บทที่519 คุณพ่อหายไปไหนแล้ว

ตํารวจมาอย่างรวดเร็ว นีรชาเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ให้ตํารวจฟัง หลังจากตํารวจฟังแล้ว ก็บอกแค่ว่า:

"เราจะกลับไปตรวจกล้องวงจรปิด แต่ตอนนั้นมีคนเยอะมาก ไม่สามารถรับประกันได้ว่ากล้องวงจรปิดจะบันทึกภาพผู้ต้องสงสัยไว้แล้ว"

"หากมีการระบุตัวผู้ต้องสงสัยได้แล้ว จะตัดสินอย่างไร" นีรชาถาม

"ไม่เป็นภัยต่อความปลอดภัยของชีวิต การตัดสินจะไม่หนักเกินไป คุณต้องเตรียมตัวให้พร้อม" ตํารวจกล่าวว่า:" อย่างมากชดเชยค่าเสียหายทางจิตใจของคุณ"

แค่นั้นเองเหรอ?

แต่นั่นไม่ใช่ผลที่นีรชาต้องการ

หลังจากส่งตํารวจไปแล้ว นีรชาก็กลับไปที่ร้านกาแฟ ส่วนมือปลอมนั้นถูกตํารวจเอาไปและเก็บไว้เป็นหลักฐาน

พนักงานเสิร์ฟในร้านกาแฟ ไปทำความสะอาดคราบลอยเลือดข้างนอกนั่น

พอดีรสิกาก็วางสายกับถนิต พูดกับนีรชาว่า "ทางพี่ชายของคุณส่งคนไปสืบแล้ว"

"ค่ะ" นีรชาพยักหน้า มีถนิตอยู่ เธอค่อยสบายใจน้อย

ธุรกิจร้านกาแฟเกรงว่าหลังจากวันนี้มันจะถูกทำลายอย่างสิ้นเชิง แต่นีรชาก็ไม่สนใจ เธอเปิดร้านกาแฟไม่ใช่เพื่อหาเงิน แค่เป็นงานอดิเรกส่วนตัวเท่านั้น

เมื่อก่อนเธอเก็บเงินได้มากขนาดนั้น ตอนนี้ไม่ใช้ จะเก็บไว้ถึงเมื่อไหร่

ดังนั้นเมื่อวันรุ่งขึ้น เธอก็เปิดร้านกาแฟตามปกติ ดําเนินการตามแผนเดิมอย่างค่อยๆ เธอฝากร้านกาแฟให้กับหัวหน้าร้านดูแล ส่วนตัวเธอเองก็หาเวลาไปที่โรงพยาบาล

จณัตว์โทรมาเร่งก่อนหน้านี้แล้ว อย่างน้อยก็เป็นร่างกายของเธอเอง ให้คนอื่นเร่งตรวจเสมอได้อย่างไรนะ

เธอไปตรวจอย่างอกสั่นขวัญหาย แต่ผลตรวจออกมากลับทุกอย่างเป็นเรื่องปกติ

"ไม่มีปัญหาอะไร" เห็นได้ชัดว่าควรเป็นประโยคที่ทําให้คนผ่อนคลาย แต่จณัตว์ขมวดคิ้วและพูดแบบนั้น กลับทำให้นีรชาไม่แน่ใจเล็กน้อยโดยไม่มีเหตุผล

"ไม่มีปัญหาจริงเหรอ" เธอถาม

"จริงๆ" จณัตว์วางผลการตรวจสอบไว้บนโต๊ะ เงยหน้าขึ้นมองนีรชา และพูดอย่างมั่นใจว่า "วางใจเถอะ"

"ในเมื่อไม่มีอะไร แล้วทําไมคุณถึงทำหน้าหนักหน่วงขนาดนี้?" นีรชาไม่เข้าใจมาก "ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ คุณก็พูดออกมาเถอะ ไม่ใช่ว่าฉันรับไม่ได้"

จณัตว์คลายคิ้ว แต่ใบหน้าก็ไม่ได้ผ่อนคลายด้วยเหตุนี้

"ก็เพราะว่าทุกอย่างของคุณฟื้นตัวได้ดี ผมจึงเป็นห่วง"

นีรชากัดริมฝีปากล่าง และไม่ได้ถามว่าทําไม เพราะจริงๆแล้วเธอเองก็เข้าใจดี

ไวรัสฟื้นฟูแม้ว่าจะรักษาสิ่งที่ขาดหายไปในร่างกายของเธอกลับมาแล้ว แต่สิ่งนี้มันผิดประหลาดเกินไป และไม่เคยผ่านการทดสอบ การนำมันใช้กับนีรชาอย่างสะเพร่า จะมีอันตรายบางอย่างแน่นอน

เพียงแต่ว่าอันตรายนั้นยังไม่ปรากฏให้เห็นในตอนนี้เท่านั้น

"ไม่เป็นไรหรอก" เปลียบเทียบกับความกังวลของจณัตว์แล้ว นีรชากลับไม่กังวลอะไรเลย "ที่จริงคิดดีๆแล้ว ถือว่าไวรัสนั้นก็ได้ช่วยฉันไว้ ถ้าไม่มีมัน ตอนนี้ฉันคงตายไปนานแล้ว"

"...... ผมขอโทษ"จณัตว์ห้อยตาลงด้วยสีหน้าขอโทษ "ถ้าตอนแรกไม่ใช่ผมให้คุณไปที่อเมริกา เรื่องนี้ก็จะไม่มีทางเกิดขึ้นแล้ว"

"ถ้าคุณไม่ให้ฉันไปที่อเมริกา ฉันคงถูกฝังลงในดินไปนานแล้ว"ยิ้ม " นีรชาลินสัน คุณไม่จําเป็นต้องพูดแบบนี้จริงๆ ฉันไม่ได้หมายความว่าจะโทษใคร"

ตอนนี้เธอคิดได้มานานแล้วว่า ตัวเองยังมีชีวิตอยู่ ก็เป็นเรื่องที่โชคดีมากแล้ว

"ก็สภาพจิตใจดีแค่คุณเท่านั้น" จณัตว์ฟังคําพูดของเธอ แล้วเขาก็ยิ้มอย่างจนใจ

"ถ้าสภาพจิตใจไม่ดี ฉันจะมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้ได้อย่างไร"นีรชาพูดด้วยรอยยิ้ม

"งั้นทําไมต้องเลิกกับบรู๊คด้วย" จณัตว์ถามเธอว่า "เป็นเพราะว่าร่างกายของคุณหรือเปล่า?"

นีรชาไม่คิดว่าจู่ๆเขาจะถามคำถามนี้กับตัวเอง เธอลังเลสักพักและพูดว่า "ตอนนี้ฉันก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะมีชีวิตอยู่ได้นานแค่ไหน เลยไม่อยากเป็นภาระของเขา"