บทที่512 ทำไมฉันต้องโน้มน้าวเขา

นีรชาไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้

เธอดีใจด้วยในที่สุดร่างกายของเธอก็หายดี เธอก็สามารถใช้ชีวิตเหมือนคนปกติได้แล้ว

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า ทั้งหมดนี้จะเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว

แน่นอนอยู่แล้วเธอรู้ว่าตัวเองควรจะขอบคุณลอเรนซ์สําหรับความช่วยเหลือชีวิตของเธอไว้ ว่าแต่...... พอนึกถึงร่างกายของตัวเองมีไวรัสที่ทดลองใช้ครั้งแรกซุ่มซ่อนอยู่ เธอก็ไม่สามารถทําให้ตัวเองสบายใจได้จริง ๆ

ใครจะรู้ว่าเป็นพรุ่งนี้ หรือปีหน้า ไวรัสนี้จะหมดประสิทธิภาพ และอาจกลับจากยาช่วยชีวิตกลายเป็นยาพิษที่ร้ายแรงแทนก็ได้

"ฉันไม่สามารถให้คำตอบคุณได้ " ลอเรนซ์หายใจเข้าลึกๆ และด้วยน้ำเสียงขอโทษ "นีรชา ในการวิจัยนี้คุณเป็นการทดลองด้วยมนุษย์คนแรก และไม่มีใครรู้ว่าจะมีอะไรจะเกิดขึ้นในอนาคต ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน

กรณีที่การทดลองล้มเหลวเหล่านั้นคือการตายโดยตรง และจะไม่มีชีวิตอยู่นานเหมือนนีรชาแบบนี้

ไวรัสฟื้นฟูได้ซ่อมแซมอวัยวะภายในที่เสียเหล่านั้นให้กับนีรชาหายดีแล้ว แต่ไม่มีใครรู้ว่าไวรัสเหล่านี้จะหมดประสิทธิภาพเมื่อไร

"มันก็หมายความว่า......แม้ว่าตอนนี้ฉันหายดีแล้ว แต่ฉันยังประมาทไม่ได้ ไช่ไหม?" นีรชากำหมัดไว้แน่นๆและถามว่า

ลอเรนซ์ส่ายหัว: "ต่อไปคุณต้องกลับมาตรวจเป็นประจําทุกปี ตอนนี้ไวรัสฟื้นฟูยังอยู่ในขั้นตอนการปรับปรุงอยู่ ถ้ามีผลอะไรในภายหลัง ฉันจะบอกคุณอีกที"

ได้ยินอย่างนี้ นีรชาไม่อยากจะถามต่อไปอีกแล้ว

เธอลุกขึ้นและเดินออกจากห้องทํางานของลอเรนซ์โดยตรง เพียงแค่ลุกขึ้นและเดินไปได้สองก้าวเอง ก็ได้ยินลอเรนซ์พูดว่า นีรชา : " ฉันขอโทษนะ"

ลอเรนซ์ขอโทษนีรชาด้วยความจริงใจ

เธอแค่คิดจะช่วยชีวิตคนไว้ก่อน แต่เธอลืมที่จะขอความคิดเห็นจากนีรชา

"ไม่เป็นไร......" นีรชาหันหลังให้เธอโดยไม่หันกลับมา "คุณก็แค่... อยากให้ฉันรอดเท่านั้น"

ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่นีรชาคิด ไร้เดียงสาเกินไป ความจริงแล้วในขณะเดียวกันบางครั้งได้อะไรบางอย่างมา แต่ก็จะเสียอะไรบางอย่างไปด้วย

"เรื่องนี้ ขอร้องคุณอย่าบอกคนอื่นได้ไหม?" นีรชาถนน

เธอหมายถึงบอกกับถนิตพากเขา

พวกเขากังวลเรื่องเธอมานานแล้ว เธอไม่อยากให้เวลาที่เหลือของพวกเขา ต้องทนทุกข์ทรมานกับเธอไปด้วยกัน

"ได้" ลอเรนซ์พูดว่า "ฉันจะไม่บอกพวกเขา"

"ขอบคุณ" หลังจากนีรชาทิ้งประโยคดังกล่าวไว้ เธอก็ดึงประตูเดินออกไป

......

เมื่อรสิกาซื้อเค้กและกลับไปที่ห้องคนไข้ บรู๊คตรวจร่างกายยังไม่เสร็จ มีเพียงนีรชาอยู่ในห้องคนไข้คนเดียว

"นีรชา" เธอเรียกนางไปหนึ่งที และอยากให้เธอมาทานเค้ก แต่นีรชาดูเหมือนไม่รู้ตัวเลยแม้แต่สักนิด

รสิกาค่อนข้างแปลกใจ :"นีรชา?" เธอก็ส่งเสียงเรียกอีกครั้ง

นีรชาดูเหมือนเพิ่งได้ยินเสียง เธอหันกลับมามองรสิกา :"พี่รสิกา คุณกลับมาแล้วหรือ"

"คุณเป็นอะไรหรือ?" เมื่อเธอหันกลับมา รสิกาจึงเห็นดวงตาของเธอแดงเล็กน้อย

หรือว่ามีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นตอนที่เธอออกไปข้างนอก?

"เปล่า แค่นึกถึงเรื่องบางอย่างในอดีต" นีรชายิ้มอย่างฝืนใจ

"มากินเค้กเถอะ" รสิกาก็ไม่ได้ถามเธอว่านึกถึงเรื่องอะไร อย่างไรก็ตามทําให้เธอนึกถึงแล้วน้ำตาไหล คงไม่ใช่เรื่องที่มีความสุขแน่นอน

ในเมื่อมันไม่ใช่เรื่องดี ทําไมเธอต้องถามเธออีกครั้ง และเปิดแผลของเธอล่ะ

นีรชาก็ไม่ได้พูดถึงอีก และเธอรับเค้กจากรสิกายื่นมาแล้วเริ่มกินเค้ก

เค้กหวานมาก หวานจนเลี่ยน แต่เธอก็ยังรู้สึกว่าปากของเธอขมไปหมด กินของหวานมากเท่าไหรก็ช่วยไม่ได้

:"พี่รสิกา เมื่อไหร่เราจะกลับไปล่ะ" หลังจากกินไปสองสามคํา นีรชาก็ถาม