บทที่ 505 เธออาจตายได้

คุยเรื่องอะไร…คำถามนี้ทำให้นีรชานิ่งงัน

หลังจากที่เธอคิดอยู่พักหนึ่ง สายตาของเธอก็จับจ้องไปที่มือขวาของเขา

แผลที่มือขวาของบรู๊คเองก็ค่อยๆ ฟื้นตัวขึ้นแล้ว แม้ว่าจะยังไม่ได้เอาเฝือกออก แต่ก็ยังสามารถเคลื่อนไหวได้บ้างเป็นครั้งคราว หลังจากเอาพลาสเตอร์ออกแล้ว ก็น่าจะเริ่มทำกายภาพได้

แม้ว่าเขาจะกำลังเจรจากับหมอเกี่ยวกับเรื่องนี้ ทว่าไม่ว่าจะเรื่องอะไร เขากลับไม่เคยบอกนีรชาเลย

“คุยเรื่องหลังจากนี้คุณอยากจะทำอะไร” นีรชาเสสายตามองไปทางอื่น

หลังจากนี้อยากจะทำอะไร？

บรู๊คเองก็เคยคิดเกี่ยวกับคำถามนี้ เพียงแต่ว่าตอนนี้ถูกนีรชาถามออกมา เขากลับติดๆ ขัดๆ อยู่พักหนึ่ง

“ไม่รู้สิ” เขาเลี่ยงสายตาของเธอและกล่าวเสียงเรียบ

เขาออกแบบมาตลอดครึ่งชีวิต หากหลังจากนี้เขาไม่สามารถจับพู่กันได้อีก ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี

“ฉันอยากเปิดร้านกาแฟสักร้านหนึ่ง” นีรชากล่าวถึงความฝันของตน “ถึงแม้ฉันจะยังไม่รู้วิธีการชงกาแฟ แต่ฉันจะเรียนรู้แน่ๆ ขอแค่ถ้าฉันมีเวลา”

บรู๊คไม่ได้กล่าวอะไร ราวกับว่าเขาไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับความฝันของเธอ

หลังจากนีรชากล่าวจบ เธอก็ถามเขาอีกครั้งว่า“ฉันจะขอให้คุณวาดรูปให้ฉันหน่อยได้ไหม？”

“วาดรูป？”บรู๊คมองเธออย่างไม่เข้าใจ

“ก็ใช่ไง วาดรูป” นีรชายิ้มออกมา “ฉันอยากให้ผนังร้านกาแฟเต็มไปด้วยภาพวาด คุณวาดได้ไหม？”

สายตาของบรู๊คมืดหรี่ลงมาอย่างมาก เขาส่ายหน้า “เธอไปหาคนอื่นเถอะ เรื่องนี้ฉันทำให้ไม่ได้หรอก”

นีรชาไม่คาดคิดว่าเขาจะปฏิเสธโดยไม่แม้แต่จะลองคิดดูเลย เธอรู้สึกหนักใจขึ้นมาบ้างแล้ว “แล้วคุณจะกลับไปที่เมืองซีหรือเปล่า？”

“ก็อาจจะ”

เขาไม่แม้แต่จะตอบคำถามว่าจะกลับไปที่เมืองซีหรือเปล่าด้วยซ้ำ นี่ทำให้หัวใจของนีรชารู้สึกเศร้าขึ้นมา

เดิมทีเธออยากที่จะพูดคุยและนำทางเขาสักหน่อย แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าบรู๊คจะล็อกหัวใจตัวเองเอาไว้ หากไม่มีกุญแจ เธอก็ไม่สามารถเข้าไปได้

บรู๊คปิดกั้นทุกคนเอาไว้และปฏิเสธที่จะพูดคุยกับผู้อื่น

เขาที่เป็นแบบนี้…ทำให้นีรชาทั้งรู้สึกโกรธและรู้สึกเสียใจ

แต่ถึงเธอจะโกรธอย่างไร ก็คงโกรธไม่ลง

เพราะว่าถ้าหากไม่เป็นเพราะเธอ บรู๊คก็คงไม่ต้องทนทุกข์ทรมานกับเรื่องทั้งหมดนี้

ท่าทีของเขาต่อเธอในตอนนี้ เธอเข้าใจดี…

ยิ่งนีรชาคิดเรื่องนี้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งตื่นตระหนกในใจและรู้สึกอึดอัดอยู่ในลำคอราวกับว่ามีบางอย่างกำลังไอออกมาจากทรวงอก

ความรู้สึกนี้ทั้งแปลกประหลาดและช่างคุ้นเคย

นีรชารีบนอนลงบนเตียงโดยหันหลังให้บรู๊ค แล้วห่อตัวเองด้วยผ้านวมแน่นราวกับว่าไม่ต้องการคุยกับเขาอีก

บรู๊คไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเพียงยกมือขึ้นดึงผ้าม่านระหว่างเตียงผู้ป่วยทั้งสองเตียงแล้วล้มตัวลงนอน

ทันใดนั้นภายในห้องคนไข้ จู่ๆ ก็เงียบลง ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจ

นีรชากำเสื้อผ้าบริเวณหน้าอกของเธอเอาไว้แน่น ตรงจุดนั้นมีอาการเจ็บแปลบๆ อยู่ เธอไม่รู้ว่าความเจ็บปวดถูกกระตุ้นจากคำพูดของบรู๊คหรือเพราะยาพิษก่อนหน้านี้

สิ่งที่เธอทำได้ในตอนนี้คือควบคุมตัวเองไม่ให้ไอออกเท่านั้น

ถ้าเธอไอออกไปแล้วบรู๊ค...ก็จะเป็นห่วง？

ด้วยความคิดนี้นีรชาอดทนต่อความเจ็บปวดเอาไว้ตัวงอจนเกือบจะฝังหน้าไว้ที่หัวเข่า

……

ในเช้าวันรุ่งขึ้น นีรชาก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น

เธอได้ยินใครบางคนเรียกชื่อตนเองและสะกิดหน้าเธอ