บทที่511ไวรัสฟื้นฟู

จณัตว์เงียบขรึมเป็นเวลานาน

จนกระทั่งนีรชาคิดว่าเขาคงไม่ตอบตัวเองแล้ว แต่เขากลับตอบว่า:"ส่วนรายละเอียด คุณไปถามลอเรนซ์เถอะ เธอเป็นหมอของคุณ เธอรู้ดีกว่าฉัน"

จณัตว์อาจรู้สภาพของเรื่องนี้บ้าง แต่ผู้ที่รู้ดีที่สุดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ก็คือลอเรนซ์

นีรชาถือโทรศัพท์อยู่เป็นเวลานาน จึงพูดว่า:"ฉันรู้แล้ว"

"นีรชา......"จณัตว์ดูเหมือนจะพยายามพูดอะไรบางอย่าง แต่หลังจากลังเลสักครู่หนึ่ง เขาก็พูดว่า "ช่างมัน วางสายเถอ"

นีรชาไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติมอีกเลย เนื่องจากเจมส์ไม่ยินยอมจะบอก แม้ว่าเธอถามเขายังไงก็ไม่ได้คำตอบจากเเขาแน่

หลังจากวางสายเจมส์ นีรชายืนอยู่ข้างหน้าต่างเป็นเวลานาน จนกระทั่งรสิกาเข้ามาเรียกเธอ เธอจึงรู้สึกตัว

"เธอกำลังคิดอะไรอยู่"เมื่อรสิกเดินเข้ามาและเห็นแต่เงาหลังของเธอที่ยืนอยู่ข้างหน้าต่าง ไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่

บรู๊คไปตรวจร่างกายแล้วยังไม่กลับมา ดังนั้นตอนนี้ในห้องคนใข้มีเพียงแค่นีรชาคนเดียว

"ไม่มีอะไร" นีรชายิ้มให้รสิกา "พี่รสิกาไม่ไปเป็นเพื่อนอาจารย์หรือ"

เธอคิดว่ารสิกาไปเป็นเพื่อนบรู๊คแล้ว

รสิกาจิบริมฝีปากและยิ้มอย่างเบาๆ "ท่านอาจารย์ไม่มีธุระอะไร ดังนั้นพี่จึงกลับมาอยู่เป็นเพื่อนคุณก่อน

เธอไม่พูดแต่จริงๆแล้วนีรชาก็เดาออก พวกเขาเป็นหว่งว่าเธออยู่คนเดียวในห้องคนใข้อาจจะเกิดเรื่องอีกมั้ง

ตอนนี้ถวัลย์ยังหาไม่เจอ จึงประมาทไม่ได้

"พี่รสิกา" ฉันอยากกินเค้ก นีรชาพูดว่า

"เค้กหรือ?" รสิกาตกตะลึงอยู่สักครู่หนึ่ง "ทําไมจู่ๆก็อยากกินเค้กล่ะ?"

"วันเกิดปีนี้ฉันยังไม่ได้กินเค้กเลยนะ" นีรชาจับมือของรสิกาไว้ อ้อนวอนว่า "พี่รสิกา ฉันอยากกินเค้ก ได้ไหมล่ะ?"

"ได้ๆๆ?" รสิกาไม่สามารถขัดใจและปฏิเสธได้ด้วย "งั้นเธอก็รอฉันอยู่ในห้อง ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น ฉันซื้อเค้กเสร็จจะรีบกลับมานะ"

"ค่ะ" นีรชารับปากและพยักหน้าอย่างแรง

ถึงแม้ว่ารสิกายังไม่วางใจ แต่คิดว่าตอนนี้เป็นกลางวัน แล้วอยู่ในห้องคนใข้ด้วย ถวัลย์คงไม่กล้าที่จะบุกเข้ามา

แต่หลังจากรสิกาออกไปไม่นาน นีรชาก็ใส่เสื้อโค้ทออกจากห้องคนใข้

เธอจะไปหาลอเรนซ์ และถามเรื่องนี้ให้ชัดเจน

หลายวันที่ผ่านมานีรชารู้สึกว่าร่างกายของเธอค่อย ๆ ฟื้นตัว แม้กระทั่งทําให้เธอกลับสู่สภาพเดิมแล้ว

แม้ว่าเธอจะแปลกใจกับการฟื้นตัวของเธอ แต่เธอก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

แต่ตอนนี้นึกดูแล้ว ก่อนหน้านี้บาดแผลร่างกายของเธอรุนแรงขนาดนั้น จะทําให้เธอหายดีในการผ่าตัดครั้งเดียวได้อย่างไรล่ะ

เมื่อนึกถึงตรงนี้ หัวใจของนีรชาสั่นอย่างเบาๆ

ขณะที่เธอกําลังคิดเรื่องไร้สาระอยู่ ห้องทํางานของลอเรนซ์ก็มาถึงแล้ว

เธอยืนนิ่ง และยกมือเคาะประตู

"เชิญเข้ามา" เสียงลอเรนซ์มาจากข้างใน

หลังจากนีรชาหายใจเข้าลึกๆ แล้วถึงผลักประตูเข้าไป

ลอเรนซ์ดูเหมือนคาดไม่ถึงคนที่เข้ามาเป็นนีรชาเช่นนั้น เธออึ้งไปสักครู่หนึ่ง และพอรู้ตัวขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้ว่าเพียงแค่วินาที แต่ก็ยังถูกนีรชาจับภาพได้

"นีรชา มีอะไรหรือ?" ลอเรนซ์ถาม

"มีเรื่องหนึ่ง" นีรชากัดริมฝีปากล่าง เหมือนยากที่จะถามออกมา

"นั่งก่อนค่อยพูด" ลอเรนซ์กล่าว