พี่รุ้ง วันนี้ทำไมถึงได้สายขนาดนี้เนี่ย?"หลังจากที่จรณินทร์เห็นรสิกา ก็เข้ามาถามด้วยความสงสัย

"เกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อยทำให้เสียเวลา"รสิกายกริมฝีปากยิ้มเล็กน้อย"ไปทำงานเถอะ"

"ค่ะ......"จรณินทร์เหลือบมองรสิกาอย่างแปลกใจแวบหนึ่ง ยังคงสงสัยอยู่ในใจ แต่กลับไม่สามารถถามได้

และหลังจากที่รสิกากลับไปที่ห้องทำงานโทรศัพท์ของอารณีย์ก็โทรเข้ามาพอดี

สัญชาตญาณบอกกับรสิกา หล่อนโทรศัพท์มาเพราะเรื่องเมื่อวานนี้ของชรริน

"ฮัลโหล"รสิการับสายโทรศัพท์ น้ำเสียงเรียบเฉย

"วันนี้เป็นวันไหว้บ๊ะจ่าง เลิกงานกลับมาฉลองด้วยกันนะ"ในโทรศัพท์ อารณีย์พูดเบาๆ

เป็นวิธีการสื่อสารที่หายากระหว่างสองแม่ลูก เนื่องจากว่าปกติทั้งสองคนก็แข็งกระด้าง

"ไม่ละค่ะ"รสิกาพูดอย่างเรียบเฉยว่า"หนูยังมีเรื่องอื่นที่ต้องจัดการ"

"มีเรื่องอะไรที่ไม่มีแม้แต่เวลากลับบ้านมาทานอาหารเย็นด้วยกันเลยเหรอ?"น้ำเสียงของอารณีย์ต่ำลง "วันนี้ลูกต้องกลับมา"

รสิการู้สึกขบขันในใจ: "ตอนนี้แม่ใช่ท่าทางของแม่มาพูดกับหนูเลยเหรอ?"

"รสิกา"เห็นได้ชัดว่าอารณีย์โกรธเล็กน้อย"ลูกจะพูดจาดีๆกับแม่หน่อยไม่ได้เลยเหรอ?"

รสิกากำลังจะเอ่ยปากพูดอะไร แต่จู่ๆก็นึกถึงเรื่องที่รถของตัวเองโดนทุบตี เธอหรี่ตาทั้งสองข้างลง: "ก็ได้ หลังเลิกงานหนูจะกลับไปที่ตระกูลปิติภัทรไพศาลค่ะ"

อารณีย์นิ่งอึ้ง ยังคิดว่าตัวเองฟังผิด เนื่องจากว่าก่อนหน้านี้รสิกายังบอกว่าไม่กลับไป