บทที่516 จบกันตรงนี้เถอะ

"คุณนี?" เวธณีออกเสียงเรียกนีรชา

นีรชาได้ยินเสียงจึงกลับได้สติ เธอหันหัวกลับมา หลังจากสัมผัสกับสายตาสงสัยของเวธณีแล้ว จึงรู้ตัวว่าตัวเองคิดฟุ้งซ่าน เธอยิ้มให้เวธณีอย่างขอโทษ "ขอโทษค่ะ ขอร้องให้คุณรอฉันสักหน่อยได้ไหมคะ?"

เวธณีเห็นใบหน้าของเธอแฝงด้วยสีหน้าที่ร้อนใจ พยักหน้า "ได้ค่ะ"

"ขอบคุณค่ะ!"

หลังจากนีรชากล่าวขอบคำคุณเวธณี ก็คว้ากระเป๋าแล้ววิ่งออกไปข้างนอก

เธอวิ่งค่อนข้างเร็ว ถ้าเมื่อกี้เธอมองไม่ผิด คนนั้นคงเป็นบรู๊คมั้ง

ในที่สุดบรู๊คกลับมาแล้ว!

แม้ว่าในช่วงเวลานี้นีรชาไม่เคยถามเรื่องเกี่ยวกับบรู๊ค แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะไม่คิดถึงเขา

ตอนนี้เห็นเขาบนถนนของเมืองซี ในใจเธอก็มีความตื่นเต้นที่ควบคุมไม่ได้ เธออยากเจอหน้าเขา อยากคุยกับเขา อยากรู้ว่าตอนนี้เขาเป็นอย่างไรบ้าง......

เพียงแต่ว่าเมื่อนีรชาวิ่งออกไป ถนนที่บรู๊คเคนยืนอยู่เดิมกลับไม่มีเขาแล้ว

มีคนแปลกหน้าเดินผ่านมากมาย แต่ไม่มีใบหน้าใดเป็นของบรู๊ค

อยู่ดีๆนีรชาก็รู้สึกเสียใจบ้าง

เธอไม่เชื่อว่าเมื่อกี้ตัวเองมองผิด......แต่เขาไปไหนแล้วล่ะ?

เวลาแค่ผ่านไปแป๊บเดียวเองนะ......

นีรชาหยุดอยู่ที่ที่บรู๊คเคยยืนอยู่ ราวกับว่าเธอจะรอจนกว่าเขาจะปรากฏตัวอีกครั้ง

แต่ความจริงก็คือเธอยืนอยู่ที่เดิมจนมือเย็นและเท้าแข็งทื่อ ก็ไม่ได้เห็นบรู๊คอีกเลย

นีรชากลืนความขมลงในปากอย่างแรง แล้วห้อยสายตาลงมา หันหลังเดินไปที่ร้านกาแฟ

ช่างมัน ไม่เจอก็ไม่เจอเถอะ จริงๆแล้วต่อให้เจอเขาแล้ว เธอก็ไม่รู้จะพูดอะไรกับเขา

ตอนแรกเธอเป็นคนพูดว่าเธอสองคนจบกันแล้ว ตอนนี้ไปหาเขาอีก มันคงไม่สมเหตุสมผลเลย

เธอกลับไปที่ร้านกาแฟอย่างใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว และปรึกษาเรื่องที่เหลือกับเวธณีต่อ

แต่เห็นได้ชัดว่า อารมณ์ของเธอตกต่ําลงมาก และแม้กระทั่งยังคิดฟุ้งซ่าน บางครั้งเวธณีต้องพูดสองครั้งเพื่อให้เธอเข้าใจอย่างควบบริบูรณ์

โชคดีในที่สุดการเซ็นสัญญาเป็นไปอย่างราบรื่นมาก

นีรชาใส่สัญญาที่เซ็นไว้ในกระเป๋าของตัวเอง หลังจากจับมือกับเวธณีและกล่าวคำขอบคุณแล้วก็จากไป

ระหว่างทางนั่งรถกลับบ้าน เธอไม่ได้พูดอะไรสักคํา ความเงียบเหมือนไม่มีตัวตนอยู่จริง

ตฤณก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ และก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก

เมื่อกลับถึงบ้าน นีรชาเพึ่งเดินไปที่ตู้รองเท้ากําลังเปลี่ยนรองเท้า ก็เห็นรสิกาวิ่งลงมาจากชั้นสองอย่างเร่งรีบ

"พี่รุ้ง เกิดอะไรขึ้นหรือ?"นีรชาเผลอถามว่า

"อาจารย์ของข้ากลับมาแล้ว!"รสิกาวิ่งไปข้างๆเธอ และก้มตัวเปลี่ยนรองเท้า "ยังบอกว่าจะส่งมอบสตูดิโอให้มนชิต นานาเพิ่งโทรหาฉัน และให้ฉันรีบไปทันที"

ฟังออกว่า คำพูดของรสิกาตื่นเต้นจนพูดสับสน

แต่เมื่อนีรชาได้ยินเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับบรู๊ค ส่วนกลางคิ้วของเธอเต้นนิดๆ

จริงอย่างที่คาดคิด คนที่เธอเห็นบนถนนในเวลานั้น คือบรู๊คจริงๆ

เขากลับมาแล้วจริงๆ

"ฉันจะไปกับคุณด้วย!" ประโยคนี้นีรชาพูดโดยโพล่งออกจากปาก

"คุณ?" มือของรสิกาวางบนที่จับขของประตู และยังไม่ได้กดลงไป เมื่อได้ยินประโยคนี้แล้ว เธอก็อึ้งไปสักครู่หนึ่ง แล้วมองนีรชาด้วยความประหลาดใจ "คุณจะไปจริงๆเหรอ?"

"ใช่ค่ะ!" นีรชาพยักหน้าอย่างหนักแน่น