บทที่513 ฉันไม่มีความรู้สึกต่อเขาแล้ว

"คุณ..." ถ้าไม่แน่ใจว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเป็นนีรชาจริง ๆ รสิกาต้องคิดว่าคนที่พูดแบบนี้เป็นคนปลอมตัวแน่ๆ

เมื่อไม่กี่วันก่อนพวกเขายังอยู่กันดีๆ ทําไมวันนี้ทัศนคติของนีรชาถึงเปลี่ยนไปแล้ว?

หลายวันก่อนบรู๊คยังลังเลอยู่ว่าจะกลับเมืองซีหรือไม่ แต่ตอนนี้ คงไม่พร้อมที่จะกลับไปแล้วมั้ง

"พี่รสิกา เขาโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ไม่ใช่เด็กสักหน่อย จะไปไหนเขาตัดสินใจเองได้ คุณไม่ต้องกังวลหรอก" ใบหน้าของนีรชาไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆทั้งนั้น และพูดเฉยๆว่า

"แต่พวกคุณสองคน... พวกคุณจะกลับไปด้วยกันไม่ใช่เหรอ" รสิกาดูหน้าเครียดจนแทบพูดไม่ชัดแล้ว

"มำไมฉันต้องกลับไปกับเขาล่ะ?" นีรชากล่าวว่า "ฉันเลิกกับเขาไปตั้งนานแล้ว"

"เลิกกันแล้ว?" รสิกาถลึงตากว้างอีกครั้ง

อยู่ดีๆเลิกกันได้อย่างไรเหล่า? รสิกาไม่เชื่อว่าสิ่งที่นีรชาพูดเป็นความจริง หากเธอจะเลิกกับบรู๊คจริง ๆ นั่นก็ไม่ใช่ตอนนี้ไหม

พวกเขาเคยเจอกับอุปสรรคมากมาย แต่ก็ผ่านมาแล้ว ทําไมตอนนี้ถึงฝนหยุดฟ้าใส สองคนกลับเลิกกัน?

นีรชาก้มหัวลงมา เส้นผมยาวบังหน้าไว้ พูดด้วยเสียงต่ำๆว่า "ใช่ มันจบไปแล้ว......"

รสิกาประหลาดใจจนพูดไม่ออกเลย เธอก็ไม่รู้ว่าจะโน้มน้าวสองคนนี้อย่างไร เพราะเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทําไมทั้งสองคนถึงกลายเป็นแบบนี้

ในขณะที่เธอเครียดและไม่รู้ว่าจะทําอย่างไร ทันใดนั้นมีเสียงเท้าดังขึ้นที่ข้างหลังเธอ และตามมาด้วยเสียงเปิดประตู

บรู๊คเดินออกไปแล้ว!

เมื่อรู้ตัวอีกทีรสิกาก็รีบหันหลังและตามออกไป

เธอเห็นบรู๊คสะพายกระเป๋าด้วยไหล่ข้างหนึ่ง เดินไปยังไม่ไกล เธอวิ่งขึ้นไปอย่างรวดเร็ว

"อาจารย์!"

รสิกาขวางหน้าบรู๊ค: "อาจารย์ อย่าโกรธเลย คำพูดนีรชาเมื่อกี้ไม่ได้หมายความว่าอย่างที่คุณคิดจริง ๆ แล้วเธอก็อยากให้คุณกลับไปเมืองซีด้วยกัน......"

"ไม่ต้องอธิบายแทนเธอก็ได้" บรู๊คหายใจเข้าลึก ๆ เหมือนกับว่านี่สามารถกั้นความโกรธในใจของตัวเองได้

แต่จริงๆแล้วมีเพียงเขารู้เอง ทําแบบนี้ แค่เพื่อให้ตัวเองใจเย็นเท่านั้น

อย่างที่นีรชาพูดเช่นนั้น พวกเขาจบไปตั้งนานแล้ว

ก่อนหน้านี้เขาทำทุกวิถีทางเพื่อได้อยู่กับเธอ แต่ตอนนี้ร่างกายของนีรชาหายดีแล้ว ต่อไปนี้ก็ไม่มีปัญหาอะไรอีกแล้ว

คนที่รางกายแข็งแรงอย่างเธอ ทําไมต้องอยู่กับคนพิการอย่างเขาล่ะ?

ต่อไปเขาไม่สามารถกลับไปทํางานในวงการที่ตัวเองชอบได้อีกแล้ว ไม่มีทักษะในการทํามาหากินแม้แต่สักนิดเลย จะให้ชีวิตที่เธอต้องการได้อย่างไร

ดังนั้นเขาไม่ได้โกรธนีรชา เขาแค่โกรธตัวเองมากกว่า

โกรธตัวเองไม่มีความสามารถที่จะมอบความสุขให้เธอได้ ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว เขาก็จากไปเถอะ

นีรชายังสาว แต่เขาก็แก่แล้ว และตอนนี้เธอควรไปหาใครสักคนที่สามารถให้ความสุขกับเธอได้อย่างแท้จริง

"อาจารย์......" เสียงของรสิกาแหบแห้งลง "คุณใช่หรือไม่......"

"ไม่ใช่" บรู๊คขัดจังหวะเธอ เสียงของเขาค่อนข้างเร่งด่วน

รสิกาจ้องมองเขาอย่างตะลึงงัน และไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ตาแดงแล้ว

บรู๊คดูเหมือนจะรู้สึกว่าตัวเองเสียมารยาท เขาหายใจเข้าลึกๆ จึงพูดช้าๆว่า "กลับไปเถอะ ผมยังต้องไปทําขั้นตอนการออกจากโรงพยาบาล และฝากดูแลเธอให้ดีดวย"

พูดจบ บรู๊คก็ยกมือขึ้นตบหัวของรสิกาออย่างเบาๆ เหมือนแต่ก่อนที่เคยทำบ่อยๆ หลังจากขยี้เบาๆสองสามครั้ง เขาก็เอามือกลับและหันหลังจากไป

รสิกามองเงาหลังการจากไปของเขา น้ำตาในดวงตาก็กั้นไม่ไว้ที่จะไหลลงมา

เธอมีสังหรณ์ว่า หลังจากแยกกันกับบรู๊คในครั้งนี้ คง ...... การพบกันครั้งต่อไปของตัวเองกับเขา คงจะอีกนานแล้ว

......

เมื่อรสิกากลับไปที่ห้องคนไข้หลังจากสงบอารมณ์ของตัวเองแล้ว นีรชาก็กินเค้กทั้งหมดนั้นคนเดียวเสร็จแล้ว