บทที่ 51 ไม่คู่ควรกับเขา

รสิกาตกตะลึง ต้องการที่จะโต้เถียง คำพูดกำลังจะออกจากปาก จู่ๆกลับนึกขึ้นได้ว่า ถนิตเป็นอะไรกับเธอ เธอไปเจอใครก็ต้องรายงานเขาด้วยเหรอ?

"ถนิต คุณไม่คิดว่าการที่ตัวเองพูดแบบนี้มันตลกมากเหรอ?" ใบหน้าของรสิกาดูถูกเหยียดหยามเล็กน้อย ที่เหลือก็เป็นเยาะเย้ยทั้งหมด"คุณเคยให้ฉันอย่าหวั่นไหวกับคุณ แต่ตอนนี้พูดแบบนี้ หรือว่าคุณชอบฉันเข้าแล้วเหรอ?"

เมื่อถนิตได้ยินประโยคนี้คิ้วก็หยุดนิ่ง มือข้างที่จับรสิกาไว้นั้นก็เพิ่มแรงโดยไม่รู้ตัว

ขณะที่รสิกาคิดว่าเขาจะพาลโกรธแล้วปล่อยตัวเอง จู่ๆมือของเขากลับดึงเธอ จากนั้นก็ดึงเธอไปที่ประตูบ้านของเขา

ในใจของรสิกาวิตกกังวลในทันที: "คุณปล่อยฉันนะ! ถนิตคุณปล่อยฉันนะ! ฉันไม่ไปบ้านของคุณ!"

เธอรู้ดีมากเข้าใจดีมากถ้าถูกถนิตดึงไปที่บ้านของเขาจะเป็นยังไง แต่เธอขัดขืนก็ไม่สามารถหลุดพ้นได้ ถนิตแรงเยอะเกินไป!

"ปัง"ดังมาเสียงหนึ่ง ประตูที่อยู่ข้างหลังของเธอปิดลง จากนั้นเธอก็ถูกถนิตกดทับไปที่บานประตูในทันที บานประตูที่แข็งกดทับจนแผ่นหลังของเธอเกิดความเจ็บปวด และจูบเร่าร้อนที่รุนแรงของผู้ชายคนนี้ที่อยู่ตรงหน้าก็ประกบลงมา ทำให้รสิกาไม่มีเรี่ยวแรงต่อต้านเลย

"เธอพูดถูก......"เสียงของถนิตดังขึ้นที่ข้างหูของเธอ"ฉัน......ชอบเธอเข้าแล้วจริงๆ!"

คำพูดที่เปิดเผยตรงไปตรงมานี้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเซ็กซี่และมีเสน่ห์ของถนิต แม้ว่ารสิกาจะเกลียดเขาไม่นึกเลยว่าจะอดไม่ได้ที่จะจมดิ่งสู่ภวังค์

เรื่องราวต่อไปก็เป็นไปตามธรรมชาติ พวกเขาทำจากห้องนั่งเล่นไปจนถึงห้องนอน

ร่างทั้งสองที่ไม่ได้อยู่ใกล้กันขนาดนี้เป็นเวลานานดูเหมือนจะแปลกไปมากในทันใด ซึ่งทำให้พวกเขาหลงใหลมากขึ้นด้วย

เช้าวันรุ่งขึ้นรสิกากำลังจะไปที่สตูดิโอ เธอก็รู้ว่าเมื่อคืนนี้ถูกถนิตรังแกไปถึงเมื่อไหร่ เพียงแต่ว่าตอนที่เธอลืมตาสะดุ้งตื่นขึ้นจากความฝัน ข้างนอกก็สว่างแล้ว

เมื่อเธอเห็นห้องนอนที่ไม่คุ้นเคยก็นิ่งไปครู่หนึ่ง และความทรงจำเมื่อคืนนี้กลับคืนมาราวกับกระแสน้ำ

