บทที่ 499 ถวัลย์ปรากฏตัวอีกครั้ง

เขาเคยเป็นดีไซเนอร์ที่มีชื่อเสียงและมีพรสวรรค์ แต่ตอนนี้เขากลับมาถึงจุดที่ไม่สามารถแม้แต่จับปากกาได้อีกต่อไป

ไม่ใช่ว่าเขาเกลียดรสิกา และไม่ใช่ไม่อยากเจอหน้าเธอ

เพียงแต่ว่า…

ทุกครั้งที่รสิกาเรียกเขาว่าอาจารย์ และมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชม เขารู้สึกละอาย

ตอนนี้เขาแม้แต่จับพู่กันก็ยังทำไม่ได้ เขาจะยังคงเป็นอาจารย์ของเธอได้อย่างไร และจะได้รับความเคารพจากเธอได้อย่างไร？

เขาตกลงมาจากแท่นบูชาอย่างสมบูรณ์แล้ว ร่วงลงมาในครั้งนี้ หลายคนกำลังมองดูเขาและหัวเราะ

เขายืนอยู่บนยอดพีระมิดมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา แรงกดดันที่เขาต้องเผชิญนั้นหนักหนากว่าที่รสิกาจินตนาการไว้

แม้ว่าบรู๊คจะเป็นที่รู้กันในวงการว่าเป็นคนสุภาพเรียบร้อย แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีใครเกลียดเขา

ดังนั้นจึงเป็นการดีกว่าที่รสิกาจะไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวกับเขาต่อไปอีก

หลังจากที่บรู๊คกล่าวจบ เขาก็ไม่ได้มองรสิกาอีก เขาเอนตัวนอนลงบนเตียงและหลับตาลงอย่างเงียบๆ

รสิการู้สึกเจ็บปวดมากกับความคิดและท่าทีที่ปฏิเสธการพูดคุยนี้ของเขา

เธอคิดว่านี่คือโรคเครียดหลังภยันตรายที่หมอกล่าวถึง

เพียงแต่ว่าเธอไม่คาดคิดว่าคนที่แข็งแกร่งอย่างบรู๊คจะเป็นแบบนี้

รสิกาหยิบสิ่งของของเธอและจากไปอีกครั้งด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง

เธอไม่ได้ติโทษท่าทีของบรูคที่มีต่อเธอ ตรงกันข้ามเธอเข้าใจความรู้สึกในตอนนี้ของเขาเป็นอย่างดี

ดังนั้นเธอจะไม่มีทางยอมแพ้

รสิกาถือของกลับไปที่ห้องผู้ป่วยของนีรชา หลังจากนั้นก็ไปหาหมอของบรู๊ค

เมื่อนีรชาตื่นขึ้น เธอเห็นรสิกานั่งคนเดียวอยู่บนโซฟา ด้วยใบหน้าที่หนักใจไม่รู้ว่าเธอจะคิดอะไรอยู่

เธอคิดว่าอาการป่วยของตนเองทำให้รสิกากังวลใจขึ้นมาอีกครั้ง ในหัวใจจึงรู้สึกผิดขึ้นมา

นีรชากระแอมไอเบาๆ เพื่อดึงความสนใจของรสิกา

“ตื่นแล้วเหรอ…”เมื่อรสิกาสังเกตเห็นว่าเธอตื่นขึ้นแล้ว เธอจึงรีบลุกขึ้นจากโซฟาเพื่อเทน้ำให้นีรชาดื่ม

นีรชานอนจนรู้สึกกระหายน้ำพอดี จึงดื่มน้ำเข้าไปเล็กน้อย

“พี่รุ้ง พี่เป็นอะไรไป？”นีรชามองเธออย่างแปลกใจ “กำลังคิดอะไรอยู่น่ะ？”

“ไม่มีอะไรหรอก” รสิกาส่ายหน้า“เธอรู้สึกยังไงบ้าง？”

“ก็ดี” นีรชากล่าว “พี่รุ้ง ฉันไม่ได้อ่อนแออย่างที่พี่คิด จริงๆ พี่ไม่ต้องห่วงฉันแล้ว”

รสิกาขมวดคิ้วเล็กน้อยและกล่าวเสียงเบา “จะให้ไม่ห่วงได้ยังไง…”

เสียงเธอเบามาก ราวกับว่ามีความหมายอะไรบางอย่าง

นีรชาฟังไม่เข้าใจ และมองรสิกาในวันนี้ด้วยความไม่เข้าใจ และรู้สึกตลอดว่ามีบางอย่างอยู่ในใจของเธอ

ขณะที่นีรชากำลังจะถาม จู่ๆ เสียงเคาะประตูห้องผู้ป่วยก็ดังขึ้น

ทั้งสองมองไปทางประตูพร้อมกัน เจ้าหน้าที่ตำรวจชาวอเมริกันสองคนในเครื่องแบบยืนอยู่ที่ประตู

เมื่อเห็นตำรวจนีรชาก็ตกตะลึงครู่หนึ่ง และก่อนที่เธอจะทันได้ตอบสนอง รสิกาก็กล่าวกับเธอด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เธอรออยู่ในห้อง อย่าไปไหน ฉันไปแล้วเดี๋ยวจะกลับมา”

กล่าวจบ รสิกาก็เดินไปหาตำรวจทั้งสองนาย

เธอเชิญให้ตำรวจออกไปพูดคุยด้านนอกอย่างสุภาพ หลังจากปิดประตู นีรชาก็ไม่ได้ยินว่าข้างนอกพูดเรื่องอะไรกัน

ดูเหมือนว่าจะกลัวว่านีรชาที่อยู่ข้างในจะได้ยินเข้า นีรชาจึงจงใจไปที่ที่ค่อนข้างเงียบ

“อุบัติเหตุรถชนเมื่อวาน คุณเป็นเพื่อนกับคุณบรู๊คหรือเปล่าครับ？”ตำรวจสูงวัยคนหนึ่งเอ่ยถาม

รสิกาพยักหน้า “ใช่ ฉันเป็นเพื่อนของเขา อุบัติเหตุรถชนเมื่อวาน พวกคุณทราบสาเหตุแล้วเหรอคะ？”

ตำรวจทั้งสองนายมองหน้ากันด้วยสีหน้าจริงจัง

“นี่คือภาพถ่ายและวิดีโอหลังจากเกิดอุบัติเหตุรถชนเมื่อวานนี้ที่ถ่ายโดยประชาชนในบริเวณจุดเกิดเหตุ รบกวนคุณดูสักหน่อยว่าคุณรู้จักบุคคลในนั้นหรือไม่”