บทที่ 60 บรู๊ค

อนิญญา......

เจ้าของชื่อเป็นใคร ถนิตไม่ต้องคิดก็โผล่ขึ้นมาในหัว และเรื่องเหล่านั้นในปีนั้น เขาไม่ลืมแม้แต่เรื่องเดียว

ถนิตใช้เรี่ยวแรงมากมายถึงได้หักห้ามความคิดของตัวเอง: "นอนเถอะ"

เขาไม่ได้สนใจเรื่องของอนิญญา นี่เป็นสิ่งที่อยู่ในการคาดเดาของนีรชา

เธอยิ้มเล็กน้อย มองดูแผ่นหลังของถนิตด้วยความพึงพอใจ

ก่อนหน้านี้ถนิตถามเธอว่าทำไมไม่กลับมหาวิทยาลัย ในเวลานั้นเธอไม่ได้ตอบ แต่ตอนนี้ตอบได้แล้ว

เพราะว่าเธอป้องกันอนิญญา

ผู้หญิงคนนี้......ออกจากเมืองซีสามปี ไม่นึกเลยว่ายังมีหน้ากลับมา!

รอยยิ้มที่มุมปากของนีรชากลายเป็นหม่นหมอง ขนาดดวงตาก็เคร่งขรึมเล็กน้อย

......

ในที่สุดเรื่องราวร้อนแรงของถนิตกับนันท์นรีก็ลดลงไป ไม่รู้ว่าสาเหตุเพราะถนิตใช้อุบายอยู่เบื้องหลังหรือเปล่า สรุปสองวันนี้ไม่มีใครได้ยินเรื่องเกี่ยวกับพวกเขา และโพสต์ร้อนแรงที่พูดคุยกันในเว็บบอร์ดนั้นก็ถูกลบทิ้งเป็นธรรมดา

แม้ว่าจะไม่มีโพสต์แล้ว แต่ก็ยังมีเรื่องราวที่แต่งขึ้นของถนิตกับนันท์นรีอยู่ในกูเกิลบ้าง

รสิกาใช้คอมพิวเตอร์ดูสักพัก เธอต้องยอมรับว่าสมองของชาวเน็ตเลอะเลือนไปไกลมากจริงๆ ไม่นึกเลยว่าจะมีคนบอกว่าถนิตกับนันท์นรีประกาศหมั้นหมายกัน เป็นเพราะว่านันท์นรีใช้การตั้งท้องมาจับถนิต แต่ว่าในวันหมั้นกลับพบว่าเด็กในท้องของเธอไม่ใช่ของถนิต ดังนั้นถนิตภายใต้ความโกรธก็ปล่อยปละละเลยทุกคนออกจากงานในทันที

ยังบอกว่าตอนนี้ทั้งสองคนได้เจรจากันแล้ว พวกรอเผือกเรื่องนี้ก็แยกย้ายกันได้แล้ว

รสิกาดูจนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ ชาวเน็ตเหล่านี้ ด่าคนขึ้นมาโหดมาก เรื่องราวสงบลง ก็เริ่มมีการเทียบเนื้อหาที่สมบูรณ์อีก

จรณินทร์เดินเข้ามาเห็นรสิกากำลังดูคอมพิวเตอร์แล้วหัวเราะ รอยยิ้มที่ผ่อนคลายนั้นไม่ได้ปรากฏบนใบหน้าของรสิกาเป็นเวลานานแล้ว

"พี่รุ้ง มีเรื่องดีอะไรเหรอ? มีความสุขขนาดนี้"จรณินทร์ยื่นเอกสารในมือให้กับรสิกา และถามอย่างยิ้มแย้ม

"ไม่มีอะไรหรอก"รสิกาปิดเว็บเพจ จากนั้นยิ้มเล็กน้อย"ช่วงนี้การสั่งจองเพิ่มขึ้นมา ก็เลยมีความสุข"

จรณินทร์พูดว่า: "พอเหอะ ฉันยังไม่รู้จักพี่เหรอ การสั่งจองเมื่อก่อนเยอะกว่านี้ก็ไม่เคยเห็นพี่จะหัวเราะขนาดนี้เลย"

รสิกาแค่ยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไรอีก เปิดเอกสารตรงหน้าของตัวเอง หลังจากที่อ่านแล้ว เธอก็มองนาฬิกาอีกครั้ง สิบโมงแล้ว

"ฉันจะไปรับอาจารย์ของฉันที่สนามบิน มีอะไรรอฉันกลับมาค่อยคุย"

"ได้ค่ะ"จรณินทร์พยักหน้า ถึงยังไงตอนนี้ก็ไม่มีเรื่องอะไร

รสิกาปิดเอกสารแล้วลุกขึ้น จากนั้นกุญแจรถและกระเป๋าของตัวเองเดินออกไปข้างนอก

บรู๊คโทรมาเมื่อสัปดาห์ที่แล้วบอกว่าจะกลับมา แต่ยุ่งมากเกินไป ก็ลากยาวไปหนึ่งสัปดาห์ถึงได้กลับมาเมืองซี

แต่ว่าแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยเรื่องราวเหล่านั้นที่รสิกาพัวพันอยู่ในนั้นก่อนหน้านี้ก็ได้รับการแก้ไขทั้งหมด ต่อให้บรู๊คกลับมาก็ไม่มีทางรู้เรื่องอะไร

รสิกากับบรู๊ครู้จักกันเมื่อสามปีก่อน ในเวลานั้นรสิกาเพิ่งจะเรียนจบ กำลังหางานทำ และไปเป็นลูกศิษย์ของเขาที่สตูดิโอของบรู๊คพอดี

แม้ว่าดูผิวเผินบรู๊คจะดุมากแต่หลังจากที่สัมผัสแล้วจะพบว่าอันที่จริงคนอย่างเขาดีมาก ท่าทีต่อคนต่อสิ่งต่างๆนั้นอ่อนโยนมาก

ตอนที่เขาสอนลูกศิษย์นั้นตั้งใจมาก ตัวของรสิกาเองก็พยายาม ก็ย่อมใช้เวลาไม่นานก็เรียนรู้แก่นแท้ได้ ดังนั้นในช่วงเวลาหนึ่งปีตัวเองออกมาเปิดสตูดิโอ ประกอบว่ามีความช่วยเหลือเป็นครั้งเป็นคราวของบรู๊ค รสิกาในตอนนี้ก็ถือได้ว่าสำเร็จการเป็นลูกศิษย์อย่างเป็นทางการแล้ว