บทที่ 506 พวกเรามาเดิมพันกันเถอะ

แต่ไหนแต่ไรมาถนิตไม่เคยปิดบังเรื่องอะไรจากนีรชา รวมถึงเรื่องถวัลย์

เธอรู้ว่ามันยากแค่ไหนสำหรับพวกเขาที่จะตามหาตัวถวัลย์ แต่นีรชาไม่ว่าอย่างไรก็นึกไม่ถึงว่าคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าเธอคนคนนั้นก็คือถวัลย์！

เขาใจกล้ามากถึงขนาดนี้เลย！

เขามายืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้วจริงๆ！

ในขณะที่นีรชามองเห็นถวัลย์นั้นเอง เธอหันหลังกำลังจะร้องหาคน แต่เมื่อเธอหันหลัง ถวัลย์เผยหน้าที่ร้ายกาจ เขาปิดปากนีรชาเอาไว้ และลากเธอไปที่บันไดหนีไฟ

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเสียจนไม่มีใครสังเกตเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นตรงบันไดหนีไฟ

ขณะที่นีรชาถูกถวัลย์จับตัวเอาไว้ เธอพยายามจะขัดขืนโดยทันที แต่ในขณะที่เธอยกมือขึ้นก็ถูกถวัลย์สับด้วยมือจนหมดสติ

……

รสิกายังคงอยู่ในห้องทำงานเพื่อคุยกับลอเรนซ์เกี่ยวกับเรื่องร่างกายของนีรชา จู่ๆ โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น และเป็นบรู๊คที่โทรเข้ามา

เธอขอโทษลอเรนซ์ หลังจากนั้นก็ลุกขึ้นไปรับโทรศัพท์

“ฮัลโหล…”

“นีรชาหายตัวไปแล้ว！”

เสียงกระวนกระวายใจของบรู๊คดังมาจากอีกฝั่งของโทรศัพท์ และเมื่อรสิกาได้ยินดวงตาของเธอทั้งสองข้างก็เบิกกว้างทันที “คุณพูดว่าอะไรนะ？”

นีรชาหายตัวไป？

อยู่ดีๆ นีรชาจะหายตัวไปได้อย่างไร？ตอนที่เธอออกมานีรชายังหลับอยู่เลยไม่ใช่เหรอ？

“ฉันไปเข้าห้องน้ำ ออกมาเธอก็หายไปแล้ว” น้ำเสียงของบรู๊คเต็มไปด้วยการตำหนิตนเอง “เธอไม่ได้เอาโทรศัพท์มือถือไปด้วย และแม้แต่ชุดคลุมก็ไม่ได้สวมด้วย”

“ฉันเข้าใจแล้ว…”รสิกาพยายามอย่างมากที่สุดเพื่อสงบสติอารมณ์ตนเองเอาไว้ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ หลายครั้งก่อนจะวางสาย แล้วหันหน้ากลับมามองลอเรนซ์ “นีรชาหายตัวไป”

“อะไรนะ？”ลอเรนซ์ขมวดคิ้ว “พวกคุณไปตรวจดูอย่างละเอียด แล้วฉันจะติดต่อทางโรงพยาบาลเพื่อตรวจดูกล้องวงจรปิด”

การหายตัวไปของนีรชาไม่ใช่เรื่องเล็ก

สภาพร่างกายในตอนนี้ของเธอกำหนดแล้วว่าไม่สามารถออกจากโรงพยาบาลได้

ในขณะที่รสิกาตามหานีรชาอยู่นั้น เธอก็ได้ต่อสายหาถนิต

ขณะที่ถนิตรีบมาโรงพยาบาล พวกเขาก็ยังหานีรชาไม่พบ และไม่มีใครเห็นเธอออกจากห้องผู้ป่วยเลย

ในขณะที่รสิกากระวนกระวายจนทนไม่ไหว ทางด้านลอเรนซ์ก็ตรวจดูกล้องวงจรปิด

กล้องวงจรปิดแสดงภาพนีรชาที่ปรากฏตัวไม่นานหลังจากที่รสิกาเข้าไปในห้องทำงานของลอเรนซ์ นีรชาอยู่ด้านนอกห้องทำงานของเธอ

กล่าวได้ว่าเธอรู้ว่าในตอนนั้นรสิกาพูดอะไรกับลอเรนซ์ นีรชารู้ความจริงหมดแล้ว

รสิกามองดูนีรชาที่อยู่บนกล้องวงจรปิด สุดท้ายเธอก็จากไปด้วยความสิ้นหวัง และเธอก็โทษตัวเองไม่หยุดว่าทำไมเธอถึงไม่รู้ว่านีรชาอยู่ด้านนอก…

“ดูนี่！”

ลอเรนซ์ชี้ไปที่ตำแหน่งบนจอกล้องวงจรปิดแล้วกล่าว “คนนั้นที่ลักพาตัวนีรชา！”

รสิกามองไปตามนิ้วมือของเธอ และตามคาดก็เห็นชายสวมหมวกแก๊ปลักพาตัวนีรชาไปที่บันไดหนีไฟ！

นอกจากนี้ก่อนที่จะถูกลักพาตัวไปนีรชาได้มีการเคลื่อนไหวเพื่อจะหนี นั่นหมายความว่าเธอรู้จักบุคคลนั้นและคิดที่จะหลบหนีหลังจากจำเขาได้ เพียงแต่ว่าเธอไม่สามารถหลบหนีได้พ้น！

ภาพในกล้องวงจรปิดไม่ปรากฏใบหน้าของบุคคลนั้น แต่หลังจากที่รสิกาเห็นสีหน้าเย็นเยือกของถนิตแล้ว รสิกาจึงได้เข้าใจ

คนคนนั้นต้องเป็นถวัลย์แน่

ตอนนี้นอกจากถวัลย์แล้วก็ไม่มีใครมีความแค้นต่อพวกเขาอีก ก่อนที่จะถูกลักพาตัวไปนีรชาจะต้องจำได้แน่ว่านั่นคือถวัลย์

พวกเขาตามหาเบาะแสที่อยู่ของถวัลย์มาโดยตลอด ค้นหาแม้กระทั่งบริเวณรอบๆ แต่พวกเขาลืมไปว่าสถานที่ที่อันตรายที่สุดคือที่ที่ปลอดภัยที่สุด

โรงพยาบาลมากไปด้วยผู้คนเข้าออก แม้ว่าถวัลย์จะซ่อนตัวอยู่ในโรงพยาบาล แต่ก็ไม่มีใครพบเขา

เมื่อนึกถึงตรงนี้ รสิกาก็รู้สึกหวาดกลัว