บทที่ 502 ต้องรับผิดชอบเขา

ร่างกายของบรู๊คดีขึ้นกว่าวันก่อนๆ มาก อย่างน้อยผ้าก๊อซบนใบหน้าก็ถูกเอาออกจนหมดแล้ว เมื่อสวมชุดของโรงพยาบาลก็มองไม่เห็นบาดแผล แต่ที่ร้ายแรงที่สุดคือมือขวาของเขา

มือขวาของเขายังพันด้วยผ้าก๊อซอยู่และส่วนที่กระดูกหักก็ใส่เฝือก

ในขณะที่นีรชามองเห็นเข้า น้ำตาก็ไหลเอ่อในดวงตาทั้งสองคู่ที่แดงก่ำอยู่แต่เดิม

บรู๊คเองก็ไม่คาดคิดว่านีรชาจะมาที่ห้องผู้ป่วยของตน เขาตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งเป็นเวลานานกว่าจะตอบสนอง

ริ้วความเจ็บปวดแล่นผ่านบนใบหน้าของเขา แต่มันก็หายไปอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่มีใครเห็น

“บรู๊ค……”นีรชายืนมองเขาอยู่ที่เดิม เรียกชื่อเขาด้วยความรู้สึกผิด

รสิกาเห็นทั้งหมดนี้ก็ทนไม่ไหว

เธอหันหลังเดินออกจากห้องผู้ป่วยของบรู๊ค ท้ายที่สุดแล้วนี่ก็เป็นเรื่องของพวกเขา พวกเขาควรแก้ด้วยตัวเอง

หลังจากที่รสิกาเดินจากไป นีรชากำลังจะยกฝีเท้าเดินไปหาบรู๊ค เมื่อเธอก้าวขาได้เพียงก้าวเดียว ก็ถูกเขาตะโกนบอกให้หยุดเอาไว้ “อย่าเข้ามา！”

เสียงของบรู๊คดังมาก เสียงตะโกนดังจนทำให้ฝีเท้าของนีรชาชะงักอยู่ที่เดิม

ใบหน้าของเธอปรากฏความตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเธอจึงเอ่ยถาม “คุณกำลังโทษฉันอยู่ ใช่ไหม？”

ถ้าไม่ใช่เพราะสิ่งที่เธอพูดในวันนั้น หลังจากออกจากโรงพยาบาลบรู๊คก็คงจะไม่ประสบอุบัติเหตุ รถชน จนตอนนี้เขาเสียมือขวาไป…

เขาเกลียดเธอก็เป็นสิ่งที่สมควรแล้ว

“ฉันไม่ได้โทษเธอ” บรู๊คฝืนตัวเองเพื่อละสายตาจากใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของเธอ เมื่อเห็นเธอร้องไห้ เขาก็อยากจะรีบเข้าไปเช็ดน้ำตาให้เธอ “เธอไปเถอะ ฉันไม่อยากเจอหน้าเธอ”

คำพูดที่เขาพูดในตอนนี้ก็คือสิ่งที่นีรชาเคยพูดกับเขา เมื่อได้ยินนีรชาก็ยิ่งแน่ใจว่าเขาโกรธตนเอง

“ขอโทษ…”เสียงของนีรชาแหบแห้ง ในน้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ขอโทษ…ทุกอย่างเป็นความผิดของฉันเอง…”

“นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอ” บรู๊คขมวดคิ้วแน่น “เธอไปเถอะ จากนี้ไปอย่ามาพบหน้ากันอีกเลย”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ความเจ็บปวดในหัวใจของนีรชาก็ยิ่งเจ็บช้ำ

“ฉันไม่ไป…”นีรชากัดฟันและเดินตรงไปหาเขาทันที

“นีรชา！” เมื่อรับรู้ถึงการเคลื่อนไหวของเธอ บรู๊คกล่าวเสียงเคร่งขรึม “ตอนนี้มันไม่ใช่เวลาที่เธอจะมาเอาแต่ใจ！”

ร่างกายของเธอเองเจ็บสาหัสขนาดนี้ ยังจะวิ่งมาหาเขาถึงที่นี่อีก…ได้ยังไงกัน？

“คุณประสบอุบัติเหตุ ฉันตัดขาดความสัมพันธ์ไม่ได้หรอก ถ้าหากว่าในอนาคตฉันยังมีชีวิตอยู่ ฉันก็จะอยู่เคียงข้างคุณตลอดไป” แม้ว่าเขาอยากจะไล่ เธอก็จะยังอยู่เคียงข้างเขา

แล้วอีกอย่างเรื่องเมื่อครู่นี้ จู่ๆ นีรชาก็นึกถึงเรื่องไม่กี่วันก่อนที่ตำรวจอเมริกามาหารสิกาที่โรงพยาบาล

ในตอนนั้นรสิกาบอกว่าถวัลย์ขับรถชนคน ตำรวจจึงกำลังตามตัวเขาอยู่

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าคนที่โดนชนก็คงจะเป็นบรู๊ค

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมตอนที่พูดเกี่ยวกับเรื่องนี้ถนิตและรสิกาถึงไม่เคยยอมให้เธอรู้เลย ที่แท้เหตุผลก็เป็นเพราะต้องการปกปิดอาการบาดเจ็บของบรู๊คจากเธอนี่เอง

ถวัลย์กับบรู๊คไม่เคยมีความแค้นต่อกัน สาเหตุที่ทำให้เขาขับรถชนบรู๊คก็เป็นเพราะเธอเท่านั้น

เพราะบรู๊คเป็นคนที่เธอรัก ดังนั้นถวัลย์จึงต้องการชีวิตของเขา

ท้ายที่สุดบรู๊คก็เดือดร้อนไปด้วย

“เธอบ้าไปแล้วเหรอ？！”บรู๊คพูดกับนีรชาไม่ค่อยรู้เรื่อง ยิ่งเขากังวลมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งหาคำพูดไม่ถูก “ตอนนี้กลับไปที่ห้องของตัวเองซะ！”

“ฉันไม่ไป！”

นีรชาก็ตอบเสียงแข็งเช่นกัน เธอยังคงนั่งบนเตียงและนั่งเผชิญหน้ากับบรู๊ค“ต่อจากนี้ไปฉันจะอยู่ที่นี่”