บทที่517 ตั้งครรภ์ลูกคนที่สอง

นีรชายืนมองบรู๊คคุยกับรสิกาในระยะไกล เนื่องจากห่างไกล เธอไม่ได้ยินสิ่งที่สองคนคุย

แต่เธอสามารถเห็นสีหน้าของบรู๊คได้

สีหน้าของเขาค่อนข้างผ่อนคลาย แม้แต่รอยยิ้มก็อ่อนโยนและสง่างาม

ยังงามเรียบๆแบบเช่นเคย เหมือนได้กลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง

แต่นีรชารู้ดีว่า ส่วนด้านนี้ของเขา แค่แสดงออกกับคนอื่นเท่านั้น และจะไม่แสดงออกกับเธอ

เมื่อต่อหน้ากับเธอ ในดวงตาของเขามีแต่ความหนาวเย็นเสมอ ไม่มีอุณหภูมิแม้แต่นิดเดียว

แต่ถึงอย่างนั้น นีรชาก็ยังอยากไปพูดกับเขาบ้าง ถือซะว่าเป็นเพื่อนธรรมดา ได้ฟังเสียงของเขาก็ดี

เธอสับสนในใจว่า ตัวเองจะไปหรือไม่ไป

เมื่อเธอกำลังสับสนอยู่ บรู๊คกลับหันหลังและจากไปแล้ว

เขาเดินอย่างรวดเร็ว เดินไปที่ริมถนนในกะพริบตา แล้วยกมือหยุดรถ และนั่งรถจากไป

ในช่างเวลาเพียงแค่หนึ่งนาที เขาก็หายไปจากสายตาของเธอแล้ว

แต่เธอก็เพิ่งตัดสินใจว่าจะเดินไปคุยกับเขาบ้าง......

นีรชารู้สึกอยากจะร้องไห้ จริงอย่างที่คาดคิด พวกเขามาถึงจุดดนี้แล้ว ก็จบไปเถอะ

เธอกลัวว่าจะถูกรสิกาเห็นน้ำตาในดวงตาของเธอ จึงรีบหันหลังยกมือเช็ด แล้วเปิดประตูขึ้นรถและนั่งลง

ในกระจกมองหลัง รสิกายืนอยู่ที่เดิมสักพัก จึงหันหลังกลับมาที่รถ

อารมณ์ของเธอคงไม่ดีเหมือนกัน เลยไม่ได้สังเกตความผิดปกติของนีรชา

ระหว่างทางกลับบ้านสองคนไม่ได้พูดคุยกันเลย และเงียบไปแบบนี้จนกลับถึงบ้าน

......

หลังจากวันนั้นนีรชาเหมือนได้ลบชื่อบรู๊คออกจากโลกของเธออย่างสิ้นเชิง เธอไม่ได้พูดถึงเขาอีก แน่นอนอยู่แล้ว รสิกาก็ไม่ได้พูดถึงเขาเช่นกัน

นีรชาทุ่มเททุกอย่างให้กับร้านกาแฟ พอปีใหม่เพิ่งผ่านไปก็รอไม่ไหวที่จะชวนเพื่อนๆ มาช่วยตัวเองตกแต่งร้านกาแฟใหม่

รสิกาก็ช่วยเธอทําร้านกาแฟด้วยกัน แต่วันก่อนที่ร้านกาแฟจะเปิด รสิกาก็เป็นลมหมดสติอย่างกะทันหัน

มันเกือบจะทำให้นีรชากลัวแทบตาย และรีบพาเธอไปโรงพยาบาล พอหมอตรวจปุ๊บก็ขมวดคิ้วว่า:" ท้องหกอาทิตย์แล้ว จะเหนื่อยเป็นลมได้อย่างไร? คนในครอบครัวอย่างพวกคุณประมาทเกินไปแล้ว!"

"ท้อง?" รสิกา และ นีรชาตกใจพร้อมกัน

"อย่างไร ไม่เชื่อฝีมือของผมหรือ?" หมอยังทำหน้าเย็นเฉย และขมวดคิ้วและพูดกับรสิกาว่า "คุณก็เป็นท้องลูกคนที่สองแล้วนะ ทําไมไม่มีความรู้สึกบ้างหรือ?"

รสิกาถูกเขาว่าจนหน้าแดงไปหมด

ไม่ใช่ว่าไม่มีความรู้สึก แน่นอนอยู่แล้วเธอก็มีความรู้สึก แต่คิดแค่ว่าตัวเองเหนื่อยเกินไปจึงไม่ได้สนใจ ไม่คาดคิดว่าตัวเองท้องแล้ว

หลังจากถูกหมอสั่งสอนแล้วสองคนก็ออกจากโรงพยาบาล พอเดินออกจากหน้าประตูโรงพยาบาล นีรชาก็ประคองรสิกาอย่างระมัดระวัง:"ยังบ่นอีกว่า ต่อไปพี่รุ้งต้องพักผ่อนที่บ้านให้ดีๆ อย่าไปช่วยฉันเด็ดขาด ไม่งั้นพี่ชายฉันจะบีบคอฉันตายแน่"

ไม่ใช่เรื่องง่ายสําหรับรสิกาที่จะตั้งครรภ์อีกคนในวัยนี้ ถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจริงๆ ถนิตจะโทษเธอแน่นอน

"เธออย่าพูดเกินจริงขนาดนั้นล่ะ" รสิกาทำหน้าไม่ถูกเลย "ตอนฉันท้องทิมทิมยังไปสตูดิโอทุกวันเพื่อเร่งการออกแบบต้อนฉบบับ ก็ไม่ได้เป็นอะไรเลย"

"ตอนนั้นเธอยังสาวอยู่เลย" นีรชามองตาขวาง "คุณยังคิดว่าเป็นตัวเองเมื่อหกหรือเจ็ดปีก่อนหรือ?"

สิ่งที่เธอพูดก็จริง รสิกาตอบว่าอืม ไม่เถียงกับเธอ

กลับมาที่บ้าน ถนิตยังไม่กลับมาจากบริษัท นีรชาประคองรสิกาไปนั่งที่โซฟาแล้ว ก็วิ่งไปที่ห้องครัวให้ป้ายาใจรีบตุ๋นซุปบำรุงร่างกาย