บทที่ 500 สภาพร่างกายของบรู๊ค

รสิกาถอนหายใจลึกๆ แล้วจึงหันหลังจะกลับไปที่ห้องผู้ป่วยของนีรชา แต่พอเธอหันหลังกลับ กลับพบว่าเธอที่สวมเสื้อคลุมยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าของเธอดูไม่ค่อยดีนัก ดวงตาของเธอหนักอึ้ง

รสิกาพลันตกใจ คิดย้อนกลับไปอย่างถี่ถ้วน เมื่อครู่เธอคงไม่ได้ยินชื่อบรู๊คหรอกใช่ไหม？

ดูเหมือนว่ารสิกาจะไม่ได้พูด เพียงแค่เอ่ยชื่อของถวัลย์เท่านั้น

“เธอลุกจากเตียงมาทำไม？”รสิกาพยายามอย่างยิ่งที่จะรักษาความสงบนิ่งของตนเอาไว้ หลังจากนั้นจึงเดินไปพร้อมกับขมวดคิ้วและตำหนิ “ร่างกายเธออ่อนแอมากขนาดนี้ ออกมาทำอะไรหะ？”

“พี่รุ้ง……เมื่อสักครู่นี้พี่ได้ยินชื่อถวัลย์จากปากตำรวจหรือเปล่า？”ที่แท้นีรชาเอ่ยปากถามคำถามนี่เอง “ถวัลย์ทำอะไร？ทำไมตำรวจถึงมาหาพี่？”

เธอถามคำถามสามข้อติดต่อกัน จนรสิกาไม่รู้ว่าจะตอบข้อไหนก่อนกัน

รสิกาช่วยพยุงเธอไปที่ห้องผู้ป่วยพลางกล่าว “ถวัลย์ทำร้ายคนบาดเจ็บในอเมริกาและตอนนี้ก็กำลังหลบหนี ตำรวจน่าจะรู้ว่าเรารู้จักกัน พวกเขาเลยมาหาฉันเพื่อให้เบาะแสน่ะ”

เธอพูดอย่างนี้จริงๆ ก็ไม่ได้ถือว่าหลอกลวงนีรชา

เพราะถวัลย์ชนคนและกำลังหลบหนีจริงๆ ตำรวจจึงมาหาเธอเพื่อตามหาตัวถวัลย์ให้เจอ

เธอแค่ไม่ได้บอกว่าคนเจ็บ...คือบรู๊คเท่านั้นเอง

“เขา...ยังไม่ยอมแพ้อีกเหรอ？”นีรชาเม้มปาก สีหน้าของเธอไม่ค่อยดีนัก “เขาถูกพี่ชายของฉันไล่ไปแล้ว ยังคิดจะจัดการอะไรกับพวกพี่อีกเหรอ？”

“อาจจะใช่” รสิกาลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

หลังจากตอบ เธอก็เห็นว่าบนใบหน้าของนีรชายังคงมีความไม่เข้าใจอยู่ รสิกาจึงกล่าว “เรื่องนี้ยังมีฉันกับพี่ชายเธออยู่ เธอไม่ต้องกังวล ดูแลสุขภาพตัวเองให้ดีๆ ก็พอ”

“แต่ว่า…”

“เอาล่ะ” รสิกาขัดจังหวะคำพูดของเธอ “ไม่มีแต่ เรื่องนี้ไม่สามารถต่อรองได้ เธอมาอเมริกาก็เพื่อรักษาโรค ดังนั้นเธอไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้”

“ก็ได้” นีรชาทำได้เพียงตอบรับอย่างช่วยไม่ได้

หลังจากกลับมาที่ห้องผู้ป่วยได้ไม่นาน ถนิตเองก็มาถึง

แน่นอนว่าพวกเขายังไม่ได้พูดคุยถึงเรื่องของถวัลย์ต่อหน้านีรชา

คราวนี้ทั้งสองไปที่ที่ไกลกว่าเดิม โดยตั้งใจหาสถานที่ที่นีรชาจะไม่สามารถได้ยินอีก

“เมื่อครู่ตำรวจมาเพื่อเปิดวิดีโอให้ฉันดู มันถูกบันทึกในช่วงที่อาจารย์ของฉันประสบอุบัติเหตุรถชนเอาไว้ได้โดยคนที่เดินผ่านไปมา ภาพในนั้นแสดงให้เห็นว่าถวัลย์เป็นคนขับรถชนอาจารย์” รสิกาอธิบายเรื่องราวอย่างชัดเจนด้วยคำพูดรวบรัด เธอหยุดชะงักครู่หนึ่ง แล้วก็ขมวดชีวิต “ฉันไม่คิดว่าถวัลย์จะยังไม่ยอมแพ้”

และอาจกล่าวได้ว่าเขาไม่เคยจะยอมแพ้ เพียงปีที่ผ่านมาเขาแค่ไม่ปรากฏตัวออกมา เพื่อทำให้พวกเขาตายใจจนไม่ได้ระแวดระวังเท่านั้น

หลังจากถนิตได้ยิน ขมวดคิ้วอยู่นานก่อนจะกล่าวว่า “เราต้องตามหาเขาให้เจอก่อนที่ตำรวจอเมริกันจะพบเขา”

รสิกาตะลึง “ทำไมล่ะคะ？”

“เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่” ถนิตสูดหายใจเข้าลึกๆ “มันเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับทั้งสองประเทศ หากรัฐบาลสหรัฐฯ จับตัวเขาได้ จะไม่เป็นการดีต่อประเทศของเรา”

ขณะนั้นเองที่รสิกาเข้าใจในทันที ก่อนหน้านี้เธอโกรธมากจนลืมเรื่องนี้ไปเลย

“แล้วจะทำยังไงดี ฉันส่งรูปทั้งหมดให้ตำรวจไปแล้ว…”รสิกากล่าวอย่างเป็นกังวล

“ไม่ต้องกังวล” ถนิตกล่าว “ระหว่างทางมาที่นี่ผมได้โทรหาเพื่อนเรียบร้อยแล้ว เขาจะช่วยตามหาให้”

หลังจากได้ยินชื่อของถวัลย์ ถนิตก็รู้ได้ว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับถวัลย์แน่นอน ก่อนหน้านี้เขาจึงขอให้เพื่อนของเขาตามหาถวัลย์

“งั้นก็ดีเลย…”รสิกาถึงผ่อนหายใจด้วยความโล่งอก

เธออดไม่ได้ที่จะเสียใจที่เมื่อครู่เธอหุนหันพลันแล่นจนเกินไป และไม่ได้นึกถึงปัญหาที่เห็นได้ชัดเจนเช่นนี้

“ไปกันเถอะ กลับกัน” ถนิตจับมือเธอเอาไว้และพาเธอเดินไปที่ห้องผู้ป่วยของนีรชา