บทที่ 65 นัดใหม่

"แต่ก่อนหน้านี้ก็ไม่ใช่ว่าสตูดิโอไม่เคยรับงานของดารามาก่อนเลยนะ ดาราบางคนก็ยังมีชื่อเสียงกว่าสาวิตรีด้วยซ้ำ ก็ไม่เห็นว่าพวกเขาจะเย่อหยิ่งขนาดนี้" จรณินทร์ยังคงปล่อยวางไม่ได้"พี่รุ้ง ฉันโกรธแทนพี่นะ"

"ฉันรู้" รสิกายิ้มเล็กน้อย"สบายใจได้ พี่กับหล่อนก็ติดต่อกันไม่นาน"

"หา? ทำไม?" จรณินทร์ก็ค่อนข้างสงสัย

รสิกาพูด: "เชื่อมั้ยว่า ถึงเวลานั้นไม่ว่าภาพวาดการออกแบบของเราจะดีมากแค่ไหน หล่อนก็มักเรื่องมากให้พวกเราปรับแก้ หลังจากที่ปรับแก้จนเราเหนื่อยใจ ก็พูดว่าไม่พอใจ และให้พวกเราคือเงินมัดจำในทันที"

เมื่อจรณินทร์ได้ยิน ก็บันดาลโทสะในทันที: "มากเกินไปแล้วนะ! ทำไมหล่อนถึงได้ทำแบบนี้!"

"ถ้าหากพี่เดาไม่ผิด ตอนนี้หล่อนน่าจะเริ่มติดต่อดีไซเนอร์คนอื่นแล้ว"รสิกาพูดอย่างใจเย็น

เข้าสู่วงการมาหลายปี เธอพบเจอกับลูกค้ามากมาย

เหมือนกับสาวิตรีแบบนี้ก็ไม่ใช่คนแรก

ดังนั้นเผชิญหน้ากับการท้าทายของสาวิตรีเมื่อกี้นี้ เธอถึงได้สงบสติอารมณ์ได้

"พระเจ้า สาวิตรีคนนี้......"จรณินทร์โกรธจนพูดอะไรไม่ออกแล้ว"พี่รุ้ง มีแต่พี่เท่านั้นที่ทนได้"

"นี่พูดจากประสบการณ์เลยนะ ต่อไปถ้าเธอถึงอายุคราวพี่ ก็จะเข้าใจเอง"

"แต่คิดๆดูแล้วมันก็น่าโกรธอยู่ดี......"

......

ในเมื่อรู้แล้วว่าในใจของสาวิตรีวางแผนอะไรอยู่ รสิกาก็ไม่โง่ถึงขั้นเข้าร่วมด้วยจริงๆ

หลังจากที่กลับไปที่สตูดิโอ เธอให้จรณินทร์ไปเลือกการออกแบบที่พังๆมาปรับแก้ จากนั้นจึงเพิ่มองค์ประกอบยอดนิยมบางอย่างเข้าไป ก็ถือว่าจัดการเสร็จเรียบร้อยแล้ว

เธอก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเลย ไม่ว่าจะทำยังไงสาวิตรีก็ไม่มีทางพอใจ เธอก็ไม่จำเป็นต้องทุ่มเทความตั้งใจมากเกินไป

หลังจากที่ทำทุกอย่างนี้เสร็จเรียบร้อย ก็ถึงเวลาเลิกงานแล้ว เธอเก็บข้าวของกำลังจะออกไป บรู๊คก็โทรศัพท์มา

"อาจารย์ มีอะไรเหรอคะ?"รสิการับสายโทรศัพท์ จากนั้นเดินไปข้างนอก

"ฉันอยู่ที่ชั้นล่างของเธอ ลงมาสิ" บรู๊คพูด

"จะเลี้ยงข้าวรุ้งเหรอ?" รสิกาหัวเราะขึ้นมา

บรู๊คยิ้มเล็กน้อย: "เลี้ยงข้าวเธอ"

"โอเค งั้นก็รอฉัน!"

รสิกาเดินเข้าลิฟต์พอดี หลังจากที่วางสายก็กดชั้นหนึ่งในทันที

ตอนที่เธอออกไปก็เห็นรถยนต์ของบรู๊คจอดอยู่ข้างถนน เธอวิ่งเหยาะๆไป จากนั้นเปิดประตูที่นั่งข้างคนขับรถ

วันนี้บรู๊คแต่งตัวค่อนข้างสบาย ทำให้อายุของเขาลดลงอย่างมาก

"ทำไมวันนี้อาจารย์นึกอยากจะเลี้ยงข้าวฉันขึ้นมาได้ละค่ะ?" รสิกาคาดเข็มขัดนิรภัยเสร็จ และถามบรู๊คอย่างยิ้มแย้ม

บรู๊คกวาดสายมองเธอแวบหนึ่ง: "เลี้ยงข้าวลูกศิษย์ของฉันต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ?"

"ไม่ต้อง ไม่ต้องมี"รสิกายิ้มเล็กน้อย"ทำไมนานาไม่มาด้วยกันล่ะ? หล่อนยังยุ่งอยู่เหรอ?"

บรู๊ค: "ฉันบอกว่าเลี้ยงข้าวลูกศิษย์ของฉัน ไม่ใช่หล่อน"

รสิกาพูดด้วยรอยยิ้ม: "ถ้านานาได้ยินคำพูดนี้ของคุณเข้าจะเสียใจได้ นานาอยากจะกลายเป็นลูกศิษย์ของคุณมาโดยตลอด"

"เธอไม่เหมาะสมกับงานด้านนี้" บรู๊คพูดอย่างตรงไปตรงมา"เธอก็เคยเห็นการออกแบบของหล่อนมาบ้างแล้ว วาดการ์ตูนก็ยังพอได้ ถ้าออกแบบเสื้อผ้าจริงๆ ก็หลีกเลี่ยงเหอะ"

"งั้นฉันก็ต้องดีใจที่นานาไม่ได้อยู่ที่นี่" รสิกาทำเสียงจุ๊ๆสองคำ