บทที่514 คุณเรียกฉันอีกชื่อหนึ่งได้

เมื่อรสิกาเห็นทิมทิมที่สนามบินเธอก็ประหลาดใจกับการเติบโตของเขา เพียงไม่กี่เดือนเองเขาก็สูงขึ้นมากเลย

อายุแค่หกขวบเอง คาดไม่ถึงว่าจะโตเกือบจะสูงเท่าขาของเธอแล้ว เป็นความสูงที่เธออุ้มไม่ขึ้นแล้ว

"คุณแม่ครับ ในที่สุดพวกคุณก็กลับมาแล้ว" เมื่อทิมทิมเห็นรสิกาเดินมา เขาก็วิ่งไปไกลและกอดเธอไว้

แม้ว่าทิมทิมเป็นเด็กที่รู้เรื่อง แต่เขาก็ยังเป็นเด็ก และจะคิดถึงรสิกาที่ไม่ได้เห็นมานานมาก

"ขอโทษนะ ครั้งนี้จากไปนานขนาดนี้" รสิกาก็กอดทิมทิมไว้แน่นๆ "เหมือนจะสูงขึ้นมากแล้วเนี้ย"

"คุณยายทําอาหารอร่อยๆให้ผมมากมาย" ทิมทิมกล่าว

ในขณะเดียวกันรสิกาจึงมองไปที่อารณีย์: "แม่ ช่วงนี้ลําบากท่านแล้วนะ"

"ลำบากอะไรล่ะ ทิมทิมเป็นหลานชายของฉัน ว่าแต่ว่า ในบ้านมีเขาอยู่กับฉันด้วย เธอไม่รู้ฉันดีใจแค่ไหนแล้ว" อารณีย์โบกมือพูดว่า

ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้ว่าหลังจากรสิกากลับมา ทิมทิมก็จะจากไป ซึ่งทําให้เธอเสียใจเล็กน้อย

"อย่างไรก็ตาม ก็ต้องขอบคุณท่าน"ถนิตก็กล่าวว่า

อารณีย์ยิ้มและไม่ได้พูดอะไร กลับมองไปที่นีรชาซึ่งยืนอยู่ข้างๆถนิต เธอประหลาดใจและจําไม่ได้ว่าคนนี้คือใคร

แต่ก่อนหน้านี้ตอนที่รสิกาจากไป เธอก็บอกว่าจากไปเพราะเรื่องของนีรชา แต่คนนี้หน้าตาไม่เหมือนนีรชาเลย

"คุณป้า สวัสดีค่ะ" นีรชากลับทักทายกับอารณีย์อย่างสง่าผ่าเผย "ฉันคือนีรชา"

"นีรชา?" อารณีย์ตกใจจริงๆ สีหน้าก็เปลี่ยนไปหมด "คุณ... คุณคืออารณีย์เหรอ?"

แม้ว่าอารณีย์ได้พบกับนีรชาไม่มาก แต่ในความทรงจําของเธอ นีรชาก็ไม่ใช่หน้าตาแบบนี้นี่นา

"คุณแม่ เรากลับไปคุยกันเถอะ" ที่นี่เป็นสนามบิน คนรอบข้างมีมากมาย ไม่ใช่สถานที่ที่ดีในการพูดคุย รสิกาพูดกับอารณีย์ว่า

"ไป......กลับบ้าน" ตอนนี้อารณีย์เพิ่งตั้งสติได้ เธอเก็บสายตาที่จองมองนีรชากลับมา แต่คงยังตกตะลึงในใจ

แม้ว่าก่อนหน้านี้เธอเคยได้ยินรสิกาพูดเกี่ยวกับเรื่องของนีรชา แต่เธอไม่คิดเลยว่า อุบัติเหตุนั้นร้ายแรงจนใบหน้านีรชาเปลี่ยนไป

พวกเขาขึ้นรถกลับบ้านกัน พวกเขากลับไปที่วิลล่าที่ครอบครัวของถนิตอาศัยอยู่ตอนนี้ นีรชามาที่นี่เป็นครั้งแรก พอเธอเดินเข้าไปก็อดไม่ได้ที่จะวิ่งไปรอบ ๆ เพื่อสํารวจเส้นทาง

ถนิตก็ไปวางกระเป๋าที่ชั้นบน ป้ายาใจต้อนรับอย่างเป็นกันเอง หลังจากทักทายกับทุกคนแล้ว ก็เข้าไปชงชาในห้องครัว

"บอกฉันมาเร็ว ๆ นี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่" อารณีย์อดใจรอไม่ไหวที่จะถามเรื่องนี้ทั้งหมกับรสิกาด

รสิกาให้อารณีย์นั่งลง และเล่าเรื่องนี้กับเธอแบบย่อๆ

แม้ว่าเนื้อหามากมายจะถูกย่อไป แต่อารณีย์ก็ถอนหายใจหลังจากได้ฟังจบ: "เด็กนีรชานี้ ชีวิตเธอลําบากจริง ๆ"

รสิกาถอนหายใจเบาๆ ใครบอกว่าไม่ใช่ล่ะ

แต่ที่ลําบากกว่านั้นคือ พวกเขาผ่านเรื่องราวมากมาย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้อยู่ด้วยกัน

เมื่อรสิกากลับมาเธอเคยโทรหาบรู๊ค แต่หมายเลขนั้นปิดเครื่องเสมอ

รสิกาก็ไม่รู้ว่าบรู๊คไม่ใช้เบอร์นั้นแล้ว หรือว่าไม่อยากรับโทรศัพท์ของเธอ

ไม่ว่ามันจะเป็นอย่างไร เธอก็ไม่รู้เหมือนกัน

"ตอนนี้ก็กลับมาแล้ว ก็ให้เธออยู่ในเมืองซีเถอะ" อารณีย์พูดว่า "ผู้หญิงคนเดียว อย่าไปไหนไกลๆเลย"

"แน่นอนอยู่แล้ว" รสิกาพูด

บนเครื่องบินที่กลับมา เธอเคยคุยกับนีรชา และถามนางว่ากลับมาแล้วอยากจะทําอะไร

นีรชาตอบว่าอยากจะเปิดร้านกาแฟ

เธออยากเปิดร้านกาแฟถนิตและรสิกาจะสนับสนุนอย่างเต็มที่อยู่แล้ว เพียงแค่เธออยู่เมืองซี อยากทําอะไรก็ได้

"งั้นก็ดี" อารณีย์จึงถอนหายใจอย่างโล่งใจ

......

แม้ว่ากลับมาจากสหรัฐอเมริกาแล้ว แต่รสิกาก็ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองผ่อนคลายเยอะ และลำคาญที่สุดน่าจะเป็นเธอต้องอธิบายเรื่องนีรชากับติรณาอย่างไร