บทที่520 แขกตอนดึกดื่น

ตอนสองทุ่มใบหน้าของรสิกาก็มีความเหนื่อยล้าเล็กน้อย นีรชาจึงพูดว่า "พี่รุ้งไปพักผ่อนเถอะ"

"ฉันยังไม่ง่วงนอน" รสิกาตั้งสติขึ้น "ถ้าคุณง่วงนอนก็ไปนอนเถอะ ฉันจะรอให้พี่ชายคุณกลับมา"

"ฉันยังไม่ง่วงนอน" นีรชาพูดว่า "แต่พี่รุ้งคุณไม่ใช่คนเดียวแล้ว ตอนนี้ในท้องของคุณยังมีอีกคนนะ"

สิ่งที่เธอพูดจึงทำให้รสิกายินยอมทำตาม

ร่างกายเธอไม่ได้แข็งแรงเหมือนก่อนก่อน เป็นห่วงว่าอาจะมีอะไรผิดพลาดกับลูกในท้อง ดังนั้นในที่สุดรสิกาก็ถูกนีรชาประคองขึ้นไปพักผ่อนที่ชั้นบน

รสิกาคงง่วงนอนจริงๆ หลังจากล้างหน้าแปรงฟันแล้วเข้านอนไม่นานก็หลับไปแล้ว

นีรชารอให้รสิกาหลับสนิทถึงไปปิดไฟ แล้วลุกขึ้นและเดินออกจากห้องนอนอย่างเบาๆ

เธอลงไปที่ชั้นล่าง และกําลังจะไปรอถนิตกลับมาด้วยตัวเอง แต่เพิ่งเดินไปถึงห้องรับแขก กลับเห็นทิมทิมเดินเข้ามาจากข้างนอก

"ทิมทิม น้องไปทําอะไรที่ข้างนอก?" นีรชาถามด้วยความประหลาดใจ

"ไม่มีอะไร ออกไปดูทิวกลางคืน" ทิมทิมปิดหน้าต่างที่ตั้งพื้นด้านหลังไว้ "คุณน้า คุณยังไม่นอนเหรอ?"

"น้าจะรอพ่อแกกลับมา แกไปนอนเถอะ" นีรชาพูดว่า

"ให้ผมรอเป็นเพื่อนน้าเถอะ" ทิมทิมก็ไม่ได้บอกว่าจะไปนอน กลับนั่งลงบนโซฟาโดยตรง

นีรชายอมนับถือพลังงานที่ดีของเขา พอดีเธออยู่คนเดียวก็รู้สึกน่าเบื่อ

เธออยากคุยกับทิมทิม แต่ความสนใจของทิมทิมไม่ได้อยู่ตรงนี้อย่างเห็นได้ชัด สําหรับคําถามของเธอเขาแค่ตอบเป็นบางคำถาม และทําอย่างขอไปที

นีรชาก็มองออกว่าจิตใจของเขาไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เลยไม่พูด นั่งดูทีวีอย่างเงียบๆ

และไม่รู้ว่านั่งนานแค่ไหน เหมือนมีการเคลื่อนไหวที่ข้างนอก อาจเป็นลมพัดผ่าน นีรชาไม่ได้สนใจอะไรมากนัก แต่ทิมทิมตั้งใจฟังเสียงจากข้างนอกมาก แล้วจะวิ่งออกไป นีรชารีบดึงเขาไว้:

"มีอะไรเหรอ? วิ่งออกไปข้างนอกทำไมล่ะ?"

"มีคนอยู่ข้างนอก!" ทิมทิมขมวดคิ้วอย่างแน่นๆ

"มีคนอยู่ข้างนอกได้อย่างไรล่ะ?" เห็นได้ชัดว่านีรชาม่ได้ให้ความสําคัญกับสิ่งที่เขาพูด

ทิมทิมก็ไม่ได้อธิบายให้เธออีกมากมาย ง้างมือเธอออกก็วิ่งออกไปข้างนอก

แต่นีรชาหยุดเขาอีกครั้ง และเพิ่งจะพูดอะไร ทันใดนั้นก็มีเสียงออดสัญญาณภัยดังขึ้นจากข้างนอก เสียงดังเป็นพิเศษ

เสียงนี้ไม่เพียงแต่ทําให้ทิมทิมตกใจ แม้แต่นีรชาก็ตกใจด้วย และมือที่จับทิมทิมไว้ก็ปล่อยออก

"เกิดอะไรขึ้น?" นีรชาขมวดคิ้ว และมองไปรอบๆอย่างตึงเครียด

เมื่อที่นีรชากําลังอึ้งอยู่และไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ในเวลานั้นทิมทิมก็วิ่งขึ้นไปที่ชั้นบนแล้ว

รสิกายังนอนอยู่ข้างบนคนเดียว!

เสียงออดสัญญาณยังดังอยู่ ไม่หยุด ป้ายาใจและตฤณได้ยินเสียง ทั้งสองคนก็วิ่งไปที่ห้องรับแขกด้วยกัน และเห็นนีรชาอยู่ในห้องรับแขก ป้ายาใจถามว่าา "คุณนี นี่เกิดอะไรขึ้นเหรอ?"

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน......" นีรชายังพูดไม่จบ เสียงนั้นก็หยุดลงเลย

หยุดอย่างกระทันหัน!

ทั้งบ้านก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้งทันที

"ป้ายาใจ ตฤณพวกคุณไปดูที่ข้างนอกหน่อย ว่ามีคนบุกเข้ามาหรือเปล่า" นีรชาก็ตัดสินใจอย่างเฉียบขาด และพูดกับทั้งสองคนว่า

ตฤณพยักหน้า:"ครับ คุณนี"

ป้ายาใจหยิบไม้เบสบอลจากข้างตู้รองเท้าก่อนออกไปข้างนอก ถ้าเป็นขโมย เธอคงไม่ใจอ่อนแน่!

นีรชาก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ เธอวิ่งขึ้นไปข้างบน เมื่อวิ่งไปที่ห้องรสิกากำลังจะเข้าไป ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงกระจกแตกมาจากห้องข้างด้าน เธอหยุดก้าวเท้า แม้แต่หายใจก็หนักและเร่งรีบไปหน่อย

ใครกันแน่......ที่บุกเข้ามา?

นีรชาไม่กล้าที่จะทำอะไรก่อนที่คิดรอบครบ พอดีว่ามีกระถองดอกไม้ ไว้บนโต๊ะดอกไม้ และเธอถือกระถองในมือของเธอ แล้วก็ค่อยๆขยับตัวไปยังห้องด้านข้าง

ข้างในไม่เคลื่อนไหวแล้ว แต่นีรชายังไม่กล้าวางใจสักเท่าไหร่ เธอยื่นมือไปจับที่จับประตู และกดลงเบาๆ