บทที่ 56 ไม่มีหลักฐาน

นีรชากัดมุมปาก แต่สุดท้ายก็ลุกขึ้นอย่างไม่เต็มใจเข้าไปในห้องนอน

รสิกาก็รู้ว่าถนิตกำลังจะพูดคุยกับตัวเอง เธอจึงเก็บภาพวาด

"คุณอยากคุยอะไรกับผม?" ถนิตถาม

"เกี่ยวกับเรื่องข่าวนั้น"รสิกาพูดว่า"เรื่องนี้คุณไม่ได้ออกมาอธิบายสักที ข่าวลือบนโซเชียลก็มีแค่ด้านเดียว ยิ่งไปกว่านั้นผู้คนมากมายก็กำลังคาดเดาเรื่องที่คุณถอนหมั้นเกี่ยวข้องกับผู้หญิงในข่าวก่อนหน้านี้"

และผู้หญิงคนนี้ ก็นั่งอยู่ตรงหน้าของถนิตในเวลานี้ เสียสติเป็นครั้งแรก

ต่อให้เป็นตอนที่รสิกาถูกชญตว์นอกใจเธอก็ไม่ได้ตื่นตระหนกขนาดนี้ ถูกนอกใจ สิ่งแรกที่เธอคิดได้ก็คือหย่า หย่ากับชญตว์อย่างเด็ดขาด

แต่ว่าเรื่องนี้......เกี่ยวข้องมากเกินไป ขนาดคนของตระกูลปิติภัทรไพศาลก็ยังมีเกี่ยวข้องกับในนั้นด้วย

ความจริง รสิกาไม่ชอบทุกคนในตระกูลปิติภัทรไพศาล แต่จะให้เธอมองดูตระกูลปิติภัทรไพศาลเดือดร้อนเพราะตัวเองก็ทำไม่ได้

เธอไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความคิดของนันท์นรีได้ แต่เธอขอความช่วยเหลือจากถนิตได้

"คุณกลัวว่าพวกเขาจะตามหาคุณออกมาเหรอ?"ถนิตนั่งไขว่ห้าง วางมือข้างหนึ่งบนเข่า เคาะเบาๆ ด้วยใบหน้าครุ่นคิด

"ฉันไม่กลัวพวกเขาลากฉันออกมา"รสิกาแก้ไขให้ถูกต้อง"แต่ฉันเป็นห่วงคนอื่น"

ถนิตขมวดคิ้ว: "ตระกูลปิติภัทรไพศาล"

"ใช่ ก็คือตระกูลปิติภัทรไพศาลนั่นแหละ"รสิกาพูดว่า"ฉันเกลียดตระกูลปิติภัทรไพศาลก็จริง แต่ฉันไม่ยอมให้ตระกูลปิติภัทรไพศาลต้องเดือดร้อนเพราะฉัน"

เธอพูดอย่างชอบธรรม และการแสดงออกบนใบหน้าก็แข็งทื่อเล็กน้อยเนื่องจากความกังวล แต่ในสายตาของถนิตกลับตลกเล็กน้อย

เขาก็ชอบดูท่าทางจริงจังของเธอ

"ผมรู้ล่ะ"เขากระตุกมุมปากขึ้นเล็กน้อย"หลายวันนี้ยุ่งอยู่กับงานของบริษัท ดังนั้นจึงไม่มีเวลาไปสนใจนันท์นรี ในเมื่อคุณพูดออกมาแล้ว ผมจะทำให้เรื่องนี้เงียบลงโดยเร็ว"

"แค่เงียบลงเหรอ?"รสิกาขมวดคิ้ว"คุณรู้ว่าต้นเหตุของเรื่องนี้คือนันท์นรี"

"ดังนั้น?"ถนิตมองดูเธอ"คุณอยากให้ผมกลับไปหมั้นหรือว่าแต่งงานกับหล่อนงั้นเหรอ?"

คำถามนี้ออกมาก็ทำให้รสิกาเวียนหัวเล็กน้อย เธอนิ่งไปประมาณสองวินาทีถึงหาน้ำเสียงของตัวเองพบ: "สิ่งที่นันท์นรีต้องการไม่มีอะไรมากไปกว่าคำอธิบายจากคุณ"

"หึ"ถนิตเยาะเย้ย ด้วยการประชดประชัน ไม่รู้ว่าสำหรับรสิกาหรือว่านันท์นรี"สิ่งที่หล่อนต้องการไม่ใช่คำอธิบายของผม แต่เป็นการประนีประนอม หล่อนไม่ได้แฉตัวตนของตัวตนของเธอออกมาสักที แต่เดิมพันว่าคุณสำคัญกับผมมากแค่ไหน"

รสิกานิ่งไป: "หมายความว่ายังไง?"

"ยังไม่เข้าใจเหรอ นันท์นรีไม่มีหลักฐานว่าพวกเราสองคนเป็นอะไรกัน? ทั้งหมดที่หล่อนรู้ก็แค่เรื่องที่แต่งขึ้นแค่นั้นเอง ถ้าหากในมือของหล่อนมีจุดอ่อนของผมพุ่งไปหาที่ถึงตั้งนานแล้ว ยังจะทำตัวเป็นจุดเด่นออกข่าวหลายวันแต่กลับไม่ได้ปล่อยข่าวออกมาเลยสักนิดเหรอ?"

พูดถึงจนกันที่สุด การเสียดสีที่มุมปากของถนิตนั้นชัดเจนยิ่งขึ้น และแม้แต่ดวงตาก็เย็นชาเล็กน้อย: "ผมส่งคนไปสืบแล้ว ชรรินเจอกับนันท์นรีเป็นการส่วนตัว และในงานเลี้ยงหมั้นหมายชรรินก็มาร่วมงานด้วย"

เขาไม่ได้พูดอะไรมาก แต่ถึงอย่างนั้น รสิกาก็คาดเดาได้

เช่นเดียวกับนันท์นรี ชรรินไม่มีหลักฐานแน่ชัดที่จะพิสูจน์ว่ารสิกามีอะไรเกี่ยวข้องกับถนิต แน่นอนว่า นอกจาก1989ในคืนนั้น

"ตอนที่ชรรินอยู่ที่1989เห็นว่าพวกเราออกมาด้วยกัน"รสิกาพูดว่า"ตอนนั้นก็คนมากมายที่สามารถเป็นพยานได้"

"แล้วไง?"ถนิตถาม

รสิกา: "แล้วไงอะไร?"

"เพียงแค่เห็นพวกเราออกมา แล้วไง? หรือว่าหลังจากที่ฉันดึงเธอออกมาจะโยนเธอไว้ข้างทางไม่ได้เลยเหรอ?"ถนิตพูดอย่างเรียบเฉยว่า"ถ้าหากแบบนี้ก็สามารถพูดได้ว่าพวกเราสองคนเป็นอะไรกัน งั้นชรรินยังต้องวางยาในเหล้าของฉันด้วยเหรอ ทำไมนันท์นรียังต้องเชื่อหล่อนด้วย?"

โดยทั่วไป ก็คือไม่มีหลักฐาน