ทบที่515 ร่องรอยในอดีต

"คุณ......คุณพูดจริงเหรอ?" หลังจากกลืนน้ำลายลงไปแล้ว ติรณาจึงถามอีกครั้ง

ไม่ใช่ว่าเธอจะไม่เชื่อ แค่...... เรื่องนี้กะทันหันขนาดนี้ จะให้เธอเชื่อทันทีเลยก็ยาก

"ติรณา" รสิกาเรียกติรณาหยุดในเวลาที่เหมาะสมเพื่อไม่ให้เธอพูดต่อ

ติรณาหันมามองเธอ

"เธอเป็นนีรชาจริงๆ ไม่ต้องสงสัยแล้ว" รสิกาพูดว่า

ติรณารู้สึกว่าตัวเองเกือบหายใจไม่ออก และรีบสูดอากาศหายใจเข้าลึกๆ

"ใครจะบอกฉันได้ไหมว่า มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?" เธอมองไปที่รสิกา และกลับมองไปที่ใบหน้าของนีรชาอีกครั้ง

หลังจากเห็นใบหน้าของเธอแตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง เธอก็รู้สึกเสียดาย

ตอนนั้นหน้าเธอเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงแค่ไหน ตอนนี้ถึงกลายเป็นแบบนี้ได้

ไม่พบร่องรอยในอดีตเลยแม้แต่สักนิด

นอกจากตาคู่นั้น......

"ตอนนั้นเธอบาดเจ็บหนักเกินไป หน้าก็พังหมด ก็เลยต้องเปลี่ยนใบหน้าใหม่" นี่เป็นเรื่องที่เสียใจของนีรชา แต่ตอนนี้เธอพูดออกมาอย่างง่ายๆ "เมื่อก่อนกลับมาเพราะว่าร่างกายอ่อนแอ กลัวว่าตัวเองจะอยู่ได้ไม่นาน เลยไม่กล้าบอกใครว่าฉันคือนีรชา"

ติรณาฟังคําพูดของเธอแล้ว ก็ยังตกตะลึงอยู่

นีรชาลากเธอนั่งลงบนโซฟ พูดต่อว่า :"การไปอเมริกาครั้งนี้ จริงๆแล้วก็เพื่อไปหาหมอ ตอนนี้รักษาหายดีแล้ว ก็เลยกลับมา คิดไว้ว่าจะบอกเรื่องนี้กับคุณ วันนี้จึงนัดคุณมาที่นี่"

"ฉันว่าแล้ว......" ติรณาบ่นพึมพําด้วยเสียงเบาๆ เธอมองรสิกาแวบหนึ่ง "ครั้งที่แล้วที่คุณโทรหาฉันที่อเมริกา ก็เพราะว่านีรชาใช่ปะ"

ในเมื่อนีรชาบอกว่าตอนนั้นเธอได้รับบาดเจ็บร้ายแรงมาก งั้นตอนที่อยู่อเมริกา อาจพราะว่าร่างกายของนีรชาไม่สบาย และบรู๊คก็เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ เธอทนไม่ไหวจึงโทรหาเธอ

นีรชาก็มองไปที่รสิกา เหมือนสงสัยว่าเธอโทรหาติรณาเพราะว่าอะไร

รสิกายิ้มแล้วพูดว่า "ทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว ไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว"

"เห็นด้วย มันผ่านไปแล้ว" ติรณากลับไม่สนใจเรื่องนั้นอีกแล้ว ตอนนี้ความคิดทั้งหมดของเธอมีแค่นีรชา

"คุณก็เหมือนกัน ก่อนหน้านี้ไทําไมม่บอกฉันล่ะ ทําให้ฉันเป็นห่วงมานาน" เธอบ่นกับนีรชาว่า

นีรชารีบขอโทษว่า "นี่แค่เป็นห่วงว่าจะดีใจว่างเปล่า"

"ถุยๆๆ!" ติรณามองตาขวาง "นี่ก็ใกล้จะปีใหม่แล้วนะ พูดเรื่องไร้สาระอะไรล่ะ"

นีรชาจับหัวตัวเองและยิ้มด้วย แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

แต่ติรณาก็ยังลากเธอไปถามแบบไม่คิดจะหยุดถามเลย ดูเหมือนว่าต้องสอบถามสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอทั้งหมดในปีนี้ให้รายละเอียด

เธอถามอะไร นีรชาก็ตอบอะไรกลับ พยายามทําให้เธอพอใจ

จริงๆแล้วนี่ก็เป็นความอับอายที่นีรชามีต่อเธอ ปิดบังเธอนานขนาดนี้

เห็นพวกเธอสองคนพูดอย่างเพลิดเพลิน ก็ไม่ได้รบกวนพวกเธอ หลังจากคืนริตาให้กับติรณาแล้วก็ลุกขึ้นไปทําอาหารที่ห้องครัว

ตอนรับประทันอาหาร ติรณาได้พูดถึงเรื่องที่นีรชาอยากจะเปิดร้านกาแฟ

"ฉันมีเพื่อนคนหนึ่งบอกว่ามีหน้าร้านให้เช่าพอดีเลย ถ้าคุณอยากจะเปิดจริงๆ สถานที่ตรงนั้นเหมาะสมมาก คนก็เยอะ ส่วนลูกค้าก็ไม่ต้องกังวลแล้ว" ติรณาพูดว่า

"จริงเหรอ ดีจังเลยนะ" นีรชาดูตาสว่างขึ้น "กำลังปวดหัวเรื่องหน้าร้านอยู่"

ติรณาไม่พูดอะไรอีกเลย หาเบอร์โทรศัพท์ของเพื่อนออกมาให้นีรชาโดยตรง หลังรับประทันอาหารเสร็จเธอยังโทรติดต่อด้วยตัวเอง

เธอนัดเวลากับเพื่อนเธอไว้เรียบร้อย เนื่องจากไกล้จะปีใหม่แล้ว และอยากเช่าร้านออกไปก่อนปีใหม่ จึงได้นัดเวลาเจอกันไว้ในวันพรุ่งนี้