บทที่ 507 แกมีเวลาแค่สามสิบนาที

“ฉันให้เวลาแกครึ่งชั่วโมง” เสียงของถวัลย์ดังขึ้นอย่างช้าๆ “ครึ่งชั่วโมง ค้นหาตำแหน่งที่อยู่ของนีรชา ถ้าแกเจอ เธอก็จะมีชีวิตอยู่ได้ ถ้าหาไม่เจอ…”

เมื่อเขาพูดถึงตรงนี้ เขาหยุดชั่วขณะแล้วหัวเราะเสียงต่ำออกมา “ตอนนี้หนาวมากขนาดนี้ และเธอก็แต่งตัวน้อยชิ้นเหลือเกิน… ถ้าเธอหนาวตาย ก็จะมาโทษฉันไม่ได้นะ”

“ถวัลย์ แกกล้าเหรอ！”

ถนิตกำหมัดแน่นแล้วกระแทกมันเข้ากับขอบหน้าต่าง “ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับนีรชาล่ะก็ ฉันจะไม่ปล่อยแกไว้แน่！”

“งั้นก็ไปตามหา” ถวัลย์ยังคงยิ้ม “จำไว้ พวกแกมีเวลาแค่ครึ่งชั่วโมง”

หลังจากที่กล่าวจบ ถวัลย์จึงตัดสายโทรศัพท์

ถนิตโทรไปอีกครั้ง โทรศัพท์ก็ปิดเครื่อง

“เหี้ยเอ้ย！”แม้ว่าจะเป็นถนิต เขาก็ระเบิดคำสบถออกมา ในตอนนี้เขาไม่สามารถยับยั้งความโกรธในใจของเขาเอาไว้ได้

แม้ว่ารสิกาจะไม่รู้ว่าการพูดคุยทางโทรศัพท์คืออะไร แต่เมื่อเห็นว่าถนิตโกรธมากจนอยู่ในสภาพนี้ เธอก็รู้ได้ว่าเนื้อหาในสายต้องไม่ดีแน่นอน

“ถวัลย์ว่ายังไง？”เธอถาม

“มีเวลาอีกครึ่งชั่วโมงเท่านั้น” ถนิตรวบรวมสติอารมณ์อย่างรวดเร็ว “ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าเขาพานีรชาไปขังไว้ที่ไหน แต่ในสายเมื่อครู่ เขาน่าจะอยู่บนสะพาน”

“สะพาน？”

ลอเรนซ์คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “สะพานที่สอดคล้องมีเยอะมาก ภายในเวลาแค่สามสิบนาทีไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะหาคนเจอ”

ยิ่งไปกว่านั้นสะพานยังเต็มไปด้วยรถวิ่งผ่านไปมา ถ้าจะตามหาคนสองคนก็คงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

หากถวัลย์ตั้งใจที่จะซ่อน พวกเขาจะไม่มีทางพบแน่นอน

สามสิบนาที…สามสิบนาที…

บางทีนี่อาจเป็นเวลาที่นีรชาเหลืออยู่บนโลกใบนี้ก็ได้…

บรรยากาศในห้องควบคุมกล้องวงจรปิดก็กดดันลงในทันใด กดดันเสียจนแทบจะหายใจไม่ออก

ขณะที่ถนิตโทรหาเพื่อนเพื่อขอความช่วยเหลือ บรู๊คก็หันหลังแล้วเปิดประตูเดินออกไปทันที

รสิกาเป็นกังวลเรื่องบาดแผลของเขา จึงรีบออกไปตาม

“อาจารย์！”

เธอส่งเสียงเรียกบรู๊ค แต่บรู๊คไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย

รสิกาไม่มีทางเลือกอื่นนอกเสียจากวิ่งไปข้างหน้าสองก้าวแล้วยืนขวางทางเขาไว้ “อาจารย์ คุณจะทำอะไร？”

ในตอนนี้สีหน้าของบรู๊คเย็นชาราวกับน้ำ ในดวงตาของเขาไม่มีความอบอุ่นแม้แต่น้อย

เมื่อเขาได้ยินคำถามนี้ของรสิกา เขาก็มองลงมาที่เธอและกล่าวว่า “นีรชากำลังรอฉันอยู่ ฉันจะไปหาเธอ”

“ตามร่างกายของคุณยังมีบาดแผลอยู่เลย เรื่องนี้ให้เป็นหน้าที่พวกเรา อาจารย์ คุณอยู่ที่โรงพยาบาลและรอข่าวจากพวกเรา” รสิการู้อยู่แล้วว่าบรู๊คเป็นห่วงนีรชา

แต่ว่าตอนนี้เกิดเรื่องขึ้นกับนีรชาแล้ว เธอจะปล่อยให้เกิดเรื่องขึ้นกับบรู๊คอีก

“ฉันจะไปตามหาเธอ” แต่บรู๊คกลับทำเป็นไม่ได้ยินสิ่งที่รสิกากล่าว เอาแต่กล่าวความคิดของตน “ตอนนี้เธอต้องกลัวมากแน่…”

“อาจารย์……”

รสิกาอยากจะพูดอะไร แต่ก่อนที่เธอจะได้พูดจบ ก็เห็นลอเรนซ์ออกมาจากด้านในแล้วฟันเข้าที่ท้ายทอยของของบรู๊ค

บรู๊คที่เมื่อครู่ยังคงอรั้นที่จะไปตามหานีรชา ร่างกายก็อ่อนยวบล้มลงกองกับพื้น

รสิการ้อนรนเข้าไปรับตัวของบรู๊คเอาไว้ แต่เห็นได้ชัดว่าเธอประเมินความแข็งแกร่งของตัวเองสูงเกินไป

น้ำหนักของบรู๊คแทบจะทำให้เอวรสิกาหัก ขณะที่เธอกำลังจะทนพยุงเขาไม่ไหว ถนิตก็เดินออกมาจากข้างใน

ถนิตจึงแบกบรู๊คกลับไปยังห้องผู้ป่วย ส่วนรสิกาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและกล่าวขอบคุณลอเรนซ์

“ไปเร็วเข้าเถอะ” ลอเรนซ์ส่ายหน้า“ ฉันเสียใจด้วยที่นีรชาหายตัวไป แต่ตอนนี้ฉันคงไม่สามารถช่วยอะไรได้”

“ไม่เป็นไร แค่นี้ก็ขอบคุณมากแล้วสำหรับความช่วยเหลือของคุณ” รสิกากล่าว “เราจะตามหาเธอให้พบโดยเร็วที่สุด”