บทที่ 527 แผลฉีกแล้ว

พอได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของบรู๊คก็ดูแย่ไปเล็กน้อย

ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ วันนี้เขาก็ไม่ควรมาที่นี่จริง ๆ

มาตอนนี้กลับถูกเธอดักจนพูดอะไรไม่ออกเลยสักนิด

“คุณต้องการพูดอะไร?” สุดท้าย บรู๊คก็ยอมแพ้ไป

“หาที่คุยกันสักที่ได้ไหมคะ?” การยอมแพ้ของเขาทำให้นีรชารู้สึกโล่งอกไปได้เปลาะหนึ่ง พอรู้สึกผ่อนคลายลงแล้ว เธอถึงรู้สึกว่าทั้งตัวหนาวจนแทบจะแข็งทื่อไปแล้ว

บรู๊คเห็นบนตัวเธอใส่เสื้อบาง ๆ เอาไว้ ก็ขมวดคิ้วขึ้นมา มือของเขาขยับขึ้นอัตโนมัติ เหมือนจะอยากถอดเสื้อคลุมของตัวเองออกมาคลุมให้ แต่สุดท้ายก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร สุดท้ายก็ไม่ได้ทำแบบนั้น

ด้านข้างมีร้านกาแฟอยู่ร้านหนึ่งพอดี ทั้งสองคนผลักประตูเดินเข้าไปนั่งข้างใน

นีรชาสั่งแค่นมร้อนแก้วหนึ่ง ส่วนกลับสั่งบรู๊คกาแฟอเมริกาโน่แก้งหนึ่ง

“พูดมาเถอะ” บรู๊คถอดเสื้อคลุมออก แล้วพูดเสียงเรียบขึ้นมา “คุณอยากพูดอะไร?”

นีรชาประคองแก้วนมร้อนเอาไว้ พอจิบเบา ๆ ไปคำหนึ่ง แล้วรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองอบอุ่นขึ้นมาเยอะแล้ว ถึงพูดขึ้นมาว่า “คุณจะอยู่ที่เมืองHต่อไปเหรอคะ?”

น้ำเสียงที่เธอใช้ถามคำถามนี้ออกไปก็เหมือนกับเพื่อนเก่าคนหนึ่ง ดูคุ้นเคยและเป็นธรรมชาติ

“ดูตามสถานการณ์” บรู๊คพูดเสียงเรียบขึ้นมา

“งั้นคุณจะไม่กลับไปที่สตูดิโอที่เมืองซีแล้วเหรอคะ?” นีรชาถามขึ้นมาอีก

คำถามนี้ทำให้บรู๊คขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย “นี่ตกลงคุณอยากพูดอะไรกันแน่?”

“ไม่มีอะไร……” นีรชาเม้มริมฝีปากขึ้นมา

ทั้ง ๆ ที่ในใจเธอมีคำพูดมากมายที่อยากจะพูดกับบรู๊ค แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร กลับพูดอะไรไม่ออกสักคำเลย……ทุกครั้งที่เธอใช้แรงอ้าปากขึ้น และอยากจะพูดคำพูดพวกนั้นออกไปนั้น ปากของเธอก็เหมือนกับถูกปิดด้วยเทปกาวเอาไว้ ทำให้เธอไม่มีทางพูดออกจากปากไปได้

“ถ้าไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ผมก็จะไปแล้วนะ” บรู๊คยื่นมือไปกำลังจะไปหยิบเสื้อที่วางอยู่ข้าง ๆ

“เดี๋ยวก่อนค่ะ!” พอนีรชาเห็นว่าเขาจะไปจริง ๆ ก็รีบร้องเรียกขึ้นมา

ท่าทางของบรู๊คหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้นมามองเธอ และไม่พูดอะไรอีก ราวกับว่ากำลังรอคำพูดต่อไปของเธอ

นีรชาอ้าปากเล็กน้อย พอผ่านไปครู่ใหญ่ ถึงพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าขาวซีดว่า “มือของคุณ……เป็นยังไงบ้างแล้วคะ?”

“ไม่เป็นไร” บรู๊คขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย ตอบกลับไปอย่างเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด

“ไม่เป็นไรจริง ๆ เหรอคะ?” นีรชาตาเป็นประกายขึ้น

เห็นได้ชัดว่า ความเข้าใจว่าไม่เป็นไรแล้วของเธอกับที่ปากบรู๊คพูดออกมานั้นมันเป็นความหมายสองอย่างที่ไม่เหมือนกันเลย

พอเห็นท่าทีบนใบหน้าเธอ ในใจบรู๊คก็หงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ อาจจะเป็นเพราะว่าแววตาคาดหวังที่เธอมีต่อเขา ทำให้เขารู้สึกผิดมากยิ่งขึ้นละมั้ง

“พูดจบหรือยัง? ถ้าพูดจบแล้วผมจะไปแล้วนะ” ครั้งนี้บรู๊คคว้าเสื้อคลุมขึ้นมาสวมใส่ไว้บนตัว จากนั้นก็ควักเงินจากกระเป๋าตังค์ออกมาวางไว้บนโต๊ะ แล้วลุกขึ้นเดินจากไป

พอนีรชาเห็นเขาจะไปแล้ว ก็รีบวิ่งตามออกไป

“บรู๊ค!” ในตอนที่เธอตามออกไปนั้น บรู๊คก็ได้เดินไปถึงทางม้าลายกำลังจะข้ามถนนไปแล้ว

นีรชารีบร้อนอยากวิ่งตามไป แต่เธอวิ่งเร็วเกินไป แล้วบนถนนก็มีคนขี่จักรยานอยู่ไม่น้อย เธอถูกรถจักรยานที่ขับพุ่งมาคันหนึ่งชนใส่เข้า

หัวรถจักรยานชนเข้ากับช่วงท้องของเธอพอดี

นีรชาเจ็บจนสีหน้าเปลี่ยนไป กุมท้องตัวเองไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

แล้วตรงจุดที่มือเธอกุมไว้นั้น ได้มีรอยสีแดงสดค่อย ๆ แผ่ขยายออกไปบนเสื้อเชิ้ตเธอแล้ว

ที่เธอใส่เป็นเสื้อเชิ้ตสีอ่อน รอยเลือดสีแดงสดเปื้อนเสื้อเชิ้ตของเธอจนเป็นรอยแดงผืนหนึ่งไปอย่างรวดเร็ว

คนที่ชนเธอคนนั้นรีบร้อนกระโดดลงมาจากรถจักรยานอย่างรวดเร็ว เขาอยากไปพยุงนีรชา แต่ว่ามือยังไม่ทันได้แตะโดนตัวนีรชา ก็รู้สึกว่าปกคอเสื้อของตัวเองถูกพลังอันยิ่งใหญ่หิ้วขึ้นไปจากนั้นก็โยนไปด้านข้าง

นีรชาเจ็บจนแทบจะยืนไม่ไหว ยังดีที่มือคู่หนึ่งปรากฏออกมาได้ทันเวลา แล้วรวบตัวเธอไปกอดไว้ในอก