บทที่ 521 นีรชาที่แปลกประหลาด

ในตอนที่มีดปักเข้าไปในช่องท้องนีรชานั้น เธอไม่ได้รู้สึกเจ็บปวด แต่กลับรู้สึกเพียงเย็นเล็กน้อย

แค่ในช่วงระยะเวลานี้เหมือนเวลาทั้งชีวิตของเธอได้พาดผ่านไปต่อหน้าต่อตาเธอ เรื่องทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นกับเธอ รวมทั้งเรื่องที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ในตอนนี้……

“นีรชา!” เสียงกรีดร้องของรสิกาดังขึ้นที่ข้างหูเธอ

ต่อจากนั้นนีรชาก็รู้สึกว่าร่างกายของตัวเองลื่นไถลลงไปบนพื้นอย่างหมดแรง ส่วนถวัลย์ก็ถอยหลังไปสองก้าว แล้วก็หมุนตัววิ่งหนีลงจากตึกไป

ผ่านไปไม่นาน ด้านล่างก็มีเสียงของพ่อบ้านกับป้ายาใจดังลอยมา…….

เพียงแต่นีรชาได้ยินไม่ชัดเจนแล้ว สติของเธอเหมือนค่อย ๆ เลือนหายไป

“นีรชา เธอต้องอดทนไว้นะ…… เธอต้องไม่เป็นไรนะ…… ฉันเรียกรถพยาบาลแล้วนะ……” รสิกาวิ่งมาถึงข้างตัวนีรชา เธอตกใจจนมือทั้งคู่ไร้เรี่ยวแรงไปแล้ว แต่กลับยังกอดนีรชาไว้แน่น มือก็พยายามกดบาดแผลเธอไว้สุดชีวิต แต่ถึงจะเป็นแบบนี้ เลือดอุ่น ๆ ก็ยังไหลออกมาจากบาดแผลของนีรชาอย่างไม่ขาดสาย

“รถพยาบาลใกล้จะมาถึงแล้วครับ……คุณอานีอดทนไว้นะครับ!” ทิมทิมเองก็พยายามพูดให้กำลังใจนีรชา ใบหน้าเล็ก ๆ ของเขาก็เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “คุณอานีครับ คุณอานีจะต้องอดทนไว้นะครับ”

“พี่รุ้ง……” นีรชากุมมือรสิกาเอาไว้ คลี่ยิ้มออกมาให้เธอด้วยใบหน้าซีดเซียว “ถ้าฉันเป็นอะไรไปละก็……ฉันอยากขอให้พี่……ช่วยไปบอกอะไรให้กับอาจารย์สักคำ……”

คำพูดพวกนั้น เธอกลัวว่าถ้าตัวเองไม่พูดไปตอนนี้ ต่อไปคงจะไม่มีโอกาสได้พูดอีกแล้ว……

“ฉันไม่ช่วยบอกให้เธอหรอก ถ้าจะบอกเธอก็บอกเอง……” บนใบหน้ารสิกาเต็มไปด้วยคราบน้ำตา “นีรชา อาจารย์ฉันก็ยังรอเธออยู่นะ เธออย่ายอมแพ้ซิ!”

นีรชาคลี่ยิ้มมุมปากออก แล้วยิ้มอย่างไร้เรี่ยวแรงไปเล็กน้อย “ฉันก็ไม่อยากให้เป็นแบบนี้……”

ที่จริงตายไปซะแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน……อย่างน้อยต่อไปก็จะได้ไม่ต้องมาคอยหวาดกลัวอีก……

เธอคิดไปแบบนี้ แล้วสติก็ค่อย ๆ เลือนหายไป เธอเห็นรสิกายังพูดอะไรกับเธออีก แต่ว่าเธอไม่ได้ยินแล้ว

