บทที่ 510 นายหมายความว่าอะไร

ไม่มีใครรู้ว่าลอเรนซ์ใช้วิธีอะไรในการช่วยชีวิตของนีรชากลับมาได้

พวกเขารู้สึกเพียงแค่ดีใจที่นีรชากลับมามีชีวิต กลับไม่ได้ค้นหารายละเอียดว่าแท้จริงแล้วใช้วิธีใด

หลังจากที่แผ่นหลังของพวกเขาถอยห่างออกไปแล้ว ลอเรนซ์ก็ถอนหายใจ จากนั้นก็ถอนสายตา หันหลังและจากไป

ร่างกายของนีรชาได้รับการผ่าตัดทั้งใหญ่และเล็กรวมเป็นสามครั้งในเดือนที่ผ่านมา ต่อให้ร่างกายของคนจะดีสักแค่ไหน เขามักจะอ่อนแอลงไปมากหลังจากผ่านการผ่าตัดหลายครั้ง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงร่างกายของนีรชาที่อยู่ในสภาพที่ไม่แข็งแรงเลย

ในขณะที่พวกเขาเห็นนีรชา พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะพูดเสียงดังเพราะกลัวว่าการเคลื่อนไหวที่มีมากจะทำให้เธอตื่นขึ้นมา

เธอนอนสงบนิ่งอยู่บนเตียง หากไม่ใช่ว่าคลื่นไฟฟ้าหัวใจข้างๆ กายเธอยังคงแสดงการเต้นของหัวใจของเธออยู่ รสิกาจะคิดจริงๆ ว่าเธอไม่หายใจแล้ว

พวกเขาทั้งสามมองไปที่นีรชาอย่างเงียบ ๆ เช่นนี้อยู่นานมาก และเป็นรสิกาที่เอ่ยปากพูดก่อน “แบบนี้……ถือว่าดีแล้วใช่ไหม？”

ไม่ใช่ว่ารสิกาสงสัยในฝีมือของลอเรนซ์ เพียงแต่ว่านีรชาในความดูแลของจณัตว์ไม่สามารถช่วยอะไรได้ แต่ตอนลอเรนซ์กลับบอกว่าเธอหายดีแล้ว…

พอได้รู้ข่าวนี้เข้าแม้จะผ่านไปนานขนาดนี้ แต่ตัวรสิกาเองก็ไม่อยากจะเชื่อ

“อาจจะ” ถนิตตอบกลับเสียงเบา

“ดูแล้วเหมือนว่าเราจะสามารถกลับไปฉลองปีใหม่ได้ทันนะ” รสิกายกริมฝีปากขึ้นยิ้ม ดวงตาเป็นสีแดงจางๆ

นี่ก็เดือนมกราคมแล้วและเดือนหน้าก็จะถึงวันตรุษจีน

แม้บรู๊คไม่ได้กล่าวอะไรเลย แต่ก็มีรอยยิ้มยินดีบนใบหน้าของเขา

……

นีรชาหลับไปนาน เมื่อเธอฟื้นคืนสติและลืมตาตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่เธอเห็นคือแสงอาทิตย์ที่ส่องเป็นประกายจนแสบตาอยู่ข้างนอก

ในสภาพอากาศเช่นนี้ ยากมากที่จะมองเห็นดวงอาทิตย์ได้

เธอจ้องมองมันอยู่สักพักจนปวดตา จากนั้นเธอก็ค่อยๆ ปิดตาลงและเปิดมันอีกครั้งหลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง

“นีรชา？”

เพียงแต่ว่าเมื่อนีรชาหลับตาลงเท่านั้น เธอก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังจากข้างๆ เธอ

เมื่อได้ยินเสียงนั้น เธอชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ เบิกตาขึ้น เธอมองไปที่เตียงของบรู๊คที่อยู่ถัดไปด้วยความประหลาดใจ

บรู๊คกำลังนั่งอยู่บนเตียงคนไข้ เมื่อเห็นว่าเธอตื่นขึ้นมาแล้วจริงๆ ก็ลุกจากเตียงทันทีด้วยท่าทีรีบร้อน“เธอรู้สึกอย่างไรบ้าง？รู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า？”

“ฉัน…ฉันสบายดี…”นีรชารู้สึกได้ถึงร่างกายของตนเอง เธอเพียงรู้สึกถึงพลังอันเต็มเปี่ยม ไม่มีตรงไหนที่รู้สึกไม่สบายเลย เธอตกตะลึงไปชั่วขณะ “ฉันยังไม่ตาย？”

“เธอยังมีชีวิตอยู่” บรู๊คกล่าว “ลอเรนซ์ช่วยชีวิตเธอกลับมาได้”

ความทรงจำสุดท้ายในหัวของนีรชาก็คือตนเองถูกขังเอาไว้ตู้แช่แข็ง ไม่มีอากาศหายใจใดๆ เลย แล้วยังหนาวเย็นจนเกือบตาย เธอรู้แค่ว่าคราวนี้เธอต้องตายจริงๆ แล้ว

แต่ไม่คิดว่าตอนนี้จะสามารถลืมตาขึ้นมาได้อีก เธอยังมีชีวิตอยู่จริงๆ …

“ฉันนึกว่าต้องตายจริงๆ เสียแล้ว…”นีรชายกมือทั้งสองข้างของตนเองขึ้น แล้วก้มสายตาลงมอง

ภายใต้แสงแดด ผิวของเธอขาวราวกับชั้นโปร่งใสของหิมะ เส้นลมปราณที่ซ่อนอยู่ใต้วงแขนของเธอดูเหมือนจะมองเห็นได้อย่างชัดเจน

ยิ่งไปกว่านั้น การตื่นขึ้นมาในครั้งนี้ค่อนข้างแตกต่างจากการตื่นจากหายนะในครั้งก่อนๆ

ก่อนหน้านี้หลายครั้งเธอล้วนรู้สึกราวกับว่าเรี่ยวแรงของเธอถูกสูบออกจากร่างกาย แต่ครั้งนี้ดูเหมือนว่าเรี่ยวแรงของเธอจะถูกเติมจนเต็มเปี่ยม ทำให้เธออยากจะรีบวิ่งออกไปสักรอบสองรอบ

“เธอยังไม่ตาย” บรู๊คขยับมืออยากจะกอดเธอเอาไว้ แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรสุดท้ายเขาก็ล้มเลิกความคิดนั้น

“หมอลอเรนซ์ช่วยฉันได้ยังไง คุณรู้ไหม？”นีรชารู้สึกสงสัยกับเรื่องนี้

ทั้งๆ ที่เธอจำได้อย่างชัดเจนว่าสุดท้ายเธอก็หมดสติไป และเธอคงไม่สามารถเอาชีวิตรอดจากการถูกขังไว้ในตู้แช่แข็งเป็นเวลานานขนาดนั้นอย่างแน่นอน

เมื่อเธอนึกถึงการที่ตัวเองถูกขังอยู่ในตู้แช่แข็งทั้งเป็น นีรชาก็เกิดความรู้สึกอยากจะฆ่าถวัลย์ขึ้นมา

“ไม่รู้สิ” บรู๊คส่ายหน้า“ลอเรนซ์ไม่ได้บอกละเอียด”

ปกติก็ไม่มีใครถามหมออยู่แล้วว่าเขาใช้วิธีใดในการช่วยชีวิตคน ตราบใดที่คน ๆ นั้นยังสามารถมีชีวิตอยู่ นั่นก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ？