บทที่ 503 อยู่ห้องผู้ป่วยอีกห้องหนึ่ง

รสิการออยู่ด้านนอกเป็นเวลานาน แต่ก็ไม่เห็นการเคลื่อนไหวใด ๆ เธอแง้มประตูเห็นคนสองคนอยู่ข้างใน คนหนึ่งหนุนอยู่บนหมอน อีกคนนั่งอยู่ที่ปลายเตียง และไม่มีใครพูดอะไรเลย แต่พวกเขากลับสอดประสานกันได้อย่างประหลาด

เมื่อเห็นถาพนี้ หัวใจของ รสิกาที่เกร็งแน่นก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย

เธอคิดว่านีรชาก็จะถูกบรู๊คไล่เหมือนกัน

แต่ดูเหมือนว่านีรชาอาจจะเป็นวิธีหนึ่งที่จะรักษาบรู๊คได้

รสิกาเลียริมฝีปากที่แห้งผากของเธอ ปิดประตูเบา ๆ และเมื่อเธอกำลังจะหันหลังกลับ เธอกลับเห็นถนิตอยู่ไม่ไกลกำลังเดินเข้ามาใกล้

สีหน้าของเขาไม่ค่อยดีนัก น่าจะมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น

รสิกาเดินไปหาเขา“เกิดอะไรขึ้น？”

“จับถวัลย์ไม่ได้” ถนิตกล่าวเสียงทุ้มต่ำ “ปล่อยเขาหนีไปได้”

“แม้แต่ตำรวจอเมริกันก็ยังจับไม่ได้เหรอ？”รสิกาถามด้วยความประหลาดใจ

ถนิตส่ายหน้า คนของเขาสืบรู้มาว่าถวัลย์ปรากฏตัวอยู่ที่บริเวณเขตผู้ลี้ภัย แต่เมื่อพวกเขาไปตามหาตำรวจก็แหวกหญ้าให้งูตื่นไปเสียแล้ว ถวัลย์ปะปนอยู่ในหมู่ผู้ลี้ภัยและไม่มีใครพบเจอเขาอีกเลย

รสิกาตกตะลึง ถวัลย์คนนี้ร้ายกาจขนาดนี้เชียว

“ไม่เป็นไร ตราบใดที่เขายังอยู่ในอเมริกา พวกเราก็ตามหาเขาเจอได้”

รสิกาปลอบโยนเขา

“ตอนนี้เขารู้อยู่แล้วว่าผมกำลังตามตัวเขาอยู่ ครั้งต่อไปเขาอาจจะปล่อยให้เป็นไปตามชะตากรรม ” อารมณ์ของถนิตไม่ได้ผ่อนคลายเท่ารสิกาขนาดนั้น

เมื่อรสิกาได้ยิน เธอผงะไปครู่หนึ่งและเอ่ยถาม “คุณหมายความว่าครั้งต่อไปที่เขาอาจจะมีการเคลื่อนไหวคือในไม่ช้านี้？”

“ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด” ถนิตกล่าว

เมื่อรสิกาได้ยินในใจของเธอก็รู้สึกประหม่าขึ้นมาไม่น้อย

ถนิตเหลือบสายตามองไปที่ห้องผู้ป่วยของบรู๊คซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเธอแล้วเอ่ยถาม “นีรชาอยู่ข้างในเหรอ？”

รสิกาจึงนึกขึ้นมาได้ว่าต้องบอกเรื่องนีรชากับเขา

“รู้แล้วก็รู้ไป” ถนิตดูเหมือนจะไม่มีการต่อต้านอะไรนัก

รสิกาได้ยินเข้า เธอก็อดไม่ได้ที่จะมองเขาอีกครั้ง

“มีอะไรหรือเปล่า？”ถนิตสังเกตเห็นสายตาของเธอจึงเอ่ยถาม

“ทำไมวันนี้คุณดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยล่ะ？”รสิกากล่าว “ฉันคิดว่าคุณจะกีดกันพวกเขาไม่ให้พบกันเสียอีก”

“ถ้าเป็นเมื่อก่อน ผมทำแน่” ถนิตเองก็ไม่ปิดบัง “แต่ในสถานการณ์แบบนี้ จะเป็นการดีกว่าที่จะบอกให้พวกเขารู้เอาไว้ก่อน”

“จะบอกพวกเขาเรื่องถวัลย์อย่างนั้นเหรอ？”รสิกาถาม

ถนิตพยักหน้า “การเตรียมใจเอาไว้ก็ถือว่าเป็นเรื่องดี”

เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะอยู่ข้างกายบรู๊คและนีรชาตลอด ในตอนนี้ถวัลย์อยู่ในความมืด พวกเขาอยู่ในที่สว่าง สิ่งต่าง ๆ ไม่เป็นการดีสำหรับพวกเขา

“อย่างนั้นก็ได้” ตัวรสิกาเองไม่มีความคิดเห็นอะไรดีๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้นัก ดังนั้นฉันจึงได้แต่ฟังถนิต

พวกเขาเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วยของบรู๊ค ในเวลานั้น พวกเขาสองคนยังคงเหมือนเดิมกับตอนที่รสิกาออกไป ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ

ตรงกันข้ามนีรชารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เมื่อเห็นพวกเขาเข้ามาด้วยกัน

บรู๊ควางหนังสือในมือลง จากนั้นก็มองทั้งสองคนอย่างเฉยเมยโดยไม่ได้กล่าวอะไร

“พี่ พี่มาที่นี่ได้ยังไง？”นีรชาเห็นว่าบนใบหน้าถนิตมีสีหน้าที่ผิดปกติ เธอคิดว่าเขาจะมาพาเธอกลับไป

“ผมคิดว่าผมจำเป็นต้องอธิบายให้คุณฟังสักหน่อยเกี่ยวกับอุบัติเหตุรถชนในครั้งนี้ ” ถนิตกล่าวกับบรู๊คตรงๆ

อาจเป็นเพราะตอนที่เขาเข้ามามีสีหน้าเคร่งเครียดมาก ซึ่งทำให้บรู๊ครู้สึกว่าอุบัติเหตุรถชนของตนในครั้งนี้ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่เรื่องทั่วไปเสียแล้ว

เขานั่งตัวตรงอยู่บนเตียง หลังจากนั้นจึงกล่าวว่า “คุณพูดมาเถอะ”

“ขณะที่เกิดอุบัติเหตุรถชน คนที่ขับรถชนคุณคือถวัลย์” ถนิตกล่าวช้าๆ เน้นย้ำทีละคำๆ