บทที่ 1

เจี่ยนอันอันยังคงงัวเงีย รู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังจับมือของนางและบังคับให้นางกดนิ้วลงบนบางสิ่งบางอย่าง

นางตอบสนองทันทีด้วยการฟาดฝ่ามือกลับไปเต็มแรง

ทันใดนั้นก็มีเสียง ‘เพียะ’ ดังขึ้นตามด้วยเสียงคำรามอย่างเกรี้ยวกราดของชายวัยกลางคน

“นังเด็กอกตัญญู กล้าดียังไงมาทำร้ายบิดาของเจ้า! ข้าจะส่งเจ้าไปหามารดาที่ตายไปแล้วของเจ้าเดี๋ยวนี้!”

เมื่อเจี่ยนอันอันได้ยินคำพูดนั้น หัวใจของนางพลันเย็นเยียบทันที

คนบ้าอะไรกล้าด่าแม่ของนางเช่นนี้ รนหาที่ตาย!

เจี่ยนอันอันลืมตาขึ้นทันที เห็นชายแปลกหน้าในชุดโบราณกำลังเงื้อมมือขึ้นหมายจะฟาดหน้านาง

เจี่ยนอันอันแค่นเสียงเย็นชา ก่อนจะเตะเข้าที่ท้องของชายคนนั้นเต็มแรง

ชายคนนั้นถูกเตะจนถอยหลังไปหลายก้าวกว่าจะหยุดลงได้

ในฐานะที่เป็นกั๋วกงแห่งแคว้นไท่ยวน ถูกบุตรีแท้ ๆ ทำร้าย ซ้ำยังถูกทำร้ายต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้อีก

ใบหน้าของเจี่ยนกั๋วกงเขียวคล้ำด้วยความโกรธ เขาจ้องมองเจี่ยนอันอันด้วยดวงตาแดงก่ำ

เขาก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว หมายจะบีบคอเจี่ยนอันอันให้ตาย

ทันใดนั้น ฮูหยินรองก็รีบพูดขึ้นว่า “นายท่าน ตอนนี้ยังฆ่านางไม่ได้นะเจ้าคะ”

“หากนางตาย ใครจะไปแต่งกับเยียนอ๋องแทนเยว่เอ๋อร์ของพวกเราเล่า”

“ตอนนี้เยียนอ๋องเองก็เอาตัวไม่รอดแล้ว อีกไม่นานตระกูลของเขาก็จะถูกเนรเทศ”

“ข้าไม่อยากให้เยว่เอ๋อร์ต้องไปทนทุกข์ทรมานด้วยหรอกนะเจ้าคะ”

คำพูดของฮูหยินรองทำให้เจี่ยนกั๋วกงตามีสติขึ้นมาทันที

เจี่ยนกั๋วกงสะบัดแขนเสื้ออย่างขุ่นเคือง ก่อนจะยอมละทิ้งความคิดที่จะฆ่าเจี่ยนอันอัน

นังเด็กสารเลว ถ้าไม่ใช่เพราะยังมีประโยชน์อยู่ ข้าคงส่งนางไปหามารดาที่ตายไปของนางแล้ว

เขามองไปที่เหล่าคนรับใช้ที่ยืนนิ่งอยู่ด้านข้างไม่ขยับเขยื้อน

เจี่ยนกั๋วกงตวาดกร้าว “พวกเจ้ามัวยืนบื้ออะไรอยู่ รีบจับตัวนางไว้เดี๋ยวนี้ “

“วันนี้นางจะแต่งหรือไม่แต่ง ก็ต้องแต่ง!”