เธอเหนื่อยเกินไปแล้ว……อยากพักสักหน่อย

……

ช่วงกลางคืนเวลาสามทุ่ม นีรชาถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน ส่วนถวัลย์ที่คิดหลบหนีเมื่อก่อนหน้านี้ กลับถูกพ่อบ้านและป้ายาใจพบเห็นที่ชั้นล่าง จากนั้นก็จับตัวเขาไว้ ในตอนที่รสิกาไปโรงพยาบาลกับรถพยาบาลนั้น ก็ได้บอกให้พวกพ่อบ้านคอยจับตาดูถวัลย์ไว้ให้ดี จนกว่าถนิตจะกลับมา

ตรงระเบียงทางเดินที่หนาวเย็นในโรงพยาบาล รสิกาไม่รู้ว่าตัวเองมานั่งอยู่ในที่ที่คล้ายกันแบบนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว ทุกครั้งเธอมักจะต้องเฝ้ารออย่างหวาดผวา และครั้งนี้ก็เช่นกัน

แถมครั้งนี้……นีรชายังต้องมาบาดเจ็บเพราะเธออีก……

“แม่ครับ แม่อย่ากังวลไปเลยนะครับ อานีจะต้องไม่เป็นอะไรแน่ครับ” ทิมทิมนั่งอยู่ข้าง ๆ รสิกา จับมือที่เย็นเฉียบของเธอเอาไว้ แล้วพูดปลอบโยนขึ้นมา

เพียงแต่รสิกาทำเป็นไม่รู้สึกผิดไม่ได้ กว่าร่างกายของนีรชาจะฟื้นฟูกลับมาเป็นปกติได้ ตอนนี้ก็ต้องมาบาดเจ็บรุนแรงแบบนี้เพราะเธออีก

ถ้าเกิดร่างกายของนีรชาต้องย่ำแย่ไปอีกครั้งเพราะเรื่องนี้ละก็ เธอจะไม่มีทางยอมให้อภัยตัวเองแน่……

แค่คิดถึงเรื่องนี้ น้ำตาในดวงตารสิกาก็กลั้นไว้ไม่อยู่

ตอนที่ถนิตมาถึงโรงพยาบาลนั้น นีรชายังไม่ออกมาจากห้องผ่าตัด รสิกากับทิมทิมนั่งอยู่ในระเบียงทางเดินที่หนาวเหน็บของโรงพยาบาล ทั้งตัวเหมือนมีกลิ่นอายหมดอาลัยตายอยากแผ่ซ่านออกมา

“พ่อ”

ทิมทิมเป็นคนเห็นถนิตก่อน เขาร้องเรียกขึ้นเบา ๆ

ตัวของรสิกาสะดุ้งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่ได้ลุกขึ้นไป และไม่ได้หันไปมองถนิต เธอยังคงอยู่ในท่านั่งตัวตรง เพียงแต่ตอนนี้แค่ก้มหน้าลงไปแล้วเท่านั้น ผมยาวได้บดบังใบหน้าของเธอไว้ ทำให้คนดูไม่ออกว่าบนใบหน้าเธอมีปฏิกิริยาอะไร

ถนิตเดินไปที่ข้าง ๆ ทิมทิม แล้วลูบหัวเขาเบา ๆ จากนั้นก็เดินไปหยุดอยู่ที่หน้ารสิกา

ตอนที่เขาอยู่ระหว่างทางมา ก็รู้แล้วว่าที่บ้านเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง และรู้ว่ารสิกากำลังรู้สึกผิดอยู่

ถนิตนั่งลงตรงหน้าเธอ กุมมือที่เย็นเฉียบทั้งคู่ของเธอเอาไว้ แล้วพูดเสียงเบาขึ้นว่า “นีรชาจะต้องไม่เป็นอะไร ไม่ต้องเป็นกังวลเกินไปหรอก”

“เธอเป็นแบบนี้เพราะฉัน……” รสิกาลืมตาที่มีน้ำตาขึ้นมา ในดวงตามีน้ำตาหมุนวนไป แต่ไม่ไหลลงมาสักที “ถ้าเกิดเธอเป็นอะไรไป งั้นฉัน……”