บทที่ 525 เขาเข้าใจผิดแล้ว

ในเมื่อไม่สามารถลงเอยกันได้ งั้นก็อย่าเหลือความหวังอะไรไว้ให้เธอดีกว่า

ที่จริงโทรศัพท์สายนี้ บรู๊คก็ไม่ควรโทรไปเหมือนกัน

แต่ว่า……ยังไงเขาก็ยังเป็นห่วงอยู่ดี

จะรู้สึกเป็นห่วงอาการบาดเจ็บของนีรชา

แต่ตอนนี้พอรู้ว่าเธอไม่เป็นอะไรแล้ว เขาก็ไม่เสียใจหรอกที่ตัวเองโทรศัพท์สายนี้ไป

“อาจารย์คะ……”

รสิกายังอยากพูดอะไรนิดหน่อยเพื่อไม่ให้เขาวางสายไป แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร ปลายสายก็มีเสียงตัดสัญญาณไปเลย

บรู๊คได้วางสายไปแล้ว

รสิกาถือโทรศัพท์ไว้อย่างมึนงง เบอร์โทรศัพท์แปลก ๆ นั่นแสดงให้รสิกาเห็นว่า เมื่อกี้บรู๊คได้โทรศัพท์มาจริง ๆ และตัวเธอไม่ได้คิดไปเอง……

รสิกาเลียปากที่แห้งของตัวเองเล็กน้อย แล้วกลืนความขมขื่นในปากลงไป แล้วเธอถึงจะเก็บโทรศัพท์เข้าไปในกระเป๋าด้วยท่าทางเงอะงะ จากนั้นก็เก็บปฏิกิริยาบนใบหน้าตัวเองไป พอเปลี่ยนใบหน้ายิ้มแย้มแล้ว ถึงจะเดินไปทางห้องนีรชา

……

ถึงแม้ว่าก่อนวางสายไปบรู๊คจะบอกกับรสิกาว่าอย่าบอกเรื่องนี้กับนีรชา แต่เห็นได้ชัดเลยว่าเขาประเมินรสิกาสูงเกินไป

รสิกาในตอนนี้ ไม่ใช่คนเมื่อก่อนที่เชื่อฟังคำพูดคนอื่นมากขนาดนั้นแล้ว

พอกินข้าวเสร็จแล้ว ติรณาก็ถึงเวลาที่จะต้องกลับบ้านแล้ว รสิกากับนีรชาไปส่งเธอที่หน้าประตูด้วยกัน

ติรณาขึ้นมาในรถ และคาดเข็มขัดเรียบร้อยแล้ว ก็โบกมือให้ทั้งสองคน “กลับไปเถอะ ไม่ต้องส่งแล้ว ฉันไปแล้วนะ”

“ระหว่างทางขับรถระวังด้วยนะ” รสิกากำชับขึ้นมาอีกประโยคหนึ่ง “อย่าขับเร็วมากนะ”

“โอเค รู้แล้ว” ติรณาสะบัดมือเล็กน้อย จากนั้นก็ขับรถออกไปจากบ้านตระกูลวัชรเดชานนท์

ทั้งสองคนจ้องมองจนรถของเธอขับออกไปแล้วถึงหมุนตัวเดินเข้าบ้าน แต่รสิกากลับคล้องแขนนีรชาไว้แล้วเดินไปทางสวน

“ไปเดินเล่นเป็นเพื่อนฉันหน่อยซิ” รสิกาพูดขึ้นมา

นีรชาเองก็ไม่รีบร้อนที่จะเข้าไป เพิ่งกินข้าวมาท้องของเธอรู้สึกไม่ค่อยสบายอยู่พอดี ไปเดินเล่นหน่อยก็ดี

“วันนี้ฉันได้รับโทรศัพท์จากอาจารย์” รสิกาพูดเสียงเบาขึ้นมา

ตัวนีรชาแข็งทื่อไปครู่หนึ่ง ในลำคอเหมือนมีคนเอาสำลีมาอุดไว้ พอจะเปล่งเสียงออกมา ก็รู้สึกเจ็บปวดมาก

รสิกาไม่ได้จ้องมองเธอ และพูดขึ้นเองว่า “ตอนนี้เขาอยู่ที่เมืองH แต่ฉันไม่รู้ว่าเขาจะอยู่ที่เมืองHนานแค่ไหน ไม่แน่ถ้าโทรมาครั้งหน้าก็อาจจะจากไปแล้วก็ได้”

“……อ๋อ” นีรชากระแอมไอขึ้นมาเบา ๆ

เหมือนเธอจะไม่ค่อยสนใจเรื่องนี้สักเท่าไหร่

รสิกามองดูเธอทีหนึ่ง “จะเอาเบอร์โทรศัพท์ของเขาไหม?”

“ไม่เอา” เธอพูดขึ้นมา “ฉันจะเอาไปทำไมคะ ฉันไม่โทรสักหน่อย”

รสิกาหัวเราะพรืดออกมา แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก เพียงแต่แค่เอาโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วส่งเบอร์โทรศัพท์ไปที่โทรศัพท์ของนีรชา “ฉันส่งเบอร์โทรศัพท์ให้เธอแล้วนะ จะโทรไม่โทรก็แล้วแต่เธอ”

นี่เธอพยายามบังคับให้นีรชาติดต่อกับบรู๊คอยู่เหรอ

นีรชาถือโทรศัพท์ไว้แน่น ถ้าไม่ใช่เพราะว่ารสิกากำลังพูดอยู่ข้าง ๆ เธอคงจะอดไม่ไหวจนเอาโทรศัพท์ขึ้นมาดูแล้ว

ที่ได้เจอกับบรู๊คครั้งสุดท้ายยังเป็นเวลาเมื่อช่วงหลายเดือนก่อน……

*

เช้าวันที่สองรสิกาตื่นขึ้นมากินข้าวสายไปหน่อย และไม่เห็นนีรชา เธอก็นึกว่านรีชาคงออกไปข้างนอกแล้ว จึงไม่ได้ถามอะไร

แต่พอจนถึงตอนกินอาหารเย็นก็ยังไม่เห็นเธอ ในที่สุดรสิกาก็รู้สึกสงสัยขึ้นมา

“นีรชาไปไหนทั้งวันเลยคะ?” รสิกาถามถนิต

“เธอไม่ได้บอกคุณเหรอ?” ถนิตพูด “เธอไปเมืองอื่นแล้ว”

“เมืองอื่น?” รสิกาเบิกตาทั้งคู่กว้างขึ้นมาอย่างแปลกใจ “มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?”

“เมื่อเช้า” ถนิตพูดขึ้นมา

“แผลเธอยังไม่หายดีเลยนะ ทำไมคุณไม่เกลี้ยกล่อมเธอไว้หน่อยละคะ?” รสิกาพ่ำบ่นขึ้นมา

“เธอโตขนาดนี้แล้ว แล้วก็ไม่ใช่ลูกเราสักหน่อย จะเป็นห่วงทำไม” คำพูดประโยคหนึ่งของถนิต ประชดมาจนรสิกาพูดไม่ออกเลย

พอหยุดนิ่งไปสองวินาทีแล้ว รสิกาก็ถามขึ้นมาอีกว่า “งั้นเธอไปไหน คุณคงจะรู้ใช่ไหมคะ?”

“เมืองH” ถนิตตอบกลับมา