บทที่ 501 ทำไมไม่บอกฉัน

“แฟนของฉัน？”

นีรชาตกตะลึงไปชั่วขณะโดยไม่ตอบสนองอยู่นานว่าลอเรนซ์หมายถึงอะไร

กลับกันลอเรนซ์ขมวดคิ้วอย่างสงสัย “คนที่ชื่อบรู๊ค ไม่ใช่แฟนเธอหรอกเหรอ？”

เธอได้ยินจณัตว์พูดถึงเรื่องของบรู๊คและนีรชามาบ้าง พวกเขาสองคนน่าจะเป็นแฟนกัน

“บรู๊ค……”เมื่อได้ยินชื่อนี้ หัวใจของนีรชาก็พลันสั่นไหวเล็กน้อย เธอหลับตาลงและกล่าวเสียงเบาอย่างเรียบเฉย “เขาไม่ใช่แฟนของฉัน”

“ไม่ใช่แฟนของเธอเหรอ…”ลอเรนซ์ยักไหล่ “ถ้าไม่ใช่ ก็ช่างมันเถอะ”

เหมือนว่าเธอไม่คิดจะบอกเรื่องของบรู๊คแก่นีรชาแล้ว

ขณะที่ลอเรนซ์กำลังจะหันกายจากไป นีรชาก็เรียกเธอเอาไว้อีกครั้ง

หันหน้ามามองเธอ แต่กลับเห็นความลังเลฉายขึ้นบนหน้าของเธอ สุดท้ายเธอก็เอ่ยปากถามออกไปว่า “เขาไม่สบายเหรอ？”

ปากบอกว่าไม่ใช่แฟนกันนี่? แต่ในใจกลับค่อนข้างซื่อตรง

ลอเรนซ์ยิ้มพลางกล่าว “เขาไม่ได้ป่วยหรอก เขาประสบอุบัติเหตุรถชน”

นีรชารู้สึกโล่งใจเมื่อได้ยินว่าบรู๊คไม่ได้ป่วย แต่เมื่อเธอได้ยินคำพูดในตอนหลังของลอเรนซ์ ดวงตาทั้งสองข้างของเธอก็เบิกกว้างทันที “คุณ…คุณบอกว่าอะไรนะ？”

บรู๊คประสบอุบัติเหตุรถชน？เป็นไปได้อย่างไร…

นีรชากำลังจะบอกว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่เธอก็นึกถึงพฤติกรรมแปลกๆ ในช่วงนี้ของรสิกา

ทุกครั้งที่มาทำไมรสิกาถึงได้นำอาหารมา 2 ที่ ตอนแรกเธอคิดจริงๆ ว่ารสิกาจะกลัวว่าอาหารไม่พอเธอทาน แต่พอตอนนี้ได้ลองพิจารณาดูแล้ว ที่แท้นั่นคือ...สำหรับบรู๊คอย่างนั้นเหรอ？

รสิกาดูผิดปกติหลังจากวันที่เธอฟื้นขึ้นมาวันนั้น ถ้าอย่างนั้น หรือว่าเกิดอะไรขึ้นกับบรู๊ค…หลังจากที่พวกเขาคุยกันและจากไปในวันนั้นอย่างนั้นเหรอ？

พอนีรชานึกถึงใบหน้าของบรู๊คเมื่อตอนที่เขาจากไป หัวใจของเธอก็พลันเจ็บปวดอย่างรุนแรง

หากเป็นเช่นนั้นจริง ที่บรู๊คประสบอุบัติเหตุก็ต้องเป็นเพราะฝีมือเธอ …

น้ำตาของนีรชาพลันไหลออกมาอย่างท่วมท้น เธอเกือบจะกลิ้งและคลานลงจากเตียงผู้ป่วย แต่หลังจากลงถึงพื้น เท้าข้างหนึ่งเหยียบขากางเกงอีกข้างหนึ่งโดยไม่ได้ระวัง และเธอก็ล้มโอนเอนลงกับพื้น

ลอเรนซ์รีบวางของในมือลงและไปประคองเธอให้ลุกขึ้น หลังจากเห็นน้ำตาบนใบหน้าของเธอแล้ว ลอเรนซ์ก็ขมวดคิ้วและตระหนักขึ้นมาได้ “ที่แท้เธอยังไม่รู้เรื่องนี้นี่เอง”

เธอคิดว่านีรชารู้เรื่องนี้นานแล้วเสียอีก อีกอย่างเธอก็ไม่คิดว่ารสิกาจะปิดบังเรื่องพวกนี้จากเธอ

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเธอจะสร้างเรื่องวุ่นเข้าแล้ว

“คุณหมอ เขาอยู่ห้องไหนคะ？”นีรชาจับแขนของลอเรนซ์ไว้แน่นและถามด้วยเสียงแหบแห้ง “เขาอยู่ห้องไหน？”

“ไปใส่เสื้อผ้าก่อน” ลอเรนซ์หยิบเสื้อคลุมของเธอมาให้เธอสวม

แต่นีรชาไม่ให้ความร่วมมือเลย ตอนนี้เธอแค่ต้องการพบบรู๊คเท่านั้น……

“ถ้าเธอไม่ใส่ ฉันก็จะไม่พาเธอไปพบเขา” ลอเรนซ์จำต้องกล่าวเสียงเข้ม

ยังดีที่เมื่อพูดแบบนี้ไปแล้วนีรชาก็มีปฏิกิริยาขึ้นมาบ้างเล็กน้อย

เธอขยับแขนและสุดท้ายก็สวมเสื้อคลุมเอาไว้ จากนั้นก็ออกจากห้องผู้ป่วยโดยมีลอเรนซ์ประคองตัวไว้

ตลอดทางเธอเอาแต่คิดว่าอาการบาดเจ็บของบรู๊คจะเป็นอย่างไร หลังจากที่คิดอยู่นานถึงจะตระหนักได้ว่าคนที่อยู่ข้างๆ ตนเองนี้ก็รู้เรื่องราวภายใน

“หมอลอเรนซ์ บรู๊คเขา…อาการบาดเจ็บของเขาเป็นยังไงบ้าง？”เธอจับมือลอเรนซ์พลางถาม

“ฉันพูดคุยกับแพทย์เจ้าของไข้แล้ว” ลอเรนซ์สูดลมหายใจเบาๆ “ได้ยินมาว่าเขาเป็นดีไซเนอร์ เกรงว่าหลังจากนี้…จะไม่สามารถทำงานในวงการนี้ได้อีกต่อไปแล้ว”

นีรชาปิดปากตัวเองเอาไว้อย่างอดไม่ได้ มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะทำให้เธอสกัดกั้นความตกใจทั้งหมดเอาไว้ได้

ทว่าน้ำตาของเธอยังคงไหลอาบหน้า ไม่สามารถหยุดเอาไว้ได้เลย

“ไม่มีวิธีที่จะรักษาให้หายเลยเหรอ？”เธอถามเสียงแหบพร่า

ลอเรนซ์กล่าว “ตอนนี้ยังไม่รู้ ร่างกายของเขาอยู่ในช่วงกำลังฟื้นตัว”

นีรชารู้ดีว่าที่ตนถามคำถามเช่นนี้เป็นการบีบบังคับทำให้ลำบากใจ ดังนั้นเธอจึงไม่ได้ถามอีก