บทที่518 มือปลอมตัวหนึ่ง

แม้ว่าถนิตเป็นพ่อแล้ว แต่เขาก็ไม่เคยมีประสบการณ์ความสุขแบบนี้ที่รู้ว่าท้องของภรรยาเริ่มฟักตัวชีวิตน้อยๆอยู่

เขานั่งยองๆอยู่ข้างเตียง สัมผัสท้องน้อยของรสิกาด้วยมือสั่นเบาๆ ความสุขบนใบหน้าของเขาเห็นชัดโดยไม่ต้องพูด

"แค่หกสัปดาห์เอง ยังเช้าอยู่เลย" รสิกาเห็นท่าทางของเขาอย่างระมัดระวัง อดไม่ได้ที่จะหัวเราะและพูดว่า

"หกสัปดาห์แล้ว......" ถนิตไม่รู้ว่านึกถึงอะไร สีหน้าแน่นหนาขึ้นมา

แน่นอนว่ารสิการู้ว่าเขานึกอะไรอยู่ในใจ จริงๆแล้วเมื่อเธอรู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์ เธอก็ยังหวาดกลัวอยู่

ก่อนหน้านี้ที่สองคนทําเรื่องนั้นก็ไม่ได้คุมกําเนิด แม้กระทั่งทำอย่างบ้าคลั่ง ไม่ได้สังเกตเรื่องการตั้งครรภ์

ยังดีที่เด็กไม่ได้รับความบาดเจ็บ ไม่งั้น......

"ทิมทิมจะเป็นพี่ชายแล้ว ต่อไปต้องปกป้องน้องสาวนะ" แม้ว่ารสิกาจะดีใจที่ตัวเองตั้งครรภ์ แต่เธอก็ไม่ลืมทิมทิม

"ครับ แม่!" ทิมทิมกําหมัดสองมือแน่นๆและพูดอย่างจริงจังว่า

ทิมทิมอยากมีน้องสาวมาตลอด และยิ่งคิดมากขึ้นเมื่อทุกครั้งที่ได้เห็นริตาแล้ว

ตอนนี้การตั้งครรภ์ของรสิกาก็ถือว่าความปรารถนาอย่างหนึ่งของเขาเป็นจริงแล้ว

เพราะต้องดูแลความรู้สึกของทิมทิมด้วย ดังนั้นถนิตจึงไม่ค่อยแสดงออกต่อหน้าทิมทิม ว่าตัวเองคาดหวังกับลูกในท้องของรสิกามากแค่ไหน หลังจากคุยกับพวกเขาสักพักแล้ว ถนิตก็ลุกขึ้นออกจากห้อง

เขาคิดว่าจะลงไปข้างล่างให้ป้ายาใจตุ๋นซุปให้รสิกาทานทุกวัน เพราะว่าสุขภาพของเธอก็ไม่ค่อยดีนัก และตอนนี้การตั้งครรภ์ก็อาจเป็นอันตรายต่อเธอบ้าง

เขาแค่เพิ่งเดินลงไปชั้นล่าง ยังไม่ได้ไปที่ห้องครัว ก็ได้ยินเสียงมาจากห้องรับแขกนีรชากําลังคุยโทรศัพท์กับคนอื่นอยู่ เสียงเบามาก แต่พอได้ยินสิ่งที่เธอพูด

"ฉันรู้แล้ว... ฉันจะไปตรวจ คุณก็ไม่ต้องเป็นห่วง ตอนนี้ฉันสบายดี...... แค่นี้ก่อนนะ......"

คําพูดขาดๆ ติดๆ ถึงแม้ว่าไม่รู้เธอกําลังคุยโทรศัพท์กับใครอยู่ แต่ถนิตกลับขมวดคิ้วเล็กน้อย

เมื่อกี้นีรชาพูดว่า จะไปตรวจ?

ตรวจอะไรเหรอ?

เขาคิดอย่างนี้ ก็เปลี่ยนทิศทาง และเดินไปที่ห้องรับแขก

พอดีว่านีรชาวางสายกำลังขึ้นไปชั้นบน แต่พอหันไปก็เห็นถนิตยืนอยู่ข้างหลังเธอ เธอตกใจนิดหน่อย "พี่ อยู่ที่นี่ได้อบ่างไร?"

"ลงมาทำธุระนิดหน่อย......"ถนิตสังเกตเธออย่างรายละเอียด "น้องคุยโทรกับใคร?"

เห็นได้ชัดว่า ถนิตมีความสงสัยในใจแล้ว

นีรชาหายใจเข้าลึกๆ พยายามทำให้ตัวเองไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงแสดงออกบนใบหน้า ตอบเฉยๆว่า :"ฉันคุยกับคนในร้านแหละ นี่ร้านกาแฟจะเปิดเร็วๆนี้แล้วไม่ใช่เหรอ ฉันต้องหาเวลาไปตรวจดูอีกที"

"จริงเหรอ?" ถนิตยังขมวดคิ้วไว้

"มันเป็นเรื่องจริงแน่นอน ฉันจะโกหกพี่ทําไมล่ะ" นีรชาเสแสร้งทำตัวสบายๆว่า"แหม พี่ไม่ต้องเป็นห่วงฉันเลย เป็นห่วงพี่รุ้งให้มากขึ้นเถอะ ตอนนี้เธอสําคัญกว่าฉันมากนะ"

เมื่อพูดถึงรสิกา ความสนใจของถนิตถูกเบี่ยงไปอย่างที่คาดคิดจริงๆ

เขาก็ไม่ได้ถามอะไรอีก แค่พูดว่า:" ถ้ามีบัญหาอะไร ต้องบอกกับพี่ อย่าแบกไว้คนเดียว รู้ไหม?"

นีรชารู้สึกหัวใจตึงๆทันที เธอยิ้มและพยักหน้า "รู้แล้ว ขอบคุณพี่"

ถนิตยกมือขึ้นตบไหล่เธอ แล้วหันหลังเดินไปที่ห้องครัว

หลังจากที่เขาเดินออกไป รอยยิ้มบนใบหน้าของนีรชาก็พังทลาย และก็หายไปหลังจากนั้น

คนที่โทรหาเธอเมื่อกี้ จริงๆแล้วคือจณัตว์

จณัตว์ให้เธอหาเวลาไปตรวจที่โรงพยาบาล เขาอาจจะเป็นห่วงร่างกายของเธอมากกว่านีรชาเอง

แค่ช่วงนี้นีรชายุ่งแต่เรื่องของร้านกาแฟ ยังไม่มีเวลาไป

......