รสิกาหันไปมองชายที่นอนอยู่ข้างๆโดยไม่รู้ตัว

ใบหน้าหล่อเหลาดูดีของเขายังคงนอนหลับอยู่ โครงหน้าที่แหลมคมดูเหมือนกับมีดสลักออกมา ตอนที่เขานอนหลับอยู่ดูจะเก็บความดุดันไว้มาก ทำให้เขากลายเป็นเข้าถึงได้ง่าย

เพียงแต่ว่ารสิกาเคยบอกเอาไว้ก่อนว่า ตอนที่ถนิตกับนันท์นรียังมีสัญญาแต่งงานกัน เธอไม่มีทางยุ่งเกี่ยวกับเขาอีกเด็ดขาด

ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อวานนี้ตอนที่อยู่ในตระกูลสิทธิอัศวกุล......

รสิกาไม่กล้าคิดเรื่องนี้อีกต่อไป ทำได้เพียงรีบลุกขึ้นจากเตียงอย่างแผ่วเบา จากนั้นใส่เสื้อผ้าของตัวเองเสร็จก็เก็บข้าวของออกจากบ้านของถนิต

สิ่งแรกที่เธอทำเมื่อกลับถึงบ้านตัวเองก็คืออาบน้ำ มีร่องรอยทิ้งไว้บนผิวที่ขาวเนียนอยู่มากมาย ขนาดริมฝีปากของเธอก็บวมเล็กน้อย

รสิกามองดูตัวเองในกระจกท่ามกลางไอน้ำหนาทึบ แม้ว่าทำได้เพียงแค่มองเห็นรูปร่างพร่ามัว แต่เธอยังคงจินตนาการถึงใบหน้าที่แดงในตอนนี้ของตัวเองได้

อย่างไรก็ตาม ความฝันที่ทำให้เธอสะดุ้งตื่นจากการนอนหลับก่อนหน้านี้ได้ปรากฏขึ้นในหัวอีก

เธอฝันว่านันท์นรีรู้เรื่องความสัมพันธ์ของตัวเองกับถนิตจากนั้นคนทั่วทั้งเมืองซีก็รู้เรื่องด้วย รูปภาพของเธอขึ้นหนังสือพิมพ์ เดินไปที่ไหนก็มีแต่คนชี้หน้าด่าว่าเธอเป็นมือที่สามที่ทำลายครอบครัวของคนอื่น ขนาดสตูดิโอที่ตัวเองสร้างมากับมือก็ล้มละลาย

แม้ว่าผู้คนพูดกันบ่อยๆว่าความฝันเป็นสิ่งที่ตรงกันข้ามกับความเป็นจริง แต่ช่วงกลางวันมีปัญหาที่ยังแก้ไม่ตกพอถึงตอนกลางคืนก็เก็บเอาไปฝันประโยคนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล

ความฝันนั้นกระตุ้นเรื่องน่ากลัวที่สุดในใจของเธอออกมาได้เป็นอย่างดีมาก ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอกังวลมากที่สุดในขณะนี้

รสิกาถอนหายใจยาว หลับตาลงและยืนอยู่ใต้ฝักบัว

ตอนที่ถนิตลืมตาตื่นขึ้นในตอนเช้า คนที่นอนอยู่ข้างกายก็หายตัวไปแล้ว เมื่อเขาเห็นร่องรอยที่รสิกาเคยนอน ขมวดคิ้ว

ทำไมผู้หญิงคนนี้หนีไปอีก? เขายังมีบางอย่างที่ไม่ได้พูดกับเธอเลย

เขาลุกขึ้นไปอาบน้ำ หลังจากที่แต่งตัวเรียบร้อยก็ไปเคาะประตูบ้านของรสิกา แต่เคาะอยู่นานก็ไม่มีคนเปิด

ในเวลาต่อมา รสิกาเหมือนกับหลบหน้าหลบตาถนิต ชุดที่เธอควรจะเป็นความรับผิดชอบของเธอถูกเป็นเปลี่ยนเป็นพนักงานของสตูดิโอเธอ