บทที่ 526 ผมกับคุณไม่มีอะไรให้คุย

นีรชาไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะเจอมาบรู๊คที่นี่ แต่พอตอนที่เธอเห็นบรู๊คมาปรากฏตัวอยู่ที่หน้าประตูโรงแรมที่ตัวเองมาพักนั้น เธอก็พอจะรู้แล้วว่าทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้

ทั้งสองคนจ้องมองกันอยู่ในค่ำคืนที่เหน็บหนาวไปแบบนี้ แต่รอยยิ้มเยาะเย้ยตัวเองบนใบหน้าบรู๊คได้ทิ่มแทงใจนีรชาจนเจ็บปวด

เธอรู้ว่าเขาเข้าใจผิดแล้ว เธออยากไปอธิบายกับเขา แต่เธอยังไม่ทันได้ก้าวเดินแม้แต่ก้าวเดียว บรู๊คก็หมุนตัวเดินจากไปแล้ว

เหมือนกับคราวที่แล้ว……

ปฏิกิริยาบนใบหน้านีรชาเคร่งขรึมลงไป เธอกำหมัดทั้งสองข้างไว้แน่น เม้มเรียวปากไว้แน่น ปฏิกิริยาบนใบหน้า รู้สึกน้อยอกน้อยใจจนใกล้จะร้องไห้ออกมาแล้วยังไงอย่างงั้น

พอชายหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ เธอเห็นท่าทีบนใบหน้าเธอ ในที่สุดก็รู้สึกตัวแล้วว่าเธอรู้จักกับผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าคนนั้น และที่สำคัญผู้ชายคนนั้นยังเข้าใจพวกเขาผิดแล้วด้วย

“คุณจะตามไปอธิบายไหม?” ชายหนุ่มจ้องมองแผ่นหลังที่ยังถือได้ว่าไม่ได้ไปไกลมากนักของบรู๊ค แล้วก็พูดกับนีรชาขึ้นมา

“ไม่ต้องหรอกค่ะ…...” ภายใต้แสงไฟสีส้ม ในดวงตาของเธอมีประกายคราบน้ำตา น้ำเสียงอ้างว้างอย่างกับหญิงชราคนหนึ่ง “ถึงฉันจะตามไปอธิบาย แต่พวกเราก็ไม่ทางอยู่ด้วยกันได้หรอก”

“ทำไมล่ะครับ?” ชายหนุ่มรู้สึกไม่เข้าใจ

นีรชาคลี่ยิ้มขึ้นมา เป็นรอยยิ้มที่โศกเศร้าและโดดเดี่ยวมาก “เพราะฉันไม่รู้ว่าตัวเองจะสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกนานแค่ไหน”

ชายหนุ่มรู้สึกตกตะลึงเล็กน้อย เขาคิดไม่ถึงว่าที่นีรชาไม่ไปตามบรู๊ค จะเป็นเพราะสาเหตุแบบนี้

แต่สีหน้าของนีรชาดูไปแล้วก็ดูแย่มากจริง ๆ ตัวผอมอย่างกับว่าลมพัดมาครั้งหนึ่งก็จะสามารถพัดเธอให้ล้มไปได้เลย

ที่แท้เป็นเพราะเธอไม่สบายนี่เอง……

“รักษาไม่หายแล้วเหรอครับ?” ชายหนุ่มถามขึ้นมา

นีรชาส่ายหน้าเล็กน้อย “น่าจะรักษาไม่หายแล้วมั้ง……”

“ขอโทษด้วยนะครับ……” ชายหนุ่มขอโทษอย่างจริงใจขึ้นมาอีกครั้ง “ผมช่วยคุณไม่ได้เลย”

แค่จะแกะผ้าคลุมออกง่าย ๆ เขาก็ยังทำไม่ได้เลย

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณหรอกค่ะ” นีรชาหรี่ตาลง เธอถอดเสื้อคลุมบนตัวที่เป็นเสื้อของชายหนุ่มออก แล้วคืนให้เขา “ขอบคุณนะคะ”

“ผมต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอบคุณคุณ” ชายหนุ่มทอดถอนใจ “ผ้าคลุมไหล่อันนี้……”

“ฉันไม่เอาแล้วค่ะ พอคุณกลับไปแกะออกแล้ว ก็โยนทิ้งไปเถอะค่ะ”

ชายหนุ่มไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร จึงได้แต่ต้องรับเสื้อกลับมาพาดไว้ที่แขน

“คุณไปเถอะค่ะ” พอนีรชาเห็นเขาไม่ขยับ จึงเร่งรัดขึ้นมา

ชายหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อย “ลาก่อนครับ คุณรักษาตัวด้วยนะครับ”

นีรชายิ้มเล็กน้อย “คุณก็เช่นกันค่ะ”

แล้วชายหนุ่มถึงจะหมุนตัวเดินจากไป

นีรชาจ้องมองแผ่นหลังของเขาหายวับไปที่มุมถนนแล้ว ถึงจะหมุนตัวมองไปทางที่บรู๊คเดินจากไป

เขาไปตั้งนานขนาดนี้แล้ว ถึงเธอจะตามไปตอนนี้ ก็คงจะตามเขาไม่ทันแล้ว

บางทีอาจจะเป็นเพราะแบบนี้ นีรชาถึงได้มีความกล้าที่จะก้าวเดินไปทางที่เขาจากไป

ถนนเดือนสามในเมืองH พอตกดึกมาค่อนข้างหนาวเย็น

บนตัวนีรชาไม่ได้ใส่เสื้อคลุมเอาไว้ มีแค่เสื้อเชิ้ตบาง ๆ ตัวเดียว ตอนที่สายลมพัดมาที่พัดผ่านประตูหน้าต่างพัดผ่านทะลุเข้ามาในตัวเธอ ทำให้เธอหนาวจนตัวสั่น

ตัวเธอเองก็บอกไม่ถูกว่าตามไปตอนนี้ยังมีความหมายอะไร เธอเพียงแต่……อยากไปใกล้เขามากขึ้นอีกหน่อยเท่านั้น

นีรชานึกว่าบรู๊คจากไปไกลนานแล้ว แต่คิดไม่ถึงว่าตรงหัวมุมถนนเส้นถัดไป เธอกลับได้มองเห็นแผ่นหลังที่สูงใหญ่ของผู้ชายคนหนึ่งกำลังยืนหันหลังให้เธออยู่ตรงหัวมุม ตรงหัวมุมมีผู้คนสัญจรไปมา ส่วนใหญ่เป็นนักท่องเที่ยวเท่านั้น และมีคนมองไปที่เขาอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน

เพราะว่าหน้าตาของคนต่างชาติกับหน้าตาคนเอเชียนั้นไม่เหมือนกันเลย และที่สำคัญหน้าตาของบรู๊คก็เป็นหนึ่งในนั้นที่หล่อเหลามาก แน่นอนว่าต้องดึงดูดเด็กสาวที่ชอบคนหน้าตาดีอยู่แล้ว

ฝีเท้าของนีรชาหยุดลงโดยอัตโนมัติ เธอหยุดลงตรงจุดที่ห่างจากเขาสิบเมตร แล้วจ้องมองแผ่นหลังเขาไปเงียบ ๆ แบบนั้น