บทที่ 48 คนแปลกหน้าผ่านทางมา

มือของรสิกาค้างไว้กลางอากาศ มองไปที่ถนิตอย่างค่อนข้างตกตะลึง: "คุณถนิต......ถ้าฉันไม่ดูจะรู้ได้ยังไงว่าตรงไหนบ้างที่ไม่พอดีกับตัวของคุณ?"

ถนิตแสยะยิ้มพูดว่า: "เธอเป็นดีไซเนอร์ที่เก่งที่สุดของในเมืองซีไม่ใช่เหรอ ทำไม ดูแค่นี้ก็ดูไม่ออกเหรอ? ยังมีหน้ามาเรียกตัวเองว่าเก่งที่สุดเหรอ?"

แทนที่จะบอกว่าถนิตเข้ากันคนได้ยากมาก สู้บอกว่าตอนนี้เขากำลังหาเรื่องดีกว่า

รสิกาสูดหายใจเข้าลึกๆ สีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก: "คุณถนิต ชื่อเสียงเก่งนี้ฉันไม่ได้เป็นคนตั้งขึ้นมาเอง อีกอย่าง ต่อให้ฉันเป็นระดับปรมาจารย์อย่างอาจารย์ของฉันก็ต้องเข้าสู่กระบวนการคำนวณทีละขั้นตอน จนกระทั่งถึงงานแต่งงาน คุณถนิต ได้โปรดให้ความร่วมมือกับงานของฉันด้วย"

ถนิตทำเสียงหึ: "ฉันไม่ให้ความร่วมมือเหรอ? ฉันทำอะไรเธองั้นเหรอ?"

รสิการู้สึกอึดอัดมากกับความไม่พอใจที่ติดอยู่ในใจ ทั้งที่ยังห่วงใยเธออย่างอ่อนโยนเมื่อเช้านี้ ปลาสเตอร์ยาบนนิ้วของเธอเขาก็เป็นคนช่วยติดให้ ตอนนี้กลับทำให้เธอลำบากใจแบบนี้ต่อหน้าของคนในตระกูลสิทธิอัศวกุล

ดวงตาของรสิกาเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความโกรธ

"ถนิต คุณอย่าทำให้คุณรสิกาลำบากใจเลย อีกสองวันก็จะเป็นวันหมั้นหมายของพวกเราแล้ว"นันท์นรีพูด แล้วจับแขนของถนิตไว้อย่างนุ่มนวล"ถือว่าทำเพื่อฉัน ให้ความร่วมมือกับคุณรสิกาหน่อย ได้มั้ยค่ะ?"

ถ้าหากเป็นเมื่อก่อน ถนิตจะต้องสะบัดมือของนันท์นรีออกไปอย่างแน่นอน แต่วันนี้ มองดูรสิกาที่อยู่ตรงหน้า นึกถึงคำพูดที่เธอพูดเมื่อกี้นี้ หัวใจของถนิตก็เต็มล้นไปด้วยความโกรธอีกครั้ง

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของถนิตที่เขาโดนคนรังเกียจแบบนี้ รสิกามีสิทธิ์อะไรมารังเกียจเขากัน? เขาไม่ได้พูดว่าเธอเป็นยังไงเลย!

"จะตรวจสอบก็เร็วหน่อย ฉันยังมีธุระต้องทำ"ถนิตใช้น้ำเสียงวางตัวสูงพูดกับรสิกา

รสิกากัดริมฝีปากล่างแน่น ไม่ได้มองถนิตอีก ตรวจสอบว่าบนร่างกายของเขามีตรงไหนบ้างที่ไม่พอดีกับตัว วัดตามอัตราส่วนขนาดในหัวของตัวเองกับเขาก็รู้ว่าต้องปรับแก้ตรงไหน

"กรุณาถอดเสื้อออกมาด้วย ฉันจะนำกลับไปปรับแก้ที่สตูดิโอ เสื้อผ้าที่ปรับแก้เสร็จจะส่งมาให้ใหม่พรุ่งนี้เช้า"

