บทที่ 524 โทรศัพท์จากบรู๊ค

รสิกายิ้มเล็กน้อย แล้วไม่ได้พูดอะไรอีก พอปิดประตูแล้วก็ไปที่ห้องหนังสือ

ช่วงสองวันมานี้ถนิตไม่ได้ไปบริษัท คอยทำงานอยู่ที่บ้านตลอด

เธอนึกว่าเขาจะอยู่ในห้องหนังสือ แต่พอเคาะประตูแล้วเข้าไป กลับพบว่าข้างในว่างเปล่าไม่มีใครอยู่เลย

รสิการู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เธอปิดประตูห้องหนังสือไป แล้วเตรียมตัวจะลงไป แต่พอเดินไปได้ก้าวหนึ่ง ก็ได้ยินเสียงสัญญาณเตือนดังมาจากห้องทิมทิมที่อยู่ด้านหลัง แล้วก็หายไป

รสิกาถูกเสียงที่ดังขึ้นมากะทันหันทำให้ตกใจไปไม่น้อย เธอยกมือขึ้นมาตบหน้าอกตัวเองเล็กน้อย แล้วก็ขมวดคิ้วเดินไปทางห้องของทิมทิม

พอเดินมาถึงหน้าห้อง เธอก็ยกมือขึ้นมาเคาะประตู “ทิมทิม?”

“ครับแม่ มีอะไรเหรอครับ?” ด้านในมีเสียงของทิมทิมดังลอยมา

“นี่หนูกำลังทำอะไรอยู่จ๊ะ? ทำไมเมื่อกี้เสียงดังจังเลย?” เธอพูดแล้วก็จะเปิดประตูเข้าไป แต่พอจับลูกบิดแล้วลองบิดไปสองที ก็พบว่าประตูถูกล็อกจากด้านใน เธอเข้าไปไม่ได้

“ไม่มีอะไรครับ แม่ไปทำงานเถอะครับ เดี๋ยวผมก็ออกไปแล้วครับ” ทิมทิมพูดออกมาจากด้านใน แต่ก็ไม่เหมือนว่าจะเปิดประตูเลย

ถึงแม้รสิกาจะเป็นแม่ของเขา แต่เธอก็ไม่อาจจะไปบังคับให้ทิมทิมทำอะไรได้ ถึงแม้ว่าใจจะเป็นกังวล แต่ก็ยังพูดขึ้นมาว่า “งั้นก็ได้จ้ะ”

ไม่รู้เป็นเพราะว่าทิมทิมยิ่งอยู่ก็ยิ่งโตขึ้นแล้วหรือเปล่า รสิกามักจะรู้สึกว่า ระยะห่างของตัวเองกับทิมทิมในตอนนี้ยิ่งอยู่ก็ยิ่งห่างกันมากยิ่งขึ้นแล้ว

เรื่องราวมากมายที่เขาทำมักจะไม่บอกกับเธออีกแล้ว……

ถึงแม้นี่จะเป็นเรื่องที่คงจะเกิดขึ้นในไม่ช้าก็เร็ว แต่รสิกาไม่เคยคิดมาก่อนว่ามันจะมาเร็วขนาดนี้

เธอยืนอยู่ตรงหน้าห้องทิมทิมไปครู่หนึ่ง พออารมณ์ผิดหวังของตัวเองผ่านไปแล้ว ถึงได้หมุนตัวลงจากชั้นบนไป

ในห้องของทิมทิม พอได้ยินเสียงฝีเท้าของรสิกาเดินไปแล้ว ทิมทิมถึงได้ค่อย ๆ โล่งอกไปเปลาะหนึ่ง

เขาหันหน้าไปมองถนิต แต่กลับพบว่าบนใบหน้าของอีกฝ่ายขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

“พ่อ มีอะไรเหรอครับ?” ทิมทิมถามขึ้นมาอย่างแปลกใจ

“ไม่มีอะไร” ถนิตรวบรวมความคิดกลับมา แล้วเอาเครื่องส่งสัญญาณในมือส่งให้กับทิมทิม

เสียงเมื่อกี้ได้หมายความว่าเครื่องส่งสัญญาณได้ซ่อมเสร็จอีกครั้งแล้ว แค่ต้องเอาไปติดไว้ก็พอแล้ว

“พ่อจะลงไปข้างล่างแล้ว มีเรื่องอะไรก็เรียกพ่อนะ” ถนิตลุกขึ้นมาจากพื้นพรหม

“ได้ครับ” ทิมทิมพยักหน้าให้เล็กน้อย

ถนิตเปิดประตูแล้วเดินออกไปเลย ตอนที่เดินผ่านห้องของนีรชา ยังได้ยินเสียงเธอกำลังพูดคุยกับติรณาอยู่

รสิกาน่าจะอยู่ที่ชั้นล่าง

ถนิตไม่ได้หยุดเดิน และยกก้าวเดินไปชั้นล่างเลย

อาจจะเป็นเพราะวันนี้ติรณามาหา รสิกาก็เลยลงมือทำกับข้าวด้วยตัวเอง และป้ายาใจคอยช่วยเธออยู่ข้าง ๆ

พอป้ายาใจเห็นถนิตเข้ามา ก็ร้องเรียกขึ้นคำหนึ่งอย่างนอบน้อม

รสิกาไม่ได้หันหน้าไป และทำงานของตัวเองต่อไป

“ป้ายาใจ ตรงนี้มอบให้เป็นหน้าที่ผมเอง ป้าไปทำงานอย่างอื่นเถอะ” ถนิตพูดกับป้ายาใจไป

ป้ายาใจนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ไม่เข้าใจว่าถนิตจะทำอะไร

แต่ว่าเธอก็รู้สึกถึงอารมณ์ที่ไม่ค่อยดีบนตัวรสิกาได้ เลยนึกว่าทั้งสองคนทะเลาะกัน แล้วก็เช็ดมือและพยักหน้าให้แล้วออกจากห้องครัวไป

ถนิตเดินไปข้าง ๆ รสิกา หรี่ตาจ้องมองดูเธอ

รสิกาไม่ได้พูดอะไร แล้วก็ไม่ได้มองเขา แค่ทำงานของตัวเองไปเงียบ ๆ

“เป็นอะไรไป?” ถนิตเป็นฝ่ายเปิดปากพูดขึ้นก่อน “ทำไมไม่พูดอะไรเลย?”

“ไม่มีอะไรค่ะ” น้ำเสียงของรสิกายังคงฟังดูอารมณ์ไม่ดีเท่าไหร่ “เมื่อกี้คุณไปไหนมาคะ?”

“อยู่ที่ห้องนอน ตามหาผมเหรอ?” ถนิตถามขึ้นมา

รสิกาหายใจเข้าลึก ๆ ทีหนึ่ง ในที่สุดการเคลื่อนไหวในมือหยุดลง เธอเงยหน้าขึ้นมามองไปที่ถนิต แล้วพูดขึ้นว่า “นี่ฉันจะต้องทำใจยอมรับล่วงหน้าว่ายังไงสักวันหนึ่งทิมทิมก็จะต้องไปห่างฉันใช่ไหมคะ ถ้าฉันทำใจตั้งแต่ตอนนี้ ต่อไปก็คงจะไม่ต้องเจ็บปวดมากขนาดนั้นใช่ไหมคะ”