บทที่ 508 แรงจูงใจของถวัลย์

หิมะตกหนักอย่างรวดเร็วและอุณหภูมิเองก็ลดลงหลายองศาด้วย มันหนาวมากเสียจนทำให้ใจชา

ในขณะที่เวลาผ่านไป 25 นาทีแล้ว ถนิตได้ค้นหาสะพานทั้งหมดที่ใกล้กับโรงพยาบาล แต่ก็ไม่พบแม้แต่เงาของถวัลย์หรือนีรชา

“คุณถวัลย์ ไม่พบครับ”

“คุณถวัลย์ ทางนี้ก็ไม่มีครับ…”

“ทางนี้ก็ไม่มีเหมือนกันครับ…”

เสียงดังและเบาเหล่านี้นำมาซึ่งความสิ้นหวัง

ความสิ้นหวังที่ไม่สิ้นสุด

ถนิตสวมเสื้อคลุมสีดำตัวใหญ่ยืนอยู่ท่ามกลางหิมะที่ตกหนัก เกล็ดหิมะจำนวนมากตกลงมาบนไหล่และผมของเขา ซึ่งดูเหมือนจะทำให้สายตาของเขาดูเย็นชามากยิ่งขึ้น

เขามองไปที่สะพานขนาดใหญ่สุดท้าย และนึกถึงสิ่งที่ถวัลย์พูดในสายโทรศัพท์ก่อนหน้านี้ไม่หยุด

——“ฉันให้เวลาแกครึ่งชั่วโมง อีกครึ่งชั่วโมงหาที่อยู่ของนีรชาให้เจอ ถ้าเจอเธอก็รอด ถ้าหาไม่เจอ…”

——“ตอนนี้หนาวมากขนาดนี้ และเธอก็แต่งตัวน้อยชิ้นเหลือเกิน… ถ้าเธอหนาวตาย ก็จะมาโทษฉันไม่ได้นะ”

ในสองประโยคนี้ของถวัลย์จะต้องมีความหมายนัยอื่นแน่ แต่ว่าเขากำลังสื่ออะไรอยู่กันแน่？

ถนิตขมวดคิ้วแน่นมากขึ้นเรื่อย ๆ เขามองไปที่รถและคนเดินถนนเหล่านั้นที่ผ่านเขาไป

สามสิบนาที……

นีรชาสวมเพียงชุดคนไข้ เธออาจหมดสติหรือเธออาจจะยังมีชีวิตอยู่ แต่ภายใน 30 นาทีในอุณหภูมิเช่นนี้เป็นไปไม่ได้เลยที่เธอจะเสียชีวิตอย่างรวดเร็วขนาดนั้น！

ประกายฉายวาบไปทั่วห้วงความคิดของถนิต แต่มันเร็วเกินไปจนเขาไม่ทันได้ตั้งตัว

เขาทำได้เพียงเริ่มต้นใหม่ตั้งแต่ต้นและค่อยๆ คิดอีกครั้ง

สภาพแวดล้อมแบบไหนที่คนจะถูกแช่แข็งจนตายภายใน 30 นาทีกัน？

เห็นได้ชัดว่าอุณหภูมิในเวลานี้อย่างไรก็เป็นไปไม่ได้ เช่นนั้น…

ถนิตไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ จู่ๆ ดวงตาของเขาเบิกกว้างในทันใด เขารีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋าเพื่อโทรหารสิกา

เมื่อปลายสายเพิ่งกดรับ เขาก็กล่าวว่า “ไปตามหาตู้แช่แข็งในห้องเก็บศพ! นีรชาอยู่ในตู้แช่แข็งของโรงพยาบาล！”

ใช่แล้ว... ตู้แช่แข็งของโรงพยาบาลใช้สำหรับเก็บรักษาศพ หลังจากไร้ร่องรอยของการมีชีวิต ศพจะเน่าสลายตัวอย่างรวดเร็ว ดังนั้นจึงจำเป็นต้องเก็บไว้ในช่องแช่แข็งที่อุณหภูมิต่ำมากๆ

ในตอนนี้อุณหภูมิภายในต่ำกว่าอุณหภูมิภายนอกมาก หากต้องการแช่แข็งคนจนตายจะใช้เวลามากกว่า 30 นาทีก็เหลือแหล่ นอกจากนี้ยังไม่มีออกซิเจนอยู่ด้านใน ถ้าหากนีรชาดิ้นรนต่อสู้อย่างหนัก ไม่แน่ว่าแม้เวลา30 นาทีเธอก็อาจจะทนไม่ไหว！

แม้ว่าทุกวันโรงพยาบาลจะมีผู้คนมาเป็นจำนวนมาก ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะพาตัวคนคนหนึ่งไป ท่ามกลางสถานการณ์ที่เกิดขึ้นมากมายขนาดนี้ได้ ดังนั้นถวัลย์จึงไม่ได้พาตัวนีรชาออกไปจากโรงพยาบาลเลย！

ในขณะที่พวกเขากำลังดูกล้องวงจรปิด ถวัลย์จะต้องโทรหาเขาในช่วงเวลานั้น เขาใช้คำพูดขณะคุยโทรศัพท์เพื่อสร้างความสับสนให้กับถนิต ทำให้ถนิตคิดว่าเขานำตัวนีรชาออกไปที่ด้านนอกแล้ว และยังตั้งใจทำให้ถนิตมุ่งความคิดไปที่สะพานด้วย！

เขาให้เวลาเพียง 30 นาที ดังนั้นเขาจะต้องคาดเดาว่าหลังจากที่ถนิตรู้ เขาก็จะออกไปทันทีเพื่อตามหานีรชา และก็จะไม่ตรวจดูกล้องวงจรปิดอีกต่อไป

แต่ในความเป็นจริง เขากลับซ่อนนีรชาในช่องแช่แข็งเอาไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ แล้ว

จริงๆ แล้ว ขอแค่พวกเขาตรวจดูกล้องวงจรปิดต่อไป พวกเขาก็จะสามารถเห็นว่าถวัลย์พานีรชาเข้าไปในห้องเก็บศพทั้งหมดได้อย่างชัดเจน

เรื่องมาถึงตรงนี้แล้วพึ่งจะเข้าใจทั้งหมด แม้แต่ถนิตเองก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านไปทั้งร่าง

เหตุการณ์นี้ที่ถวัลย์สร้างขึ้นไม่ได้เลิศล้ำอะไร แต่เขาก็ชนะที่ทิ่มแทงใจเขาได้

“เข้าใจแล้ว！”ทางด้านรสิกาก็ไม่ลังเลเลยหลังจากได้ยินสิ่งที่ถนิตกล่าว

ทันทีที่เธอวางโทรศัพท์ เธอก็ลุกขึ้นและออกจากห้องผู้ป่วย