"ได้ค่ะ"นันท์นรีตอบด้วยรอยยิ้ม จากนั้นดึงถนิตขึ้นไปชั้นบน

สิ่งที่ทำให้คนประหลาดใจคือ เขาไม่ได้สะบัดนันท์นรีออกไป ไม่นึกเลยว่าจะขึ้นไปชั้นบนกับเธอด้วย

คุณหญิงประภัสสรมองดูแผ่นหลังขอทั้งสองคน กระตุกยิ้มมุมปากด้วยความปลาบปลื้มใจเล็กน้อย: "แม้ว่าถนิตจะนิสัยแย่ไปหน่อย แต่ดีกับนันท์มาก ลูกที่พวกเขามีหลังจากแต่งงาน จะต้องเพอร์เฟกต์มากแน่ๆ"

รสิกาไม่ได้ตอบคำพูดของคุณหญิงประภัสสร แต่หันกลับไปเก็บข้าวของของตัวเอง ดังนั้นเธอจึงไม่เห็นสายตาได้ใจของคุณหญิงประภัสสรที่อยู่ข้างหลัง

หลังจากได้รับเสื้อผ้าและขึ้นรถ รสิกาก็ขับรถตรงกลับไปที่สตูดิโอ เหมือนกับกลัวว่าถนิตจะไล่ตามมางั้นแหละ เธอขับได้เร็วมาก ถือว่าขับรถเร็วเกินกำหนด หลังจากกลับไปสตูดิโอเห็นใบหน้าของจรณินทร์ที่ร้องไห้ฟูมฟาย

"พี่ พี่ขับรถของฉันออกไปทำอะไร?"

"ทำไมเหรอ?"รสิกาอารมณ์ไม่ค่อยดี นำเสื้อผ้ามาแขวนไว้ และก็ถามจรณินทร์ด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์

"เพิ่งมีข้อความส่งมา บอกว่าจะปรับฉันขับเร็วเกินกำหนด"จรณินทร์พูดด้วยใบหน้าขมขื่น"พี่ไม่เป็นไรใช่มั้ย?"

"ไม่เป็นไร"รสิกาส่ายหน้าอย่างสิ้นท่า"จำนวนเงินค่าปรับไปเบิกที่ฝ่ายการเงิน สิ้นเดือนจ่ายให้เธอพร้อมกับเงินเดือน ใช่แล้ว ชุดของคุณถนิตต้องปรับแก้หน่อย จะปรับแก้ยังไงฉันเขียนไว้บนกระดาษแล้ว เธอปรับแก้เสร็จก็ส่งไปพรุ่งนี้เลยนะ"

หลังจากพูดจบ รสิกาไม่รอให้จรณินทร์ตอบรับก็กลับไปที่ห้องทำงานของตัวเองในทันที และล็อกประตูด้วย

เธอล้มตัวลงบนเก้าอี้ของตัวเอง นึกถึงท่าทีที่ถนิตมีต่อเธอในตระกูลสิทธิอัศวกุลก่อนหน้านี้

คราวนี้พวกเขาสองคนถือได้ว่ากลายเป็นคนแปลกหน้าอย่างสมบูรณ์ แม้ว่านี่จะเป็นสิ่งที่เธอคิดมาโดยตลอดก่อนหน้านี้ แต่ด้วยวิธีการแบบนี้ สุดท้ายในใจของเธอก็มีปมอยู่

ตอนแรกคิดว่านิสัยของนันท์นรีอ่อนโยนเรียบง่าย กลับคาดไม่ถึงว่าภายในจะเป็นเจ้าแผนการแบบนี้

แต่ที่สุดยอดกว่าก็ต้องยกให้กับคุณหญิงประภัสสร เธอสุดยอดกว่าคนเหล่านั้นที่รสิกาเคยพบเจอ

คำพูดไม่กี่คำก็สามารถทำให้รสิกาโกรธได้ ยังควบคุมเวลาให้เธอพูดประโยคนั้นได้พอดี เป็นตอนที่ถนิตพวกเขาลงมาชั้นล่าง