บทที่ 5 ร้องขอความตาย

"สารเลว!" รสิกาชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นหน้าของเธอแดงระรื่น "ปล่อยฉัน!"

"ปล่อยหรือ?" ถนิตยิ้มด้วยความชั่วร้ายและถามอีกครั้ง "คุณแน่ใจหรือว่าต้องการให้ผมปล่อย?"

ถนิตจูบปากเธอ จูบนั้นราวกับพายุรุนแรงที่รสิกาไม่สามารถต้านทานได้ ร่างกายของเธออ่อนปวกเปียกอยู่ในอ้อมแขนของเขา

"อย่าด่าผมว่าสารเลว? ร่างกายของคุณซื่อสัตย์กว่าปากของคุณมาก" ถนิตดึงมือออกและกล่าวเบา ๆ

ใบหน้าของรสิกาแดงระรื่น แต่ความรู้สึกอับอายของเธอยังคงสนับสนุนเหตุผลของเธออยู่ "ใช้นิ้ว? หรือว่าคุณถนิตจะไม่ไหว?

"ไม่ไหว?" ถนิตหรี่ตาลง รัศมีอันตรายห่อหุ้มร่างกายของรสิกาเอาไว้ "แล้วตอนนี้ล่ะ?"

รสิกากัดริมฝีปากและไม่ส่งเสียง

แต่ยิ่งเธอไม่ส่งเสียง ถนิตก็ยิ่งทำแรงขึ้นจนเธอทนไม่ได้

และครั้งนี้ยาวนานกว่าครั้งที่แล้ว เมื่อเสร็จกิจแล้ว รสิกาทรุดตัวนั่งบนที่นั่งและหลับไป

หลังจากถนิตดึงกางเกงขึ้นมาแล้ว และกำลังจะสตาร์ทรถ โทรศัพท์มือถือของเขาดังขึ้น

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู เป็นหมายเลขของชรริน ตั้งแต่ครั้งก่อนตอนที่พวกเขาสองพบกันที่งานเลี้ยง เธอก็โทรหาเขาโดยทั้งตั้งใจและไม่ตั้งใจ

ถนิตมองหน้าจอที่แสดงชื่อของชรริน เขาหรี่ตาและเหลือบมองรสิกาที่กำลังนอนอยู่ข้าง ๆ

ถ้าเขาจำไม่ผิด......ชื่อของชรรินก็ปรากฏอยู่ในประวัติของรสิกาด้วย

*

ตอนที่รสิกาตื่นนั้นเป็นเวลาบ่ายแล้ว หลังจากเธอลืมตา เธอเห็นห้องนอนที่ไม่คุ้นเคย ห้องนอนเป็นสไตล์เข้มขรึม แค่มอบแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นห้องของผู้ชาย

เธอหลับตาลงอีกครั้ง และนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนที่ตนเองจะหลับ

ถ้าจำไม่ผิด......เธอกับถนิตมีอะไรกันอีกครั้งบนรถ

รสิการู้สึกปวดศีรษะ เธอจับหน้าผากของตนเองเอาไว้ ความจริงแล้วเธอไม่ต้องการมีส่วนเกี่ยวข้องกับถนิตอีก แต่หลังจากเธอได้พบชรรินแล้ว เธออาจจะได้รับอิทธิพลจากชรริน

เมื่อก่อนชรรินมักจะแย่งทุกอย่างของเธอไป แต่ตอนนี้รสิกาได้นอนกับคนที่ชรรินชอบก่อน

รสิกาจับเอวที่ปวดเมื่อยแล้วลุกขึ้นนั่งบนเตียง ผ้าห่มหลุดลงไปจากร่างกาย ทันใดนั้นเธอก็รู้ว่าเธอสวมชุดนอนผู้หญิงที่เซ็กซี่มาก

ทำให้เธอรู้สึกขยะแขยง

ไม่รู้ว่าถนิตพาผู้หญิงมานอนบนเตียงนี้กี่คนแล้ว? และผู้หญิงคนอื่นน่าจะเคยสวมใส่ชุดนอนนี้แล้ว

เธอกัดฟันแล้วรีบลุกขึ้นจากเตียง ค้นหาเสื้อผ้าของตนเอง เธอเห็นเสื้อผ้าของตนเองถูกโยนไปที่มุมห้อง

รสิกายอมใส่เสื้อผ้าที่สกปรกของตนเองมากกว่าของคนอื่น

เธอรีบเปลี่ยนเสื้อผ้า เปิดประตูแล้วเดินออกไปจากห้อง

นี่คืออพาร์ตเมนต์แบบดูเพล็กซ์ เธอเดินลงบันได แล้วสุดท้ายเธอก็ห็นถนิตนั่งอยู่ในห้องรับแขก

เขานั่งอยู่บนโซฟา โดยมีคอมพิวเตอร์วางอยู่บนตัก ขมวดคิ้วเล็กน้อย นิ้วของเขายังคงพิมพ์อยู่บนแป้นพิมพ์ ดูเหมือนว่าเขากำลังทำงาน

ขณะที่รสิกามองถนิต ดูเหมือนว่าเขาจะรู้สึกถึงการจ้องมองของรสิกา เขาเงยหน้าขึ้น "ตื่นแล้วหรือ?"

รสิการู้สึกเขินเล็กน้อย เธอกระแอมออกมาเบา ๆ "ค่ะ....."

"กินยาซะ" ถนิตเงยหน้าขึ้น แล้วชี้ยาที่วางอยู่บนโต๊ะ