บทที่ 528 สารภาพความจริงกับบรู๊ค

“นอนโรงพยาบาล” บรู๊คพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมขึ้น

“ฉันไม่นอนค่ะ” นีรชานึกว่าเขาต้องการให้ตัวเองนอนโรงพยาบาล จากนั้นก็จะได้ไม่มีอารมณ์ไปวิ่งตามเขา ปฏิกิริยาบนใบหน้าเธอเปลี่ยนไป และพูดขึ้นมาคล้าย ๆ กับดื้อดึง

“อย่าเอาแต่ใจตัวเองซิ” น้ำเสียงของบรู๊คเย็นชาลงไปเล็กน้อย

“ฉันไม่ได้เอาแต่ใจค่ะ!” น้ำเสียงของนีรชาดังขึ้นมาหลายเท่า อาจจะเพราะว่าอารมณ์ตื่นเต้นเกินไป ใบหน้าของเธอจึงแดงขึ้นมาเล็กน้อย “ฉันไม่นอนโรงพยาบาลค่ะ!”

ทั้งสองคนโต้เถียงดันไปมา จนทำให้หมอและพยาบาลรู้สึกอึดอัดขึ้นมาเล็กน้อย

“เอาแบบนี้ละกัน พวกคุณไปปรึกษากันให้ดีก่อน เดี๋ยวตกลงได้ผลยังไงค่อยมาบอกหมอ” หมอพูดกับทั้งสองคนไปแบบนี้ประโยคหนึ่ง จากนั้นก็จากไป

ตอนนี้เป็นเวลาดึกมากแล้ว แล้วก็อยู่ตรงระเบียงทางเดินโรงพยาบาลด้วย ถ้าเสียงดังมากเกินไปยังไงก็ไม่ใช่เรื่องที่มีมารยาทมากนัก

บรู๊คข่มไฟโกรธในใจลงไป แล้วลดเสียงต่ำลง และพูดขึ้นว่า “ทำไมไม่นอนโรงพยาบาล?”

“ร่างกายฉันไม่ต้องนอนโรงพยาบาลหรอกค่ะ” นีรชายังคงเถียงคอเป็นเอ็น “ฉันไม่ชอบโรงพยาบาล”

ตั้งแต่ที่เกิดเรื่องเมื่อปีที่แล้ว เธอมักจะใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในโรงพยาบาล

เธอเกลียดโรงพยาบาล

“แค่ไม่ชอบโรงพยาบาล ดังนั้นก็เลยไม่สนใจร่างกายตัวเองเลยเหรอ?” ในใจบรู๊คหงุดหงิดอย่างไม่มีเหตุผลขึ้นมาเล็กน้อย “นีรชา คุณไม่ใช่เด็กแล้วนะ”

พอได้ยินคำพูดประโยคนี้ นีรชาก็กำหมัดทั้งสองข้างขึ้นมาอย่างแรง แล้วเงยหน้าขึ้นไปมองบรู๊ค ดวงตาแดงก่ำเล็กน้อย “คุณเป็นอะไรกับฉัน แม้แต่เป็นเพื่อนกับฉัน คุณก็ยังไม่อยากเป็นเลย จะมาเป็นห่วงร่างกายฉันทำไม? ฉันตายไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ?”

“นีรชา!” บรู๊คโกรธจนอยากจะบีบคนผู้หญิงที่ไร้หัวใจตรงหน้านี้ให้ตายไปเลย

ทั้ง ๆ ที่ตอนนั้น คนที่ไม่อยากเป็นแม้แต่เพื่อนตอนที่อยู่อเมริกาคือเธอไม่ใช่เหรอ?

“ทำไม? จะแข่งว่าใครเสียงดังกว่ากันเหรอ?” นีรชาสะอื้นไป จ้องมองใบหน้าที่กำลังโกรธของบรู๊ค อยู่ ๆ ในใจก็เกิดความรู้สึกน้อยอกน้อยใจขึ้นมา “ในเมื่อคุณไม่ได้ชอบฉันแล้วนี่ งั้นก็ปล่อยฉันไป ไม่ต้องสนใจฉันก็ดีออก”

บรู๊คอึ้งไปครู่หนึ่ง เขาคิดไม่ถึงเลยว่าตอนนี้ที่นีรชาเอาแต่ใจขึ้นมาจะเป็นเพราะเรื่องนี้……

พอเข้าใจแล้ว ในใจเขาก็รู้สึกขมขื่นขึ้นมาอีกครั้ง

ทำไมเขาจะไม่ชอบเธอล่ะ?

ก็เพราะว่าชอบมากเกินไปนะแหละ ถึงต้องจากไปให้ไกล

เขาไม่มีทางให้ชีวิตที่เธอต้องการได้

“เป็นแฟนกันไม่ได้ ก็ยังเป็นเพื่อนกันได้นี่” บรู๊คถอนหายใจไปยาว ๆ ทีหนึ่ง แล้วพูดออกมาเช่นนี้

แต่คำพูดนี้ของเขากลับทำให้น้ำตาที่กลั้นมาตลอดของนีรชาไหลลงมาในที่สุด

“ใครจะไปอยากเป็นเพื่อนกับคุณ……” เธอร้องไห้แล้วพูดขึ้นมา “ฉันไม่ได้อยากเป็นเพื่อนกับคุณสักหน่อย……”

ถ้าเป็นแฟนกันไม่ได้ งั้นก็ไม่ต้องมาเป็นเพื่อนกันหรอก

เธอไม่สามารถทนเห็นคนที่ตัวเองชอบมายืนอยู่ต่อหน้าตัวเองด้วยสถานะเพื่อนได้

ความชอบที่เธอมีต่อบรู๊คตั้งแต่แรกเจอจนถึงตอนนี้ ไม่เคยเปลี่ยนแปลงมาก่อน

หลายปีมานี้ ความชอบและความรักที่ว่า ก็ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งที่ห้ามไม่ได้ในใจเธอไปแล้ว

จนมาวันนี้ เขามาบอกว่าจะเป็นเพื่อน เธอไม่มีทางเห็นด้วยแน่

“นีรชา……” เสียงร้องไห้ของเธอดังสะท้อนอยู่ในใจบรู๊ค ทำให้เขารู้สึกไม่สบอารมณ์เท่าไหร่